Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται πνευματικὰ μὲ φιλότιμο, νιώθει ἐσωτερικὴ ἀγαλλίαση, γιατὶ ὁ Θεὸς τοῦ δίνει πνευματικὴ εὐχαρίστηση. Βέβαια ὁ φιλότιμος ποτὲ δὲν ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἀνάπαυση καὶ τὴν εὐχαρίστηση. Κι ἂν δὲν τοῦ δώση ὁ Θεὸς
καὶ τὸν Παράδεισο, δὲν θὰ τὸν πειράξη, γιατὶ δὲν λέει: «νὰ ἀγωνισθῶ, γιὰ νὰ πάω στὸν Παράδεισο, γιὰ νὰ περνάω καλὰ καὶ νὰ μὴν ὑποφέρω στὴν κόλαση», ἀλλὰ ἀπὸ φιλότιμο δὲν ἁμαρτάνει, γιατὶ δὲν θέλει νὰ πάη στὴν κόλαση καὶ νὰ πληγώση τὸν Εὐεργέτη του Χριστό. Κι ἂν ὁ Χριστὸς τοῦ πῆ ὅτι καὶ στὸν Παράδεισο θὰ ἔχη μαρτύρια κ.λπ., πάλι θὰ θέλη νὰ πάη ἐκεῖ γιὰ τὸν Χριστό.