Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου 

Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχη τὸ κεφάλι του πολὺ καλὰ κλειδωμένο, μπορεῖ ὁ πονηρὸς νὰ τοῦ βάλη λογισμὸ ὑπερηφανείας καὶ νὰ τὸν πλανέση μὲ φαντασίες καὶ ψεύτικα φῶτα, τὰ ὁποῖα δὲν ἀνεβάζουν στὸν Παράδεισο, ἀλλὰ γκρεμίζουν στὸ χάος.
Γι ̓ αὐτὸ πρέπει νὰ μὴ ζητάη ποτὲ φῶτα ἢ θεῖα χαρίσματα κ.λπ., ἀλλὰ μετάνοια.
Ἡ μετάνοια θὰ φέρη τὴν ταπείνωση καὶ μετὰ ὁ Καλὸς Θεὸς θὰ δώση ὅ,τι τοῦ εἶναι ἀπαραίτητο. Ὅταν ἤμουν στὸ Σινᾶ, στὸ ἀσκητήριο τῆς Ἁγίας Ἐπιστήμης, μιὰ φορὰ τὸ ταγκαλάκι πῆγε νὰ μέ... ἐξυπηρετήση! Τὸ ἀσκητήριο εἶχε τρία-τέσσερα σκαλάκια. Τὴν νύχτα, ὅταν εἶχε ἀστροφεγγιά, πήγαινα στὶς σπηλιὲς καί, γιὰ νὰ κατεβῶ τὰ σκαλάκια, ἄναβα τὸ τσακμάκι. Μιὰ φορὰ πάω νὰ ἀνάψω τὸ τσακμάκι, δὲν ἄναβε. Σὲ μιὰ στιγμὴ βλέπω ἕνα φῶς σὲ ἕναν βράχο σὰν ἀπὸ δυνατὸ προβολέα, φάπ! Ὤ, φώτισε τὰ πάνταγύρω! «Νὰ μοῦ λείψουν τέτοια φῶτα», εἶπα, καὶ γύρισα πίσω. Ἀμέσως χάθηκε τὸ φῶς. Βρὲ τὸν διάβολο, δὲν ἤθελε νὰ φέξω μὲ τὸ τσακμάκι, γιὰ νὰ κατεβῶ! «Κρίμα δὲν εἶναι, σοῦ λέει, νὰ παιδεύεται; Ἂς τοῦ δώσω ἐγὼ φῶτα»! Καλωσύνη του!
–Πῶς καταλάβατε, Γέροντα, ὅτι δὲν ἦταν ἀπὸ τὸν Θεό;
–Ἔμ, καταλαβαίνεται. Φοβερό!

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικὸς Ἀγώνας»-122-