Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Γέροντα, θὰ ἤθελα νὰ δῶ τὸν Ἅγιό μου.
–Ἐγὼ θὰ ἤθελα νὰ προσπαθήσης νὰ πιάσης φιλίαμὲ τὸν Θεό
.–Πῶς θὰ τὸ κατορθώσω αὐτό, Γέροντα;
–«Ἐν τίνι κατορθώσει νεώτερος τὴν ὁδὸν αὐτοῦ; Ἐν τῷ φυλάξασθαι τοὺς λόγους σου»4. Ἂν ζῆς σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, θὰ πιάσης φιλία μὲ τὸν Θεό. Ἂν εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ τηροῦμε καὶ τὶς ἐντολές Του. Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι εἶπαν: «ἐμεῖς πατέρα ἔχουμε τὸν Ἀβραάμ», ὁ Χριστὸς τοὺς εἶπε: «Δὲν ἔχετε πατέρα τὸν Ἀβραάμ, ἀλλὰ τὸν σατανᾶ, γιατί, ἂν ἤσασταν παιδιὰ τοῦ Ἀβραάμ, θὰ κάνατε καὶ τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραάμ»5.–Γέροντα, τί ἐννοεῖ ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ, ὅταν λέηὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ζητᾶ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν ἀλλὰ τὴν διόρθωση τῆς ψυχῆς
;–Γιὰ ποιόν λόγο ἔδωσε ὁ Θεὸς τὶς ἐντολές; Γιὰ τὴν διόρθωσή μας δὲν τὶς ἔδωσε; Τηρώντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ ἐργαζόμαστε τὴν ἀρετὴ καὶ ἀποκτοῦμε τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς. «Ἡ ἐργασία τῆς ἀρετῆς, λέει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ, εἶναι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ».
Γέροντα, ὁ Ἀββᾶς Ἠσαΐας λέει: «Χρείαν ἔχει ὁ ἄνθρωπος ἀνδρείας καρδίας καὶ μεγάλης, μεριμνᾶν εἰς τὸ φυλάξαι τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου».
–Ἔτσι εἶναι. Γιὰ νὰ τηροῦμε μὲ ἀκρίβεια τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται ἀνδρεία, παλληκαριὰ καὶ ἐγρήγορση. Γι ̓ αὐτὸ νὰ ψάχνης νὰ βρῆς σὲ τί ὑστερεῖς καὶ τί ζητᾶ ὁ Θεὸς ἀπὸ σένα· νὰ ἐξετάζης τί ἔκανες καὶ τί ἔπρεπε νὰ κάνης καὶ δὲν ἔκανες. Νὰ λὲς στὸν ἑαυτό σου: «Καλά, αὐτὸ ποὺ κάνω, ἐμένα μὲ ἀναπαύει, τὸν Χριστὸ ὅμως Τὸν ἀναπαύει;» καὶ νὰ ἀγωνίζεσαι νὰ κάνης τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. «Διὰ τοὺς λόγους τῶν χειλέων σου ἐγὼ ἐφύλαξα ὁδοὺς σκληράς», λέει στὴν Ἁγία Γραφή. Ἀξία ἔχει ἡ ἀρετὴ ποὺ ἀποκτιέται μὲ ἐλευθερία, χωρὶς πίεση. Πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ αἰσθανθῆ ὡς ἀνάγκη τὴν ἀρετὴ καὶ στὴν συνέχεια νὰ ἐργασθῆ, γιὰ νὰ τὴν ἀποκτήση. Δὲν εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει ἀνάγκη νὰ κάνουμε τὸ θέλημά Του· ἐμεῖς ἔχουμε ἀνάγκη νὰ κάνουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὸν παλαιό μας ἄνθρωπο.Ὅλος ὁ ἀγώνας τοῦ πιστοῦ πρέπεινὰ ἔχη στόχο τὴν ἀκριβῆ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος κοιτάζη πῶς νὰ γίνη τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε πλησιάζει στὸν Θεὸ καὶ τότε, χωρὶς νὰ ζητάη, λαμβάνει τὴν θεία Χάρη· παίρνει δηλαδὴ νερὸ ἀπ ̓ εὐθείας ἀπὸ τὴν πηγή.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ε’ «Πάθη καὶ Ἀρετὲς» -82-

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Το αντίδοτο της λύπης είναι η δοξολογία στον Θεό

Γέροντας Παΐσιος
- Όταν , Γέροντα, βλέπω μέσα μου υπολείμματα από εάν πάθος στενοχωριέμαι.
- Πες: «Δόξα σοι ο Θεός, που έφυγαν τα πολλά!». Αν ήμουν εγώ στη θέση σου ,θα έβλεπα τις ολοφάνερες μεγάλες δωρεές του Θεού και «από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός» θα έλεγα το «δόξα σοι ο Θεός». Αν θέλης να ζης ζωή παραδεισένια από αυτήν την ζωή, δες κι εσύ τις ευεργεσίες και τις πλούσιες δωρεές που σου δίνει ο Θεός και άρχισε το «δόξα σοι ο Θεός». Να δοξάζετε τον Θεό ,γιατί σας βοήθησε και προοδεύσατε έστω και λίγο, είτε επειδή εσείς κοπιάσατε, είτε επειδή σας βοήθησαν οι άλλοι. Όταν ο άνθρωπος λέη «δόξα σοι ο Θεός», βοηθάει ο Θεός ,γιατί η ευγνωμοσύνη με το ταπεινό φρόνημα και με τον φιλότιμο αγώνα τραβάει συνέχεια ουράνιες δυνάμεις και ευλογίες θεϊκές.
- Και όταν, Γέροντα, ξέρω ότι θα ξαναπέσω;
- Δεν ξέρεις∙ από φοβία σκέφτεσαι έτσι. Μην έχετε φοβία μήπως ξανακάνετε το ίδιο σφάλμα, γιατί έτσι κλονίζεται η πίστη σας στον Θεό. Μη ντα σκαλίζετε τόσο πολύ. Όταν σας λέη ο λογισμός ότι δεν πρόκειται να διορθωθήτε και διαλύεσθε από την λύπη, χρειάζεται να δώσετε ένα ψεύτικο κουράγιο στον εαυτό σας. «Δόξα σοι ο θεός, να πήτε, σήμερα είμαι καλύτερα από χθες. Δόξα σοι ο Θεός χίλιες φορές…». Αν και φαίνεται ψεύτικο αυτό το κουράγιο, μέσα του όμως κρύβει μια μεγάλη δύναμη, την ελπίδα στον Θεό. Η ελπίδα στον Θεό είναι ο μοχλός που αναποδογυρίζει την απελπισία, ελευθερώνει την ψυχή από την λύπη και το άγχος και τονώνει σιγά-σιγά τις πνευματικές δυνάμεις με την θεία ζωντάνια που δίνει.
Η δοξολογία αγιάζει τα πάντα. Με την δοξολογία διαλύεται ο άνθρωπος από ευγνωμοσύνη ,παλαβώνει με την καλή έννοια, πανηγυρίζει τα πάντα. Και όταν ο άνθρωπος ευχαριστή τον Θεό ακόμη και για τα λίγα, έρχεται μετά τόσο πλούσια η ευλογία του Θεού, που δεν μπορεί να την αντέξη∙ και τότε ο διάβολος δεν μπορεί πια να σταθή και φεύγει.

Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007

283283

1 σχόλιο5 κοινοποιήσεις

Μου αρέσει!ΣχόλιοΚοινοποίησ

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Δίχως μέριμνες και άγχος

Είναι σπουδαίο πράγμα να ζεις χωρίς πολλές φροντίδες και άγχος. Να μη επιθυμείς τα περιττά και μάταια Να αναπαύεσαι σε όσα έχεις και ν' αγωνίζεσαι με μέτρο και λογική για τη βελτίωση της κατάστασης σου.

Ωστόσο, οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν μένουν ικανοποιημένοι με τίποτα Θέλουν πάντα κάτι νεώτερο, κάτι πληρέστερο, πιο σύγχρονο, πιο άνετο, πιο εντυπωσιακό και προκλητικό. Έτσι χάνουν τη γαλήνη τους άλλα και τον ανθρωπισμό τους. Και βέβαια καμιά σκέψη για τους φτωχούς, που δεν έχουν ούτε τα προς το ζην αναγκαία Ό Γέροντας Παΐσιος πάντα έλεγε ότι οι πολλές ευκολίες γίνονται δυσκολίες, για αυτό συμβούλευε τους χριστιανούς να έχουν απλή ζωή. Διηγιόταν μάλιστα κι ένα χαριτωμένο περιστατικό, που είχε συμβεί, όταν ήταν στο Σινά

Μια φορά έλεγε ό Γέροντας, ήρθε στο Σινά ένας Γερμανός και κουβέντιαζε μ' ένα πανέξυπνο Βεδουινάκι

—Εσύ είσαι έξυπνο παιδί Μπορείς να μάθεις γράμματα, του είπε με αγνό ενδιαφέρον ό Γερμανός.
-Και μετά ρώτησε ό μικρός
-Μετά θα γίνεις μηχανικός
-Και μετά
-Μετά θ' ανοίξεις ένα συνεργείο αυτοκινήτων.
-και μετά
-Μετά θα το μεγαλώσεις.
–Και μετά
-Μετά θα πάρεις και άλλους να δουλεύουν και θα έχεις πολύ προσωπικό.
Ο μικρός δεν ενθουσιάστηκε απ' τις απαντήσεις του Γερμανού, ιδίως την τελευταία και είπε:
—Δηλαδή, να έχω ένα πονοκέφαλο, να βάλω άλλον ένα πονοκέφαλο και μετά να βάλω κι έναν άλλον; Δεν είναι καλύτερα τώρα, που έχω ήσυχο το κεφάλι μου;

Κι έτσι έκλεισε ή συζήτηση του μικρού με το Γερμανό.

Ο Γέροντας χαιρόταν τους Βεδουίνους κι έπαιρνε διδάγματα απ' την απλή και αμέριμνη ζωή τους.

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης.
Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

143143

1 σχόλιο4 κοινοποιήσεις

Μου αρέσει!ΣχόλιοΚοινοποίηση

Σχόλια

Τα πιο σχετικά

• 
  

  
  

  
  

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Οί ιδιοτροπίες ξεκινούν άπό τόν λογισμό -

Γέροντα, αυτός πού σιχαίνεται, γιατί το παθαίνει;
-Πές μου, εσύ τί σιχαίνεσαι; -Ολα τά σιχαίνομαι. -Τότε όλα σ' εσένα θά ερχωνται! Και τά σκουλήκια στά φρούτα ή στά όσπρια και καμμιά τρίχα στο ψωμί κ.λπ. -Έτσι γίνεται, Γέροντα! -Δόξα Σοι ο Θεός! Βλέπεις πόσο σε βοηθάει ο Θεός γιά να τό ξεπεράσης; -Από τον λογισμό δεν ξεκινάει, Γέροντα, αυτό; Άς ποϋμε ότι βρήκε ή αδελφή μια τρίχα. Άς τήν βγάλη στην άκρη.
-Αυτό είναι ευλογία! Δώσ' την σ' εμένα,να τήν πάρω έγώ ευλογία!... Άχ! Θυμάμαι, μια φορά στό Σινά πηγαίναμε κάπου μέ έναν μοναχό και του έδωσα δυό ροδάκινα. Τον βλέπω, δέν τά τρώει. Ήθελε να πάη να τα πλύνη, γιά νά τά φάη, και τά κρατούσε στα χέρια, μήν τά βάλη στην τσέπη καί κολλήσουν μικρόβια καί άπό τήν τσέπη! Ό αδελφός του πού είχε οκτώ παιδιά μού έλεγε: ¨Περισσότερο σαπούνι ξοδεύει αυτός, γιά νά πλύνη τά χέρια του, παρά ή γυναίκα μου μέ τά οκτώ παιδιά πού πλένει!³. Καί νά δήτε τί έπαθε! Έκείστό Σινά έδιναν σέ κάθε καλόγερο καί έναν Βεδουίνο, γιά νά τον έξυπηρετή, νά τοϋ πηγαίνη τό φαγητό κ.λπ. Ό Βεδουίνος πού έδωσαν σ' αυτόν ήταν ό πιο βρώμικος άπ' όλους. Κατάμαυρος! Μύριζαν τά ρούχα του, μύριζε ολόκληρος. Μιά εβδομάδα έπρεπε νά τον βάλης στό μουσκιό, γιά νά καθαρίση! Τά χέρια του ήταν..., μήν τά ρωτάς! Έπρεπε νά τά ξύσης μέ τήν σπάτουλα! Έν τω μεταξύ, όταν έπιανε τό τσανάκι, γιά νά τοϋ πάη τό φαγητό, έβαζε τά δυό του δάχτυλα μέσα. ¨Φύγε, φύγε...³, τοϋ φώναζε εκείνος, μόλις τον έβλεπε. Τελικά αυτός ό μοναχός ούτε δυό εβδομάδες δέν κάθησε στό Σινά έφυγε....

Γέρων Παΐσιος Ἁγιορείτη.

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Γέροντα, πώς να λέω την ευχή;
– Καλύτερα να την λές ολόκληρη: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», γιατί η ευχή περιέχει όλο το δόγμα της Πίστεως. Αν δυσκολεύεσαι να την πής ολόκληρη, ας λές: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
– Είναι σωστό, Γέροντα, αντί να λέω: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», να λέω: «Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισέ με» ή «συγχώρεσέ με» ή «σκέπασέ με»; – Καλύτερα να λές την ευχή όπως είναι. Το «ελέησόν με» τα έχει όλα μέσα· σημαίνει και «σώσον» και «φώτισον», αναφέρεται και στις σωματικές ανάγκες και στην απαλλαγή από τα πάθη κ.λπ. Αλλά, αν κάποια στιγμή νιώσης την ανάγκη να πής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισέ με» ή «συγχώρεσέ με», μπορείς να το κάνης.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου.!

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Η δύναμη της ευχής

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»

«Επαναλαμβάνουμε πολλές φορές τό γλυκύτατο
όνομα του Χριστού, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»
όχι γιατί ο Χριστός δεν ακούει μέ μια φορά που θα Τον επικαλεσθούμε, αλλά για να ενωθή ο νούς μας μαζί Του».

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου.!

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου .

17 ώρες ·

Η δύναμη της πίστεως
– Γέροντα, ποιό είναι το σφράγισμα του Αρνίου;
– Το Αρνίο ποιό είναι; – Ο Χριστός.
Το σφράγισμά Του ποιό είναι;
Όταν ο Χριστιανός βαπτίζεται, τον σφραγίζει ο ιερεύς σταυρωτά στο μέτωπο με το άγιο Μύρο λέγοντας: «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου». Ύστερα, κάθε φορά που κάνει τον σταυρό του ο Χριστιανός, προσκυνάει το σωτήριο Πάθος του Κυρίου και επικαλείται την δύναμη του Σταυρού, που είναι η δύναμη του σταυρικού θανάτου του Χριστού μας.
Όταν λέμε «Σταυρέ του Χριστού,σώσον ημάς τη δυνάμει σου», επικαλούμαστε την δύναμη της σταυρικής θυσίας του Κυρίου. Γι᾿ αυτό έχει μεγάλη δύναμη ο Σταυρός. Αν λ.χ. βρέχη και πέφτουν κεραυνοί,μπορεί έναν μεγάλο σιδερένιο σταυρό σε ένα καμπαναριό να τον χτυπήση ο κεραυνός. Αν όμως είναι εκεί κάτω ένας Χριστιανός που έχει ένα τόσο μικρό σταυρουδάκι και πη «Σταυρέ του Χριστού, σώσόν με τη δυνάμει σου», δεν τον χτυπάει ο κεραυνός.
Εκεί λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι και πέφτει ο κεραυνός πάνω στον σταυρό και τον ρίχνει κάτω. Εδώ φυλάει τον πιστό ένα τόσο δά σταυρουδάκι, γιατί επικαλέσθηκε την δύναμη του Σταυρού.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου.!

 

 

 

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου 

 Γέροντα, σκέφτονται να αρχίσουν να καίνε τους νεκρούς για λόγους υγιεινής και για εξοικονόμηση χώρου.

– Για λόγους υγιεινής;
Ακούς κουβέντα!
Δεν ντρέπονται που το λένε;
Όλη την ατμόσφαιρα την έχουν μολύνει, τα οστά τους πείραξαν; Τα οστά στο κάτω‐κάτω είναι και πλυμένα! Και για εξοικονόμηση χώρου;
Ολόκληρη Ελλάδα με τόσα ρουμάνια και δεν βρίσκουν χώρο; Έβαλα τις φωνές σε έναν καθηγητή του Πανεπιστημίου γιʹ αυτό το θέμα. Πώς για τα σκουπίδια βρίσκουν τόσο τόπο και για τα οστά που είναι ιερά δεν βρίσκουν;
Χάθηκε ο τόπος;
Και πόσα οστά Αγίων μπορεί να είναι ανάμεσα σʹ αυτά! Το σκέφτονται αυτό;
Στην Ευρώπη καίνε τους νεκρούς, όχι γιατί δεν υπάρχει χώρος να τους θάψουν, αλλά γιατί το θεωρούν πρόοδο.
Δεν ανοίγουν κανένα δάσος, για να κάνουν χώρο, αλλά καίνε τους νεκρούς, τους κάνουν σκόνη, για να ανοίξουν χώρο... Βάζουν την σκόνη σε ένα τόσο δά κουτάκι για περισσότερη ευκολία και αυτό το θεωρούν πρόοδο.
Τους καίνε τους νεκρούς, γιατί θέλουν οι μηδενιστές να τα διαλύσουν όλα, ακόμα και τον άνθρωπο. Να μη μείνη τίποτε που να θυμίζη στους ανθρώπους τους γονείς, τους παππούδες, την ζωή των προγόνων τους.
Να ξεκόψουν τους ανθρώπους από την παράδοσή τους. Να τους κάνουν να ξεχάσουν την άλλη ζωή και να τους δέσουν σʹ αυτή.

Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Με Πόνο και Αγάπη» ‐ 74 ‐