ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ: Η ΑΣΦΑΛΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ!!
ΜΗΝ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ «ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ».
«Γέροντα, δεν μπορώ να αποφασίσω ποιόν δρόμο να ακολουθήσω. Θέλω να παντρευθώ, αλλά σκέφτομαι και τον Μοναχισμό. Τί να κάνω;».
«Δες τι σε αναπαύει περισσότερο», της λέω, «και αυτό να κάνεις».
«Δεν ξέρω», μου λέει, «αλλά μερικές φορές, μου φαίνεται ότι, κλίνω περισσότερο προς τον γάμο. Παρακαλώ, Γέροντα, πες μου εσύ τί να κάνω».
«Ε, αφού βλέπεις ότι κλίνεις περισσότερο προς τον γάμο», της λέω, «καλλίτερα να παντρευθής και ο Θεός θα σε οικονομήσει».
«Με την ευχή σου, Γέροντα, έτσι θα κάνω», μου λέει.
Έρχεται λοιπόν σήμερα και μου λέει:
Η ΟΡΘΗ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ!!
<<Αι κοινωνικαί λειτουργοί έχουν καλωσύνη, τρέχουν, σκοτώνονται γιά τους άλλους. Σπουδάζουν ψυχολογία, αλλά με τον τρόπο που πηγαίνουν να βοηθήσουν, σε κάποιες περιπτώσεις σταματούν.
Πάει λ.χ. κάποια να παρηγορήσει έναν που έχει ένα πόδι και αυτός της λέει:
«Εσύ μου λες "καλημέρα" με 2 πόδια, αλλά εγώ με ένα…».
Τί να του απαντήσει;
Πώς να τον βοηθήσει με την ψυχολογία;
Αν δεν βοηθηθή αυτός ο άνθρωπος, να συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής, δεν μπορεί να βοηθηθή με τίποτε. Να καταλάβει, ότι γι’ αυτήν την αναπηρία, που επέτρεψε ο Θεός, αν δεν γογγύζει, θα έχει να λάβει στην άλλη ζωή, αποταμιευμένο Ουράνιο μισθό και να χαίρεται. Και αν ακόμη οι άλλοι περπατούσαν με 4 πόδια, να έλεγε: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, που περπατώ με ένα πόδι»!
ΘΕΑΜΑΤΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΙΣ, ΕΝΤΟΣ ΟΛΙΓΩΝ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ...
«Κύριε Διοικητά, να πάω εγώ αντί γι’ αυτόν. Αυτός είναι παντρεμένος, έχει παιδιά, να μην μείνουν τα παιδιά του στον δρόμο»!
Να παρακαλούν τον Διοικητή να πάνε αυτοί στην θέση του, στην πρώτη γραμμή!
Χαίρονταν να σκοτωθούν αυτοί και να μην σκοτωθή ο άλλος, και αφήσει τα παιδιά του στον δρόμο! Πού τώρα, να κάνει κανείς τέτοια θυσία… Σπάνιο πράγμα…
Μία φορά είχαμε μείνει από νερό. Είδε ο Διοικητής στον χάρτη, ότι στο τάδε σημείο υπήρχε νερό. Εκεί όμως ήταν οι αντάρτες. Μας λέει, λοιπόν:
«Εδώ κοντά έχει νερό, αλλά είναι πολύ επικίνδυνα. Ποιός θα πάει να γεμίσει μερικά παγούρια; Ούτε φως δεν θα ανάψει...».
Πετάγεται ο ένας:
«ΚΑΙ ΟΣΤΙΣ ΣΕ ΑΓΓΑΡΕΥΣΕΙ ΜΙΛΙΟΝ ΕΝ, ΥΠΑΓΕ ΜΕΤ᾿ ΑΥΤΟΥ ΔΥΟ» (Ματθ. Ε’41’)!!!
Καμμιά φορά του έλεγα:
«Αφού πας που πας στο αεροδρόμιο, σε παρακαλώ, δώσε και αυτά τα σήματα του τάδε».
«Όχι», έλεγε, «εγώ έφερα τα δικά μου, αυτός να πάει τα δικά του».
Έτσι ανέπαυε τον λογισμό του, ότι δεν αδίκησε τον άλλον.
Μα, ο Χριστός δεν λέει απλώς: «Αν σε παρακαλέσει κάποιος να πας ένα μίλι, πήγαινε δύο», αλλά λέει: «Αν σε αγγαρέψει ένα μίλι, πήγαινε δύο», ή δεν λέει: «Αν σου ζητήσει τον χιτώνα, δώσε και το ιμάτιο», αλλά λέει: «Αν σου αφαιρέσει τον χιτώνα, δώσε και το ιμάτιο».
Η ΑΔΙΑΚΡΙΤΟΣ ΥΠΑΚΟΗ, ΤΩΝ ΑΠΛΩΝ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΝ!
<<Ήταν στην Ιορδανία ένας πολύ απλός παπάς, που έκανε θαύματα. Διάβαζε ανθρώπους και ζώα που είχαν κάποια αρρώστια και γίνονταν καλά. Πήγαιναν και μουσουλμάνοι σ’ αυτόν, όταν έπασχαν από κάτι και τους θεράπευε. Αυτός, πριν Λειτουργήσει, έπαιρνε ένα ρόφημα με λίγο παξιμάδι και μετά όλη την ημέρα δεν έτρωγε τίποτε.
Κάποτε, έμαθε ο Πατριάρχης, ότι τρώει πριν από τη Θεία Λειτουργία και τον κάλεσε στο Πατριαρχείο. Πήγε εκείνος, χωρίς να ξέρει γιατί τον ζητάνε. Ώσπου να τον φωνάξει ο Πατριάρχης, περίμενε μαζί με άλλους σε μία αίθουσα. Έξω έκανε πολλή ζέστη· είχαν κλειστά τα παντζούρια και από μία τρυπούλα περνούσε μία ακτίνα. Αυτός νόμισε ότι είναι σχοινί. Επειδή είχε ιδρώσει, βγάζει το ράσο του και το κρεμάει πάνω στην ακτίνα. Όταν το είδαν οι άλλοι που κάθονταν εκεί στην αίθουσα, τα έχασαν.
Πάνε, λοιπόν, και λένε στον Πατριάρχη:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου