– Γέροντα, τί κάνει ο πειρασμός για να έμποδίση κάποιον να προσευχηθή;
– Τί κάνει; Βρίσκει χίλιους δυο τρόπους. Μόλις άρχίση ο άνθρωπος την προσευχή, μπορει να τού φέρη μετεωρισμό ή προσπαθεί να διασκορπίση τον νού του με φαντασίες, θορύβους κ.λπ.

Να δής τί γινόταν, όταν ήμουν στήν Μονή Στομίου ! Ένα βράδυ ειχα πάει να προσευχηθώ μέσα στον ναό. Η πύλη τού μοναστηριού ήταν κλειστή και στήν πόρτα του ναού ειχα βάλει το μάνταλο. Κατά τά μεσάνυχτα άρχισε το ταγκαλάκι να χτυπάη το μάνταλο συνέχεια «κρίκικρίκι» και δεν σταματούσε, για να με κάνη νά πάω να δω τί συμβαίνει. Μπήκα στο Ιερό, για να μην άκούω, και εκεί, πίσω άπό την Αγία Τράπεζα, κοντά στον Εσταυρωμένο, έμεινα μέχρι το πρωί.
Ο Σταυρός του Χριστου έχει μεγάλη δύναμη. Όταν ήμουν δόκιμος μοναχός, με πολεμούσαν πολύ τα ταγκαλάκια. το βράδυ, που ήμουν στο κελλί, μού χτυπούσαν συνεχώς την πόρτα και έλεγαν: «Δι” ευχών των Άγιων Πατέρων». Άνοιγα την πόρτα και, παρόλο που δεν έβλεπα κανέναν, με έπιανε φόβος. Μετά, δεν με χωρούσε ο τόπος μού ηταν άδύνατον να μείνω μέσα στο κελλί. Ύπέφερα, έκλαιγα, έκανα προσευχή, τίποτε. Έβγαινα έξω.
Ένα βράδυ, μετά το Απόδειπνο, με βλέπει έξω ένας Προίστάμενος τής Μονής. «Παιδί μου, μού λέει, γιατί δεν πάς στο κελλάκι σου; Βλέπεις κανέναν Πατέρα να γυρνάη έξω; Οι Πατέρες κάνουν προσευχή στά κελλιά τους». Άρχισα να κλαίω και τού ειπα τί συμβαίνει. Μού φέρνει τότε λίγο Τίμιο Ξύλο σε ένα κεράκι και μού λέει: «Πήγαινε, παιδί μου, ήσυχος τώρα στο κελλί σου».
Μόλις έκλεισα την πόρτα, άκουσα Αμέσως δυνατά: «Δι” ευχών τών Αγίων Πατέρων». «Αμήν», είπα. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας άστυνομικός με πλήρη στολή. Τα γαλόνια τα φορούσε λοξά στο μανίκι, όπως παλιά οί άστυνομικοί, και άρχισε να φωνάζη: «Έ, παλιοκαλόγερε, εσύ άδιάβαστος , τί το έχεις αύτό το ξύλο;». Και άρχισε να γελάη με τό… «γλυκό» του γέλιο. Φώναζε, άλλά δεν μπορούσε να πλησιάση, γιατί είχα το Τίμιο Ξύλο. «Κύριε Ιησού Χριστέ», φώναξα, και έγινε καπνός ο «άστυνομικός»!
(Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)