Λόγοι του Γέροντος Παϊσιου περί της Οικογενειακής ζωής

  

 

 

 

 

 

 

Σχετικά με το θάνατο και τη μέλλουσα ζωή ο Γέροντας ορίζει ότι ο είναι πολύ βαρύ, μετά από όσα έκανε ο Θεός για μας τους ανθρώπους, να πάμε στην Κόλαση και να Τον λυπήσουμε. Ο Θεός να φυλάξει, όχι μόνο άνθρωπος, αλλά ούτε πουλί να μην πάει στην Κόλαση. Όταν αναφέρεται στη συμφιλίωση με το θάνατο, διδάσκει ότι αν ζει μέσα στον άνθρωπο ο Χριστός, τότε είναι χαρά ο θάνατος. Όποιος καλοπερνάει, φοβάται το θάνατο, γιατί ευχαριστιέται με την κοσμική ζωή και δε θέλει να πεθάνει. Ο Θεός όμως οικονομεί να πεθάνει ο καθένας, όταν ωριμάσει. Για κάποιον νεκρό κοσμικά και αναστημένο πνευματικά δεν υπάρχει ποτέ καθόλου αγωνία, φόβος και άγχος, γιατί περιμένει το θάνατο με χαρά, επειδή θα πάει κοντά στο Χριστό και θα αγάλλεται. Αλλά χαίρεται και γιατί ζει, επειδή ζει κοντά στο Χριστό και νιώθει ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου επί της γης και διερωτάται αν υπάρχει ανώτερη χαρά στον Παράδεισο από αυτήν που νιώθει στη γη. Τέτοιοι άνθρωποι αγωνίζονται με φιλότιμο και αυταπάρνηση και επειδή βάζουν μπροστά τους το θάνατο και το σκέφτονται καθημερινά πιο πνευματικά, αγωνίζονται τολμηρότερα και νικούν τη ματαιότητα. Και ο Θεός επιτρέπει, έστω την τελευταία στιγμή της ζωής των ανθρώπων να συγχωρούνται, επειδή ο άνθρωπος, την ώρα που πεθαίνει, μετανιώνει και αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη.

 Πηγή υλικού
Οικογενειακή ζωή, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Δ΄, Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», 2002 Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Επιλογή υλικού
Αικατερίνη Διαμαντοπούλου
Υπεύθυνη Υλικού των Ιστοχώρων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων