Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017



Οι φιλότιμοι έχουν λεπτή συνείδηση και βοηθιούνται από τον Θεό - Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου


- Γέροντα, όποιος έχει φιλότιμο το καταλαβαίνει ο ίδιος;

- Εσύ έχεις; Αυτό φαίνεται, ευλογημένη!

Λίγο-πολύ καταλαβαίνει κανείς τον εαυτό του, πληροφορείται γιατί έχει εσωτερική ανάπαυση και ειρήνη. Αλλά και όποιος έχει φιλότιμο δεν καυχάται, δεν λέει: «εγώ έχω φιλότιμο», γιατί πάντα σκέφτεται: «Πρέπει να κινούμαι με περισσότερο φιλότιμο».

Ο φιλότιμος άνθρωπος έχει ειλικρίνεια, δεν υπολογίζει τον εαυτό του, είναι απλός, έχει ταπείνωση. Όλα αυτά δίνουν ανάπαυση και στον ίδιο, αλλά είναι αισθητά και στον άλλον• έχει και επικοινωνία εσωτερική με τον άλλον και τον καταλαβαίνει. Και να του λες, ενώ πονάς , «είμαι πολύ καλά», για να μη στενοχωρηθή, εκείνος καταλαβαίνει ότι πονάς και προσπαθεί να μη σε κουράση. Και άλλος, ενώ σε βλέπει να μην έχης κουράγιο, να ζαλίζεσαι, επειδή θέλει να σε απασχολήση, σου λέει: «Σε βλέπω, Γέροντα, πιο καλά από κάθε άλλη φορά, σε βλέπω υγιέστατο!». Και να έχει τουλάχιστον κανένα σοβαρό πρόβλημα, θα ήταν κάπως δικαιολογημένος.

Αντιθέτως ο φιλότιμος, και να έχη ανάγκη, λέει: «Γέροντα, μόνο την ευχή σου να μου δώσης, να μην σε απασχολώ». Τον κρατώ και βουρκώνουν τα μάτια του. «Να φύγω, Γέροντα, λέει, να φύγω, κουρασμένο σε βλέπω». Ε, αυτός πώς να μη δεχθή θεία βοήθεια;

Υπάρχουν άνθρωποι που από το φιλότιμο που έχουν αμέσως καταλαβαίνουν τι βοηθάει και τι ευχαριστεί τον άλλον, με την καλή έννοια, γιατί σκέφτονται συνέχεια τον άλλον και όχι τον εαυτό τους. Μερικοί, ενώ δεν με γνωρίζουν, καταλαβαίνουν από τι έχω ανάγκη• μου στέλνουν κανένα δεματάκι και έχουν μέσα ακριβώς ό,τι μου χρειάζεται. Το δέμα τους σου δίνει να καταλάβης όλον τον εσωτερικό τους κόσμο. Βλέπεις την λεπτή τους συνείδηση να είναι απλωμένη στο κάθε πράγμα.

- Γέροντα, στο Καλύβι σας μερικές φορές καταφέρνουν και σας βλέπουν αυτοί που είναι λίγο αναιδείς και επιμένουν.

- Ναι, αλλά ανταμείβονται οι φιλότιμοι που από λεπτότητα δεν θέλουν να με ανησυχήσουν. Την άλλη φορά ήρθε εδώ να με δη ένας οικογενειάρχης. Τον είδα και χωριστά, τον είδα και με την γυναίκα του και με τα παιδιά του. Μετά από δυό-τρεις μέρες ξαναήρθε.

Εκείνη την ώρα έβλεπα κάποιον άλλον και έξω περίμενε μια κοπέλα που είχε έρθει αεροπορικώς από την Αθήνα, για να με ρωτήση για ένα θέμα που την απασχολούσε. «Μπορώ να απασχολήσω τον Γέροντα για πέντε λεπτά;», της είπε, κι εκείνη του έδωσε την σειρά της. Περίμενε μιάμιση ώρα, για να βγη ο κύριος που της ζήτησε να του δώση την σειρά της μόνο για .. πέντε λεπτά. Όταν βγήκε, είχε έρθει η ώρα να φύγη για το αεροδρόμιο, οπότε η καημένη μου είπε: «Δώσε μου την ευχή σου, Πάτερ, ήρθα από την Αθήνα, να σε συμβουλευτώ για ένα πρόβλημα που έχω, αλλά τώρα δεν προλαβαίνω• είχα πάρει άδεια από την δουλειά μου για λίγες ώρες και πρέπει να φύγω, για να μη χάσω το αεροπλάνο». Ε, πώς να την ξεχάσω αυτήν την ψυχή! Τελικά μόνο με τον αρχοντικό τρόπο βοηθιέται ο άνθρωπος από τον Θεό.

- Γέροντα, όταν ο φιλότιμος ζη με δύσκολους ανθρώπους, δεν ταλαιπωρείται;

- Σκοπός είναι να δείξη το φιλότιμό του στους ανάποδους ανθρώπους. Το Ευαγγέλιο λέει: «Ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί;».

Οι φιλότιμοι και ευαίσθητοι αδικούνται εκουσίως από τις παραχωρήσεις που κάνουν από αγάπη στους άλλους ή από την πονηρία των άλλων, αλλά ποτέ δεν περιμένουν ούτε επιδιώκουν να δικαιωθούν σ’ αυτήν την μάταιη ζωή. Σε τούτη την ζωή οι φιλότιμοι τα πληρώνουν όλα, αλλά λαμβάνουν και την βοήθεια του Θεού, και στην άλλη ζωή θα έχουν μεγάλο μισθό.


Πηγή: «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείοτου, Λόγοι Ε', Πάθη και Αρετές»



"Μαμά θα μας τον φέρει ο Αγ. Παΐσιος"


Ἕνα παιδὶ τοὺς χάρισε ὁ Θεός. Μιὰ ἀρρώστια τῆς Θεοδώρας, τῆς στέρησε τὴ χαρὰ νὰ γίνει πολλὲς φορὲς μητέρα!

Τὰ λαχταροῦσαν τὰ παιδιὰ κι αὐτὴ κι ὁ ἄντρας της, ὁ Νίκος. Ὅμως ἔμειναν ἀ­ναγ­καστικὰ στὸ ἕνα...

Καὶ τὸν μεγάλωναν τὸν Μιχαλάκη «μὴ στάξει καὶ μὴ βρέξει»! Δὲν εἶχαν οἰκονομικὸ πρόβλημα, κι ὅ,τι ζητοῦσε ὁ μοναχογιὸς τοῦ τὸ χάριζαν ἁπλόχερα.

Οἱ δουλειὲς στὸ ἐμπορικό τους πήγαιναν πολὺ καλά, ἀπασχολοῦσαν δύο εὐγενικοὺς ὑπαλλήλους. Κανένα σύννεφο δὲν φαινόταν στὴ ζωή τους. Ὥσπου...

Ὥσπου μπουρίνιασε ξαφνικὰ ὁ οὐρανός τους. Ὁ πάντα χαρούμενος Νίκος ἄρχισε νὰ σκοτεινιάζει. Τὸ φωτεινὸ βλέμμα του γινόταν πότε-πότε ἀγνώριστο.

–Τί ἔχεις, ψυχή μου; τὸν ρωτοῦσε τὰ βράδια στὸ δωμάτιό τους ἡ γυναίκα του. Τί ἔπαθες; Τί σοῦ συμβαίνει;

–Δὲν συμβαίνει τίποτε! μὴ μὲ ρωτᾶς! Ἂς κοιμηθοῦμε τώρα!

Αὐτὸ τὸ σκηνικὸ ἐπαναλαμβανόταν συ­­χνά. Ἡ γυναίκα του πολλὲς νύχτες ἔ­με­νε ξάγρυπνη δίπλα του.

Τὴν ἀλλαγὴ στὸ φέρσιμο τοῦ πατέρα του τὴν κατάλαβε κι ὁ Μιχάλης καὶ ρώτησε σχετικὰ τὴ μητέρα του.

–Θὰ τοῦ περάσει, δὲν εἶναι κάτι σοβαρό. Ἐσὺ κοίταζε τὶς σπουδές σου.

Ἕνα βράδυ ποὺ πάλι ἡ γυναίκα του προσπάθησε νὰ τὸν καλοσυνέψει, ἀγρίεψε καὶ φώναξε:

–Ἄσε με γιατὶ θὰ φύγω! Δὲν ἀντέχω!

–Γιατί, Νίκο μου;

–Ἔτσι!

Καὶ ντύθηκε ἀμέσως καὶ πῆγε στὸ Ἀεροδρόμιο, ὅπου βρῆκε πτήση γιὰ τὴ Ρόδο.

Ἡ Θεοδώρα καθόταν σὲ ἀναμμένα κάρ­βουνα. Δὲν ἔκανε δήλωση ἀναζήτησης στὴν Ἀστυνομία γιὰ νὰ μὴν ντροπιαστεῖ ἡ οἰκογένειά τους. Τὸ πρωὶ πῆγε καὶ ἄνοιξε τὸ κατάστημά τους, κι ὅταν τὴ ρώτησαν οἱ ὑπάλληλοι τί ἔπαθε ὁ Νίκος, τοὺς εἶπε: «πῆγε κάπου γιὰ δουλειές». Τὰ ἴδια εἶπε καὶ στὸ Μιχάλη.

Δὲν κάθισε ὅμως μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια. Κατάλαβε ὅτι ὁ ἄντρας της δὲν ἦταν πλέον ψυχολογικὰ καλά. Ρώτησε, ἔψαξε καὶ κατέστρωσε τὸ σχέδιό της.

Ὅταν ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς μέρες φυγῆς καὶ σιωπῆς γύρισε ἀπροειδοποίητα στὸ σπίτι του ὁ Νίκος, ἡ γυναίκα του καὶ τὸ παιδί του τὸν ὑποδέχθηκαν μὲ δάκρυα.

–Γιατί κλαῖτε; Καλὰ πέρασα, καλὰ εἶμαι!

–’Εμᾶς μᾶς σκέφτηκες; ἀπάντησε ἡ γυναίκα του.

–Μπαμπά, οὔτε ἕνα τηλέφωνο δὲν μᾶς πῆρες, εἶπε κι ὁ Μιχάλης. Ἂν πάθαινες κάτι;

–Ἐλᾶτε, μὴν κάνετε σὰ μικρὰ παιδιά! Ἀφοῦ ἦρ­θα, τέλος καλό, ὅλα καλά!

Τὸν ἄλλο μῆνα ἐπαναλήφθηκε ἡ ἴδια σκηνὴ μὲ ἕνα ξαφνικὸ ταξίδι τοῦ Νίκου στὸ Ἡράκλειο, ὅπου ἔμεινε τρεῖς μέρες χωρὶς καμιὰ εἴδηση.

Ἡ Θεοδώρα δὲν ἔβρισκε ἡσυχία. Καὶ μέσα στὴ θλίψη της προχώρησε στὸ σχέδιό της.

Πῆρε πληροφορίες γιὰ μιὰ πολὺ καλὴ εἰδικὴ κλινικὴ στὸ Λονδίνο καὶ ἕνα ἀπόγευμα εἶπε στὸν ἄντρα της:

–Νίκο μου, ἀφοῦ μ’ άγαπᾶς καὶ σ’ ἀρέσουν καὶ τὰ ταξίδια, θέλω μιὰ χάρη. Ἔμαθα ὅτι στὸ Λονδίνο ὑπάρχει μιὰ κλινικὴ πολὺ σπουδαία. Θέλω νὰ μὲ πᾶς, γιατὶ νιώθω πόνους ἀριστερὰ στὸ στέρνο. Μὲ τὴν εὐκαιρία νὰ κάνουμε ἕνα καλὸ τσεκὰπ καὶ γιὰ σένα.

–Ὅ,τι θέλει ἡ Θεοδώρα μου!

Ἔδωσαν ὁδηγίες στὸ Μιχάλη γιὰ τὸ κατάστημα καὶ τὴν ἑπομένη ἔφτασαν στὸ Λονδίνο καὶ μὲ ταξί, σύμφωνα μὲ τὶς πληροφορίες ποὺ εἶχε ἡ Θεοδώρα, ἔφτασαν στὴν κλινική.

Ἡ Θεοδώρα ζήτησε ἰδιαιτέρως πρῶτα τὸν ψυχίατρο. Ἦταν ἕνας σαρανταπεντάρης Ἑλληνοκύπριος πολὺ εὐγενικός. Τὴ ρώτησε γιὰ τὸ ἱστορικὸ τοῦ ἄντρα της καὶ ἔπειτα κάλεσαν καὶ τὸ Νίκο. Συζήτησαν λίγο μὲ ἁπλότητα καὶ τελικὰ ὁ γιατρὸς εἶπε σοβαρά: «Θὰ μείνετε στὴν κλινική μας πέντε μέρες. Θὰ γίνουν συστηματικὲς ἐξετάσεις καὶ γιὰ τοὺς δυό σας. Ἐφόσον ἤρθατε σὲ μᾶς, θὰ γίνουν ὅλα τέλεια. Κάνατε ἄλλωστε τόσο μεγάλο ταξίδι».

Ἀφοῦ ἔγιναν ὅλες οἱ ἐξετάσεις, ὁ ψυχίατρος τοὺς εἶπε:

–Ἐμεῖς ἐδῶ τὰ λέμε τὰ πράγματα ὅπως εἶναι. Γιὰ σᾶς, κυρία μου, δὲν εἶναι ἀνησυχητικά. Εἶναι ἁπλοὶ νευρόπονοι καὶ ἀντιμετωπίζονται μὲ φαρμακευτικὴ ἀγωγή. Γιὰ τὸν κ. Νίκο ὅμως τὰ πρά­γματα εἶναι ἀρκετὰ σοβαρά. Ἔχει ψυχολογικὸ σύνδρομο φυγῆς, ποὺ πρέπει νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἐπειγόντως. Ἤθελα ὅμως νὰ σᾶς ρωτήσω: Μὲ τὴν Ἐκκλησία ἔχετε σχέσεις;

–Σχεδὸν καθόλου, ἀπάντησαν καὶ οἱ δυό.

–Στὴν περίπτωσή σας, μαζὶ μὲ τὰ φάρμακα καὶ τὴν ὅλη θεραπευτικὴ φρον­τίδα, θὰ ἦταν πολὺ καλὸ νὰ πάρει ὁ κ. Νίκος δύναμη ἀπὸ τὸν Οὐρανό. Ξέρετε, κι ἐμεῖς οἱ γιατροὶ ἔχουμε τὰ ὅριά μας.

–Καὶ τί νὰ κάνουμε, γιατρέ;

–Νὰ ἀναπτύξετε οὐσιαστικὲς σχέσεις μὲ τὴν Ἐκκλησία. Σᾶς προτείνω, μιὰ ποὺ θὰ εἶστε ἐδῶ, νὰ ἐκκλησιαστεῖτε τὴν Κυριακὴ στὸν Ἑλληνορθόδοξο Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας τοῦ Λονδίνου. Νὰ δεῖτε πόσο ὡραῖα θὰ αἰσθανθεῖτε!

Τὸν ἄκουσαν μὲ πολλὴ προσοχή. Δὲν εἶχαν ξανασυζητήσει θρησκευτικὰ ποτέ τους. Τὴν Κυριακὴ ἐκκλησιάστηκαν στὴν Ἁγία Σοφία κι ἔνιωσαν πραγματικὰ πρωτόγνωρη ἀγαλλίαση ψυχῆς. Βγαίνοντας πῆραν μερικὰ φυλλάδια καὶ δυό - τρία βιβλία μικρὰ γιὰ τὸν ἅγιο Παΐσιο.

Ὅταν ἐπέστρεψαν στὴν κλινική, εὐχαρίστησαν τὸν γιατρό, κι ἐκεῖνος χάρηκε ποὺ εὐχαριστήθηκαν.

–Αὐτὸ εἶναι μιὰ καλὴ ἀρχή, εἶπε ἐκεῖ­νος. Κι ἐπιτρέψτε μου, θεωρῶ πὼς θὰ αἰσθανθεῖτε πολὺ καλύτερα, ἂν ὁ ἐκκλησιασμὸς συνδυαστεῖ μὲ Ἐξομολόγηση καὶ Θεία Κοινωνία. Ἐσεῖς, κυρία, εἶπε στὴ Θεοδώρα, μπορεῖτε νὰ φύγετε γιὰ τὴν Ἀθήνα. Τὸν ἀγαπητὸ κ. Νίκο θὰ τὸν προσέξουμε ὑπεύθυνα ἐμεῖς λίγες μέρες ἀκόμη.

Ὅταν ἔφυγε ἡ Θεοδώρα, ὁ Νίκος διάβασε τὸ ἕνα βιβλίο γιὰ τὸν ἅγιο Παΐσιο. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ γιός τους ὁ Μιχάλης, στὸ διάστημα ποὺ ἔλειπαν οἱ γονεῖς του, πῆγε τὴν Κυριακὴ κι αὐτὸς νὰ ἐκκλησιαστεῖ, γιὰ πρώτη του φορά, ἔπειτα ἀπὸ πρόσκληση ποὺ τοῦ ʼκανε ἕνας γνωστός του φοιτητής. Τοῦ ἔκανε μάλιστα ἐντύπωση ὅτι ἡ ἐκκλησία ἦταν γεμάτη ἀπὸ φοιτητές. Στὸ τέλος τὸν πλησίασε ἕνας μεγαλύτερος καὶ τοῦ ἔδωσε ἕνα φοιτητικὸ περιοδικὸ καὶ ἕνα βιβλιαράκι γιὰ τὸν ἅγιο Παΐσιο. Τὸ διάβασε μάλιστα ὅλο τὸ ἀπόγευμα καὶ παρακαλοῦσε τὸν Ἅγιο γιὰ τὸν πατέρα του.

Τὸ πρωὶ στὸ πρωινό τους ὁλόχαρος φώναξε ὁ Μιχάλης: «Μαμά, θὰ μᾶς τὸν φέρει ὁ ἅγιος Παΐσιος τὸν μπαμπὰ τελείως καλά! Μοῦ ἐμφανίστηκε ἀπόψε ὁ Ἅγιος!».

Τὴν ἴδια στιγμὴ χτύπησε τὸ τηλέφωνο. Ἦταν ὁ Νίκος ἀπὸ τὸ Λονδίνο. «Θὰ μὲ φέρει γερὸ κοντά σας ὁ ἅγιος Παΐσιος! Μοῦ ἐμφανίστηκε ἀπόψε!», εἶπε ὅλος χαρά!

Τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου ἐπιβεβαιώθηκε σὲ λίγο μὲ ἕνα τηλεφώνημα τῆς Θεοδώρας στὸ γιατρό, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε: «Αὔριο ταξιδεύει τελείως καλὰ ὁ σύζυγός σας γιὰ τὴν Ἀθήνα. Οἱ νέες ἐξετάσεις ποὺ κάναμε δὲν ἔδειξαν τίποτε ἀπὸ τὰ ἴχνη ποὺ πίεζαν τὴν ψυχή του. Νὰ δοξάζετε τὸν Θεό, κυρία Θεοδώρα. Τοὺς λογαριασμοὺς τοὺς τακτοποίησε στὴν ἐντέλεια ὁ σύζυγός σας. Νὰ εἶστε καλά».


Πηγη



Ο διάβολος είναι κουτός - Άγιος Παΐσιος


- Γνωρίζει, Γέροντα, το ταγκαλάκι τί έχουμε στην καρδιά μας; Ακόμη αυτό έλειψε, να γνωρίζη και καρδιές! Μόνον ο Θεός είναι καρδιογνώστης και μόνο σε ανθρώπους του Θεού αποκαλύπτει ορισμένες φορές ο Θεός – για το καλό μας – τί έχουμε στις καρδιές μας. 

Το ταγκαλάκι γνωρίζει τις πονηριές και τις κακίες που φυτεύει στα δικά του όργανα δεν ξέρει τους καλούς λογισμούς μας. Μόνον εκ πείρας αντιλαμβάνεται μερικά, αλλά και σ’ αυτά πέφτει έξω τις περισσότερες φορές. 

Και εάν δεν επιτρέψη ο Θεός να τα καταλάβη αυτά, πέφτει συνέχεια έξω σε όλα, γιατί είναι σκοτεινός ο διάβολος, ορατότης μηδέν!!! Δεν ξέρει, ας υποθέσουμε, έναν καλό λογισμό δικό μου. Αν έχω κανέναν κακό λογισμό, εκείνον τον ξέρει, γιατί ο ίδιος τον φυτεύει. Αν εγώ τώρα θέλω να πάω να κάνω κάπου μια καλωσύνη, να σώσω λ.χ. έναν άνθρωπο, ο διάβολος αυτό δεν το ξέρει. 

Όταν όμως εκείνος βάλη σε κάποιον έναν λογισμό και του πη: «Πήγαινε να σώσης τον τάδε άνθρωπο», θα τον κεντήση συγχρόνως και στην υπερηφάνεια και γι’ αυτό τον ξέρει αυτόν τον λογισμό. Αλλά και με το ότι το δέχεται ο άνθρωπος την υπερηφάνεια, δίνει δικαίωμα στον πειρασμό. Είναι πολύ λεπτά αυτά τα πράγματα! 

Θυμάστε το περιστατικό με τον Αββά Μακάριο; Είχε συναντήσει μια φορά τον διάβολο που επέστρεφε από την πιο κοντινή Έρημο, όπου είχε πάει, για να πειράξη τους αδελφούς, ο οποίος του είπε: 

«Όλοι οι αδελφοί είναι πολύ αγριεμένοι μαζί μου, εκτός από ένα που είναι φίλος μου και μου κάνει υπακοή και, όταν με βλέπη, στρέφεται σαν ανέμη». «Ποιος αδελφός είναι αυτός;» τον ρώτησε ο Αββάς Μακάριος. «Θεόπεμπτος είναι το όνομά του», του απάντησε εκείνος. 

Πηγαίνει ο Όσιος και βρίσκει τον αδελφό. Με τρόπο τον κατάφερε να του αποκαλύψη τους λογισμούς του και τον βοήθησε. Όταν ξανασυνάντησε τον διάβολο, τον ρώτησε για τους αδελφούς και εκείνος του είπε: «Όλοι είναι πολύ αγριεμένοι μαζί μου. 

Και το χειρότερο, και αυτός που ήταν φίλος μου, δεν ξέρω πώς έγινε και άλλαξε και τώρα είναι ο πιο αγριεμένος από όλους». Δεν ήξερε ότι πήγε ο Αββάς Μακάριος και τον έφερε σε λογαριασμό, γιατί ο Αββάς Μακάριος είχε κινηθή ταπεινά, από αγάπη , και δεν είχε το δικαίωμα ο διάβολος στον λογισμό εκείνον. Αν υπερηφανευόταν ο Αββάς Μακάριος, θα έδιωχνε την Χάρη του Θεού, οπότε θα είχε δικαίωμα ο διάβολος. Τότε θα το ήξερε, γιατί αυτός θα του είχε κεντήση την υπερηφάνεια.

- Αν πη έναν καλό λογισμό του ο άνθρωπος κάπου, μπορεί ο διάβολος να τον ακούση και να τον πειράξη μετά;

- Πώς να τον ακούση, αφού δεν έχει «διάβολο»; Άμα όμως τον πη, για να υπερηφανευθή, θα μπη στη μέση ο πειρασμός. Αν δηλαδή υπάρχη μια προδιάθεση υπερηφανείας και λέη υπερήφανα κανείς: «Θα πάω να τον σώσω αυτόν», μπαίνει ο διάβολος ενδιάμεσος και τότε αυτό το ξέρει. Ενώ, αν κινήται ταπεινά, από αγάπη, δεν το ξέρει. Χρειάζεται προσοχή. Είναι πολύ λεπτά τα πράγματα. Γι’ αυτό λένε οι Πατέρες ότι η πνευματική ζωή είναι «επιστήμη επιστημών».

- Πως συμβαίνει, όμως, Γέροντα, ένας μάγος να πη για τρεις κοπέλες ότι η μία θα αποκατασταθή, η άλλη θα ατυχήση και η άλλη θα μείνη ανύπανδρη, και να γίνη έτσι;

- Ο διάβολος έχει πείρα. Όπως, π.χ. ένας μηχανικός , όταν δη ένα σπίτι που κινδυνεύει να πέση, είναι σε θέση να πη πόσο θα κρατήση κ.λπ., έτσι και αυτός βλέπει κάποιον πώς βαδίζει και με την πείρα που έχει, λέει πώς θα καταλήξη.

Ο διάβολος δεν έχει εξυπνάδα είναι πολύ κουτός. Είναι όλος ένα μπέρδεμα, άκρη δεν του βρίσκεις. Κάνει και εξυπνάδες και χαζομάρες. Τα τερτίπια του είναι χονδρά. Ο Θεός οικονόμησε έτσι, για να τον καταλαβαίνουμε. Πρέπει να είναι κανείς πολύ σκοτισμένος από υπερηφάνεια, για να μην το καταλαβαίνη. 

Όταν έχουμε ταπείνωση, μπορούμε να καταλάβουμε τις παγίδες του διαβόλου, γιατί με την ταπείνωση φωτίζεται ο άνθρωπος και συγγενεύει με τον Θεό. Η ταπείνωση είναι που σακατεύει τον διάβολο.


Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Α΄

ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΩΠΟ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου