Πώς ζούσε ο Άγιος Παΐσιος την ημέρα των Θεοφανείων.
Ο Άγιος Παΐσιος ζούσε με απόλυτη ασκητικότητα, αλλά την ημέρα των Φώτων η χαρά του ήταν ξεχωριστή. Θεωρούσε ότι ολόκληρη η κτίση μετέχει στη γιορτή και ότι τα πάντα αγιάζονται.
Η Φροντίδα για τη Κτίση: Μια χρονιά, την ημέρα των Θεοφανείων, μετά τη Θεία Λειτουργία και τον Μέγα Αγιασμό, ο Άγιος βγήκε έξω από το κελί του στην Παναγούδα. Αντί να ξεκουραστεί, άρχισε να σκορπά λίγο φαγητό και ψίχουλα στα πουλιά της περιοχής.
Το Πνευματικό Σκεπτικό: Έλεγε χαρακτηριστικά ότι «σήμερα γιορτάζει όλη η φύση, πρέπει και τα καημένα τα ζώα να καταλάβουν τη χαρά της ημέρας». Πίστευε πως όταν ο άνθρωπος αγιάζεται, συμφιλιώνεται ξανά με τα ζώα, όπως ακριβώς ήταν ο Αδάμ στον Παράδεισο.
Η «Συνομιλία» με το Περιβάλλον: Εκείνη την ημέρα, ο Άγιος συνήθιζε να ραντίζει με τον αγιασμό όχι μόνο το κελί του, αλλά και τα δέντρα, τα βράχια και τα μονοπάτια γύρω από το ασκητήριό του, ψάλλοντας το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...». Έλεγε πως τα δέντρα και τα φυτά «διψούν» για την ευλογία του Θεού και ότι η φύση νιώθει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος περισσότερο από όσο νομίζουμε.
«Όλη η κτίση σήμερα αγιάζεται. Τα νερά, ο αέρας, η γη. Είναι μια μέρα που ο ουρανός ανοίγει και η χάρη του Θεού ξεχύνεται παντού.»
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου