Ἡ ἀπάντηση σ' ὅλα τα ἀρρωστημένα νεοεποχίτικα περὶ «ἒμφυλων ταυτοτήτων» ἀπὸ τὸν Ἅγιο Παΐσιο

Ἡ ἀπάντηση σ' ὅλα τα ἀρρωστημένα νεοεποχίτικα περὶ «ἒμφυλων ταυτοτήτων» ἀπὸ τὸν Ἅγιο Παΐσιο

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι Δ´, Οἰκογενειακή Ζωή, ἐκδ. Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου «Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος» Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2003, σσ. 79-80.

Ἡ ἀγάπη τῆς μάνας

Μιά φορά, Γέροντα, μᾶς εἴπατε ὅτι μέ τήν ἀγάπη ὁ ἄνθρωπος μεγαλώνει, ὡριμάζει.

- Δέν φθάνει νά ἀγαπάη κανείς τόν ἄλλον· πρέπει νά τόν ἀγαπάη περισσότερο ἀπό τόν ἑαυτό του. Ἡ μάνα ἀγαπάει τά παιδιά της περισσότερο ἀπό τόν ἑαυτό της. Μένει νηστικιά, γιά νά ταΐση τά παιδιά της, ἀλλά νιώθει μεγαλύτερη εὐχαρίστηση ἀπό ἐκεῖνα. Τά παιδάκια τρέφονται ὑλικά καί ἡ μητέρα πνευματικά. Ἐκεῖνα ἔχουν τήν ὑλική γεύση, ἐνῶ αὐτή ἔχει τήν πνευματική ἀγαλλίαση.

Μιά κοπέλα, πρίν παντρευτῆ, μπορεῖ νά κοιμᾶται μέχρις τίς δέκα τό πρωί καί νά θέλη καί τό γάλα της νά τό ἑτοιμάζη ἡ μάνα της. Βαριέται νά κάνη καμμιά δουλειά. Τά θέλει ὅλα ἕτοιμα· θέλει ὅλοι νά τήν περιποιοῦνται. Ἀπαιτήσεις ἀπό τήν μάνα, ἀπαιτήσεις ἀπό τόν πατέρα, καί ἐκείνη νά ἔχη τό χουζούρι της.

Ἐνῶ ὑπάρχει στήν φύση της ἡ ἀγάπη, δέν ἀναπτύσσεται, γιατί συνέχεια δέχεται βοήθεια καί εὐλογίες ἀπό τήν μάνα της, ἀπό τόν πατέρα της, ἀπό τά ἀδέλφια της. Ἀπό τήν στιγμή ὅμως πού γίνεται μάνα, μοιάζει μέ μηχανάκι πού, ὅσο ζορίζεται, τόσο φορτίζεται, γιατί δουλεύει συνέχεια ἡ ἀγάπη. Πρῶτον σιχαινόταν, ὅταν ἄγγιζε κάτι βρώμικο, καί ἔπαιρνε μοσχοσάπουνα γιά νά πλυθῆ. Ὕστερα, ὅταν λερώνεται τό παιδάκι καί πρέπη νά....

Διαβάστε περισσότερα »

 

 

 

"Ώ, ἂν βλέπατε τὸν διάβολο πὼς κινεῖται! Δὲν τὸν ἔχετε δεῖ, γι' αὐτὸ δὲν καταλαβαίνετε μερικὰ πράγματα"

Ἐπιμέλεια: Ἠλιάδης Χριστόδουλος - Φιλόλογος

Λόγοι Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου περὶ πειρασμῶν

Ὁ διάβολος κάνει τὸ πᾶν γιὰ νὰ μὴ βοηθηθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ὁ διάβολος εἶναι τεχνίτης. Ἂν φέρει λ.χ. τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας σὲ ἕναν πνευματικὸ ἄνθρωπο ἕναν ἐλεεινὸ λογισμό, ἐκεῖνος θὰ τὸν καταλάβει, θὰ τιναχθεῖ καὶ θὰ τὸν διώξει. Γι' αὐτὸ τοῦ φέρνει ἕναν πνευματικὸ λογισμό. «Τὸ τάδε βιβλίο, τοῦ λέει, γράφει αὐτὸ γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία». Μετὰ θὰ τοῦ τραβήξει τὴν προσοχὴ λ.χ. στὸν πολυέλαιο. Θὰ ἀναρωτηθεῖ ποιὸς ἄραγε νὰ τὸν ἔφτιαξε. Ἢ θὰ τοῦ θυμίσει ἕναν ἄρρωστο ποὺ πρέπει νὰ πάει νὰ τὸν δεῖ. «Ἅ! ἔμπνευση, λέει, τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας», ἐνῶ εἶναι ὁ διάβολος ποὺ μπαίνει ἐνδιάμεσος καὶ πιάνει ὁ ἄνθρωπος τὴν συζήτηση μὲ τὸν λογισμό του. Ὁπότε ἀκούει τὸν ἱερέα νὰ λέει «Μετὰ φόβου ...;» καὶ τότε καταλαβαίνει ὅτι τελείωσε ἡ Θεία Λειτουργία καὶ ἐκεῖνος δὲν συμμετεῖχε καθόλου. Νά, καὶ ἐδῶ στὸν Ναό. πηγαίνει ἡ ἐκκλησάρισσα νὰ ἀνάψει τὰ κεριὰ στὸν πολυέλαιο καὶ ἔχω παρατηρήσει ὅτι καὶ μεγάλους ἀκόμα τοὺς ἀποσπᾶ ὁ πειρασμὸς ἐκεῖ πέρα καὶ χαζεύουν τὴν ἀδελφὴ πὼς ἀνάβει τὰ κεριά. Αὐτὸ εἶναι τελείως παιδικό. Μόνον τὰ μικρούτσικα παιδάκια χαίρονται μὲ κάτι τέτοια καὶ λένε: «Τὰ ἄναψε!». Δηλαδή, αὐτὸ γιὰ τὰ μικρὰ παιδάκια εἶναι δικαιολογημένο, ἀλλὰ γιὰ τοὺς μεγάλους; Ή, ἐνῶ πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε τὶς κινήσεις τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ πειρασμὸς μπορεῖ νὰ βάλει ἐκείνη τὴν ἱερὴ ὥρα μιὰ ἀδελφὴ νὰ γυρίζει στὸ ἀναλόγιο τὰ φύλλα τοῦ βιβλίου, νὰ κάνει θόρυβο καὶ νὰ ἀποσπᾶ τοὺς ἄλλους. Ἀκοῦνε «κρὶτς-κρίτς», «τί γίνεται;» λένε καὶ φεύγει ἔτσι ὁ νοῦς ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ χαίρεται τὸ ταγκαλάκι. Γι' αὐτὸ νὰ προσέχουμε νὰ μὴ γινόμαστε ἐμεῖς αἰτία νὰ ἀποσπᾶται ἡ προσοχὴ τῶν ἄλλων τὴν ὥρα τῆς θείας λατρείας. Κάνουμε ζημιὰ στὸν κόσμο καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνουμε. Ἢ παρατηρῆστε σὲ καμία ἀνάγνωση. Ὅταν φθάσει ὁ ἀναγνώστης στὸ πιὸ ἱερὸ σημεῖο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ βοηθηθοῦν οἱ ἄνθρωποι, τότε ἢ θὰ χτυπήσει δυνατὰ ἀπὸ τὸ ἀέρα ἡ πόρτα ἢ θὰ βήξει κάποιος καὶ θὰ ἀποσπασθεῖ ἡ προσοχή τους καὶ δὲν θὰ ὠφεληθοῦν ἀπὸ....

Διαβάστε περισσότερα »

 

 

 

Ἅγιος Παΐσιος: "Πρέπει νὰ βροῦν τρόπο οἱ ἐκπαιδευτικοὶ νὰ περνᾶνε μηνύματα στὰ παιδιὰ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὴν Πατρίδα"

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι, τόμος Α'

Ἱερὸν ἡσυχαστήριον "Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος" 

"Εἶναι μεγάλη ὑπόθεση ὁ σωστὸς δάσκαλος, ἰδίως στὶς μέρες μας! Τὰ παιδιὰ εἶναι ἄγραφες κασέτες ἢ θὰ γεμίσουν βρώμικα τραγούδια ἢ βυζαντινὴ μουσική. Τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου εἶναι ἱερό. Ἔχει μεγάλη εὐθύνη καί, ἂν προσέξη, μπορεῖ νὰ πάρη μεγάλο μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Νὰ φροντίζη νὰ διδάσκη στὰ παιδιὰ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νὰ βροῦν τρόπο οἱ ἐκπαιδευτικοὶ νὰ περνᾶνε κάποια μηνύματα στὰ παιδιὰ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὴν Πατρίδα. Ἃς σπείρουν αὐτοὶ τὸν σπόρο, καὶ ἃς μὴν τὸν δοῦν νὰ βλαστάνη. Τίποτε δὲν πάει χαμένο κάποια στιγμὴ θὰ πιάση τόπο.

Καὶ πάντα μὲ τὸ καλό, μὲ ἐπιείκεια, μὲ ἀγάπη νὰ φέρωνται στὰ παιδιά. Νὰ προσπαθοῦν νὰ ξυπνᾶνε τὸ φιλότιμό τους. Τὸ παιδὶ θέλει ἀγάπη, ζεστασιά. Πολλὰ παιδιὰ τὴν στεροῦνται τελείως στὸ σπίτι. Ἂν οἱ δάσκαλοι ἀγαπήσουν τὰ παιδιά, θὰ τοὺς ἀγαπήσουν καὶ ἐκεῖνα, καὶ τότε θὰ....

Διαβάστε περισσότερα »

 

 

 

Ἅγιος Παΐσιος: «Ἐκεῖνοι φυσικὰ ποὺ ὑπομένουν μαρτύριο ἀπὸ Χριστιανούς, ἔχουν μεγαλύτερο μισθὸ καὶ ἀπὸ τοὺς Μάρτυρες...»

Τρόποι συμπεριφορᾶς πρὸς τὸν πλησίον - Λόγοι τοῦ Ἁγίου Παϊσίου

Ἐπιμέλεια Ἠλιάδης Χριστόδουλος

Ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς συνιστᾶ νὰ σκοτώνουμε ἀνθρώπους μὲ βάρβαρη συμπεριφορὰ καὶ νὰ στέλνουμε ψυχὲς στὸν Παράδεισο, ἀλλὰ νὰ βοηθᾶμε τοὺς συνανθρώπους μας, γιὰ νὰ πᾶμε μαζὶ ὅλοι στὸν Παράδεισο. Ἐκεῖνοι φυσικὰ ποὺ ὑπομένουν μαρτύριο ἀπὸ Χριστιανούς, ἔχουν μεγαλύτερο μισθὸ καὶ ἀπὸ τοὺς Μάρτυρες, ἐὰν ὑπομένουν μὲ χαρὰ καὶ δὲν κατακρίνουν αὐτοὺς ποὺ τοὺς βασανίζουν, ἀλλὰ τοὺς εὐγνωμονοῦν γιὰ τὴν ἐξόφληση τῶν ἁμαρτιῶν τους καὶ γιὰ τὸν μισθὸ ὅταν δὲν ἔφταιξαν στὴν ζωή τους καὶ γιὰ τὸ στεφάνι ποὺ θὰ λάβουν ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἐξαιτίας τους.

Ὅποιος φέρεται μὲ βάρβαρο τρόπο, δῆθεν γιὰ νὰ ὠφελήσει τὶς ψυχὲς πνευματικά, εἶναι χειρότερος ἀπὸ τὸν Διοκλητιανό, γιατί ἐκεῖνος ἦταν εἰδωλολάτρης καὶ ὄχι Χριστιανός.

Ὅπως ὁ Καλὸς Θεὸς μᾶς φέρεται ὅλο μὲ ἀγάπη καὶ καλοσύνη καὶ μᾶς καλεῖ στὸν Παράδεισο, ἔτσι κι ἐμεῖς δὲν θὰ πρέπει νὰ φερόμαστε βάρβαρα στοὺς συνανθρώπους μας καὶ νὰ ἀναπαύουμε καὶ τὸν λογισμό μας ὅτι δῆθεν στέλνουμε ψυχὲς στὸν Παράδεισο μὲ τὸν σκληρό μας τρόπο.

Ὁ ἐμπαθὴς ἄνθρωπος, ἐὰν ἐλέγξει ἐγωιστή, τότε εἶναι ποὺ χτυπάει ὁ πυριόβολος στὴν στουρναρόπετρα, καὶ πετιοῦνται φωτιές! Ἐὰν ὅμως ἐλέγξει ὁ ἀδιάκριτος αὐτὸς κάποιον εὐαίσθητο, πολὺ τὸν πληγώνει. Σὰν νὰ παίρνει ἕνας ἄγριος ἄνθρωπος μία χοντρὴ συρματόβουρτσα, γιὰ νὰ καθαρίσει μία μικρὴ τσίμπλα ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ μωροῦ παιδιοῦ. Ὅπως ἐπίσης ἐκεῖνος ποὺ κηρύττει ἐγωιστικὰ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ ταραχὴ (ἀπὸ τὰ πάθη του), μοιάζει μὲ τὸν...

Διαβάστε περισσότερα »