Αὐτοὶ ποὺ
δὲν εἶναι
καλὰ πνευματικά, εἶναι μερικοὶ
Ἱερωμένοι ποὺ σπουδάζουν ψυχολογία, γιὰ
νὰ βοηθήσουν (μὲ ἀνθρώπινες τέχνες). Καὶ τὸ
παράξενο εἶναι ποὺ οἱ
δάσκαλοί τους οἱ ψυχολόγοι δὲν πιστεύουν στὸν
Θεὸ καὶ
δὲν παραδέχονται οὔτε ψυχὴ
ἢ τὴν
παραδέχονται μὲ ἕνα δικό τους τρόπο (σχεδὸν
ὅλοι).
Ἀπὸ αὐτὴν τὴν
πράξη τους οἱ Κληρικοὶ αὐτοὶ
φαβερώνουν ὅτι πνευματικὰ εἶναι ἄρρωστοι
καὶ ἔχουν
ἀνάγκη ἀπὸ Ἁγιοπατερικὲς ἐξετάσεις
καί, ἀφοῦ
θεραπευθοῦν, τότε θὰ διακρίνουν καὶ
μόνοι τους τὸ ἄρρωστο αὐτὸ πνεῦμα
καὶ θὰ
γνωρίσουν παράλληλα καὶ τὴν θεία Χάρη, γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦν στὸ
ἑξῆς
στὶς ψυχὲς
ποὺ πάσχουν τὴν θεία ἐνέργεια καὶ ὄχι
τὶς ἀνθρώπινες
τέχνες.
Τὸ
ἀπόσπασμα προέρχεται ἀπὸ τὸ
βιβλίο «Ἐπιστολὲς», Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου,
ἐκδόσεις τοῦ Ἱεροῦ Ἠσηχαστηρίου
«Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καὶ
Ἀρσενίου Καππαδόκου» Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου