Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΡΟΥΑΝΤΑ
Ἡ φήμη τοῦ νεοφανοῦς οἰκουμενικοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου ἔχει φθάσει καὶ στὶς ἀπόμακρες ζοῦγκλες τῆς Ἀφρικανικῆς Ρουάντα. Ἔτσι οἱ χριστιανοὶ πέρνουν τὸ ὄνομα του, διαβάζουν γιὰ τὸ βίο του καὶ τὴν διδασκαλία του καὶ κτίζονται καὶ Ναοὶ πρὸς τιμήν του.
ΤΙ ΣΥΝΕΒΕΙ ΣΤΗΝ ΡΟΥΑΝΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
Ἀντὶ γιὰ ἁπλῆ ἀναδιανομή, ἡ κυβέρνηση προχώρησε στὴν πλήρη χαρτογράφηση καὶ κατοχύρωση ὅλων τῶν ἀγροτεμαχίων τῆς χώρας (περίπου 11,5 ἑκατομμύρια οἰκόπεδα). Γιὰ πρώτη φορά, ἑκατομμύρια φτωχοὶ ἀγρότες ἔλαβαν ἐπίσημα ἔγγραφα. Αὐτό τούς ἔδωσε τὴν ἀσφάλεια ὅτι δὲν θὰ χάσουν τὸ κτῆμα τους, ἐπιτρέποντάς τους νὰ τὸ χρησιμοποιοῦν ὡς ἐγγύηση γιὰ τραπεζικὰ δάνεια. Ἡ μεταρρύθμιση ἐπέβαλε τὴν ἀναγραφὴ τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν δύο συζύγων στοὺς τίτλους, προστατεύοντας τὶς χῆρες καὶ τὶς γυναῖκες στὴν ἐπαρχία. Πρόσφατα, ἡ κυβέρνηση ὑποχρέωσε κάθε ἀγροτικὸ νοικοκυριὸ νὰ φυτέψει τουλάχιστον 5 ὀπωροφόρα δέντρα (ἀβοκάντο, μάνγκο κ.α.) στὸν χῶρο του, ὥστε νὰ διασφαλιστεῖ ἡ διατροφὴ τῆς οἰκογένειας καὶ ἕνα μικρὸ ἔξτρα εἰσόδημα ἀπὸ τὴν πώληση τῶν καρπῶν. Τὸ ἀποτέλεσμα: Ἡ γῆ στὴ Ρουάντα δὲν “χαρίστηκε” ἁπλᾶ, ἀλλὰ νομιμοποιήθηκε καὶ ὀργανώθηκε, ὥστε ὁ φτωχὸς ἀγρότης νὰ γίνει μικρο-ἐπιχειρηματίας ἀντὶ γιὰ ἁπλὸς καλλιεργητὴς ἐπιβίωσης. Οἱ πολυεθνικὲς ἑταιρεῖες καὶ οἱ ξένοι ἐπενδυτὲς δὲν ἔχουν δικαίωμα πλήρους ἰδιοκτησίας (freehold), παρὰ μόνο σὲ ἐξαιρετικὲς περιπτώσεις. Τὸ κράτος ἔχει στήσει μιὰ «νομικὴ ἀσπίδα» γιὰ νὰ προστατέψει τοὺς μικροκαλλιεργητὲς ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία μεγάλων συμφερόντων: Ὅταν μιὰ πολυεθνικὴ θέλει μιὰ ἔκταση, δὲν διαπραγματεύεται ἀπ’ εὐθείας μὲ τοὺς χωρικοὺς μὲ ὅρους ἰσχύος. Διαπραγματεύεται μὲ τὸ Rwanda Development Board (RDB), τὸ ὁποῖο ἐγγυᾶται ὅτι οἱ κάτοικοι θὰ ἐνταχθοῦν στὸ ἔργο (π.χ. ὡς ἐργαζόμενοι ἢ προμηθευτὲς) καὶ δὲν θὰ ἐκδιωχθοῦν ἁπλῶς. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἡ Ρουάντα κατάφερε νὰ φέρει ἐπενδύσεις χωρὶς νὰ μετατρέψει τοὺς ἀγρότες της σὲ πρόσφυγες μέσα στὴν ἴδια τους τὴ χώρα. Αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη θεωρεῖται ἕνα πραγματικὸ θαῦμα, καὶ δικαίως πολλοὶ τὸ ἀποδίδουν στὶς προσευχὲς τοῦ Ἁγίου γιὰ αὐτὴν τὴν Ἀφρικανικὴ χώρα. Ἡ φήμη τοῦ νεοφανοῦς οἰκουμενικοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου ἔχει φθάσει καὶ στὶς ἀπόμακρες ζοῦγκλες τῆς Ἀφρικῆς. Ἔτσι οἱ χριστιανοὶ πέρνουν τὸ ὄνομα του, διὰ βάζουν γιὰ τὸ βίο του καὶ τὴν διδασκαλία του καὶ κτίζονται καὶ Ναοὶ πρὸς τιμήν του.
Ἀπὸ τὸ 2012 ὁ Μητροπολίτης Μπουρούντι καὶ Ρουάντας Ἰνοκκέντιος θεμελίωσε τὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου στὴν Ἐνορία τοῦ Rwabutazi. Τὸ 2014 κτίσθηκε ἕνας μικρὸς Ναὸς καὶ τὸ 2017, ὁ ναὸς ἐπεκτάθηκε.
Ἀπὸ τὸ 2023 μὲ τὴν βοήθεια χριστιανῶν ἀπὸ τὴν Ρουμανία ξεκίνησε ἕνας νέος μεγάλος ναὸς χωρητικότητας 2. 500 πιστῶν. Βρίσκεται στὴν ἐνορία Rwabutazi, στὴν Ἀνατολικὴ Ἐπαρχία της Ρουάντα.
Ὁ ἀριθμὸς τῶν Ὀρθόδοξων Χριστιανῶν στὴ Ρουάντα ὑπολογίζεται σήμερα μεταξύ 7.000 καὶ 8.000 πιστῶν. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι αὐτοὶ οἱ 8.000 πιστοὶ δὲν εἶναι ἁπλῶς «ἀριθμοί», ἀλλὰ ἄνθρωποι ποὺ χτίζουν μόνοι τους τοὺς ναούς τους (ὅπως τοῦ Ἅγιου Παΐσιου στὸ Rwabutazi τὸ 2024), μετατρέποντας τὴν πίστη σὲ κοινωνικὴ πράξη καὶ ἐθνικὴ ἐλπίδα. Ἡ δύναμη τῆς “θερμῆς πίστης” ἔχει ἱστορικὰ τὴν ἱκανότητα νὰ μεταμορφώνει κοινωνίες, ὅπως λέγεται συχνὰ γιὰ τοὺς πρώτους Χριστιανούς. Στὴ Ρουάντα, αὐτοὶ οἱ 8.000 πιστοὶ ξεχωρίζουν γιατί ἡ Ὀρθοδοξία ἐκεῖ εἶναι μιὰ “νεανικὴ” ἐπιλογή, γεμάτη ἐνθουσιασμὸ καὶ προσωπικὴ ἀναζήτηση. Στὴν Ἑλλάδα, ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι συχνὰ κληρονομικὴ καὶ ταυτισμένη μὲ τὴν παράδοση, κάτι ποὺ μερικὲς φορὲς ὁδηγεῖ στὸν ἐφησυχασμό. Ἂν αὐτοὶ οἱ 8.000 ἄνθρωποι εἶχαν τὴ φλόγα καὶ τὴν αὐταπάρνηση τῶν νεοφώτιστων τῆς Ἀφρικῆς, σίγουρα θὰ βλέπαμε:
Την ἐπιβίωση καὶ τήν δημιουργία νά εἶναι συλλογικὴ ὑπόθεση, ἐνῷ στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε παγιδευτεῖ σὲ μιὰ «μοναχικὴ ἐπιτυχία» ποὺ συχνὰ καταλήγει σὲ ἀδιέξοδο. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε ὅτι : « ὁ ἐγωισμὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ φέρνει τὴ μελαγχολία. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παλεύει μόνο γιὰ τὴν «πάρτη του, ἡ ἐπιτυχία δὲν τοῦ δίνει χαρά, γιατί δὲν ἔχει μὲ ποιούς νὰ τὴ μοιραστεῖ.» Στὴ Ρουάντα, οἱ νέοι δὲν ξεκινοῦν μόνοι τους. Ἡ ἀγροτικὴ καὶ ἐπιχειρηματική τους πολιτικὴ βασίζεται στὶς Cooperatives (Συνεταιρισμούς): Ὑποχρεωτικὴ Συνεργασία: Γιὰ νὰ πάρεις γῆ ἀπὸ τὸ κράτος ἢ χρηματοδότηση (PSTA 5, 2024-2029), πρέπει νὰ εἶσαι μέλος ὁμάδας. Κοινὸ Ρίσκο: Ἂν ἕνας ἀποτύχει, ἡ ὁμάδα τὸν σηκώνει. Ἂν πετύχουν, κερδίζουν ὅλοι. Αὐτὸ διώχνει τὸν φόβο καὶ τὴ μοναξιὰ τῆς δημιουργίας. Τὸ Φόρουμ Νεολαίας (RYAF): Οἱ νέοι ἀγρότες στὴ Ρουάντα ἔχουν τὸ δικό τους δίκτυο Rwanda Youth in Agribusiness Forum, ὅπου ἀνταλλάσσουν ἰδέες καὶ ἐργαλεῖα. Δὲν εἶναι ἀνταγωνιστές, εἶναι «συμπολεμιστές». Ὁ Ἅγιος ἔλεγε συχνὰ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι «χωμάτινος» καὶ ἔχει ἀνάγκη τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸ χῶμα γιὰ νὰ ἰσορροπεῖ. Θεωροῦσε τὴ χειρωνακτικὴ ἐργασία στὴ φύση ὡς «ἐργόχειρο» ποὺ διώχνει τοὺς λογισμοὺς καὶ τὴν κατάθλιψη. Πίστευε ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἱδρώνει καλλιεργῶντας τὴ γῆ μὲ ταπείνωση, ὁ Θεὸς «συνεργάζεται» μαζί του στέλνοντας τὴν εὐλογία Του (κατὰ κάποιο τρόπο τοὺς ὑλικοὺς καὶ πνευματικούς «ὠφέλιμους μικροοργανισμοὺς» τῆς χάριτος). Αὐτὴ ἡ βιβλικὴ ρήση («ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φὰγῇ τὸν ἄρτον σου») εἶναι ἡ βάση πάνω στὴν ὁποία ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔχτισε ὅλη τὴ διδασκαλία του γιὰ τὴν ἐργασία, καὶ εἶναι ἡ ἴδια ἀρχὴ πού, παραδόξως, σώζει τὴ Ρουάντα σήμερα. Ὁ πληθυσμός τῆς Ρουάντα σήμερα ὑπολογίζεται σὲ περίπου 14,7 ἕως 14,9 ἑκατομμύρια κατοίκους. Στὴ Ρουάντα, ἡ μετανάστευση τῶν νέων πρὸς τὸ ἐξωτερικὸ εἶναι ἐντυπωσιακὰ χαμηλὴ σὲ σύγκριση μὲ ἄλλες ἀφρικανικὲς χῶρες, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ «θαῦμα» τῆς πολιτικῆς τους (2024–2026) Ἡ ἡγεσία τῆς χώρας προσπαθεῖ νὰ πάρει ἀπὸ τὴ Δύση μόνο τὴν τεχνολογία καὶ τὴν ὀργάνωση, ἀπορρίπτοντας συχνὰ τὶς κοινωνικὲς παρεμβάσεις (ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴ στάση τους ἀπέναντι σὲ ξένες πιέσεις). Ὅμως, ὁ κίνδυνος τοῦ «πολιτισμικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ» παραμένει πάντα ὑπαρκτός. Στη Ρουάντα, μιὰ χώρα ποὺ ἔχασε 1.000.000 ἀνθρώπους στὴ γενοκτονία τοῦ 1994, ἡ ἀξία τῆς νέας ζωῆς εἶναι ἱερή. Τὸ «ἀγκάθι» ποὺ πληγώνει τὴ σύγχρονη Ρουάντα.: Παρὰ τὴν παραδοσιακὴ ἀγάπη γιὰ τὴ ζωή, ἡ χώρα δὲν ἔμεινε ἀνεπηρέαστη ἀπὸ τὶς πιέσεις τοῦ δυτικοῦ μοντέλου καὶ τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν. Ἡ Ρουάντα σήμερα βρίσκεται σὲ ἕνα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ἂν νικήσει ὁ σεβασμὸς στὴ ζωή, ἡ χώρα θὰ γίνει τὸ στέρεο «πρότυπο». Ἂν νικήσουν οἱ ἐκτρώσεις, θὰ γίνει ἄλλη μιὰ «γερασμένη» χώρα ποὺ θὰ πουλάει τὸ νερὸ καὶ τὸ χῶμα της στοὺς ξένους, ἀκριβῶς ὅπως ἀνησυχοῦσε ὁ Ἅγιος γιὰ τὴν πατρίδα μας. Ἡ πνευματικὴ ἐγρήγορση εἶναι ὁ μόνος τρόπος νὰ κρατηθεῖ ἡ εὐλογία στὴ μακρινὴ αὐτὴ Ἀφρικανικὴ γῆ.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ἂν καὶ δὲν πρόλαβε νὰ δεῖ τὴ Ρουάντα νὰ ἀναγεννᾶται (κοιμήθηκε τὸν Ἰούλιο τοῦ ’94, τὴν ὥρα ποὺ τελείωνε ἡ σφαγή), μιλοῦσε πάντα γιὰ τὴ δύναμη τῆς συγχώρεσης. Ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Παϊσίου (2024) χτίστηκε σὲ μιὰ γῆ ποὺ κάποτε ποτίστηκε μὲ αἷμα, γιὰ νὰ θυμίζει ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι πιὸ δυνατὴ ἀπὸ τὸν θάνατο. Ἡ γενοκτονία ἄφησε μιὰ χώρα γεμάτη ὀρφανὰ καὶ χῆρες.
Ἡ ἐμφάνιση τῶν ἐκτρώσεων σήμερα θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς ὡς μιὰ «δεύτερη γενοκτονία», ποὺ ἀπειλεῖ νὰ ἀφανίσει ὅ,τι ἀπέμεινε.
Ἡ Ρουάντα τοῦ 2026 εἶναι τὸ ζωντανὸ παράδειγμα ὅτι ἕνας λαὸς μπορεῖ νὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὴν ἄβυσσο, ἀρκεῖ νὰ σεβαστεῖ τὴ ζωή, τὴ γῆ καὶ τὸν κόπο του. Ἡ μνήμη τῆς γενοκτονίας εἶναι αὐτὴ ποὺ τοὺς κρατᾶ ἑνωμένους ἀπέναντι στὶς πολυεθνικὲς καὶ τὴν ἀποξένωση. Το «δηλητήριο» τῶν δυτικῶν προτύπων, ποὺ συχνὰ ἔρχεται πακέτο μὲ οἰκονομικὲς ἐνισχύσεις, ἀπειλεῖ νὰ διαβρώσει σήμερα τὰ θεμέλια τῆς χώρας. Όπως ἐπισημαίνει καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, ἡ ἱεραποστολὴ δὲν εἶναι μόνο λόγια, ἀλλὰ πράξεις προστασίας τῆς ζωῆς. Ἡ κυβέρνηση τῆς Ρουάντας, ἂν θέλει νὰ παραμείνει «πρότυπο», πρέπει νὰ καταλάβει ὅτι ἡ ἀληθινὴ πρόοδος δὲν μετριέται μὲ τὸ πόσες ἐκτρώσεις διευκολύνει, ἀλλὰ μὲ τὸ πόσα παιδιὰ μποροῦν νὰ μεγαλώσουν μὲ ἀσφάλεια πάνω στὴ δική τους γῆ. Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἂς εἶναι ὁ φάρος γιὰ τοὺς ἡγέτες της, ὥστε νὰ κρατήσουν τὴ χώρα καθαρὴ ἀπὸ τὸ «δηλητήριο» τῆς ἀλλοτρίωσης.-
ΠΩΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΗΝ ΡΟΥΑΝΤΑ.
More Read
Αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ἕνα σπουδαῖο μάθημα γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες, καθὼς ὁ ἅγιος ζητοῦσε πρῶτα ἀπὸ ὅλα ἁπλότητα καὶ ταπείνωση. Δυστυχῶς ἡ σύγχρονη εὔκολη εὕρεση μίας τροφῆς (παρ’ ὅλο καὶ μὲ τὰ δηλητήρια ποὺ περιέχει μὲ τὰ λιπάσματα κλπ) ἔφερε σὲ μία κατάσταση ψευτο- εὐημερίας στοὺς νέο-ἕλληνες, καθὼς ἡ ἀπουσία στέρησης (ὅπως οἱ Ἀφρικανοὶ) ἀναγκαίων βασικῶν, ἡ μέριμνα μόνο γιὰ τὴν ἐφήμερη διασκέδαση καὶ τὶς καθημερινὲς ἀλόγιστες αἰσχρολογίες ἔκανε τοὺς νέο-ἕλληνες νὰ χάσουν τὸ φιλότιμο τους, νὰ χάσουν τὴν ἐθνικὴ περιουσία τους, νὰ δυστυχοῦν βιώνοντας ἀρρώστιες ψυχοσωματικές. Ἄλλωστε καὶ οἱ φυλακισμένοι τρῶνε, ἀλλὰ ἔχουν στερηθεῖ τὴν ἐλευθερία τους. Τρῶνε γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν καὶ νά ”ἐξοφλήσουν” τὸν χρόνο τῆς ποινῆς τους. Ἡ μετάνοια εἶναι τὸ ζητούμενο γιὰ τὸν χρόνο ὅπου διανύει φυλακισμένος ὁ ἄνθρωπος ∙ ἡ ζωή τους ὅμως εἶναι μία γεύση τῆς κολάσεως. Ἑπομένως δὲν ὑπάρχουν μεγάλες διαφορὲς μὲ τὸν σύγχρονο ἀστικὸ τρόπο διαβίωσης τῶν μεγαλουπόλεων μὲ ἐκείνη τῶν φυλακισμένων, ὅπου τρῶνε γιὰ νὰ ἐπιβιώνουν, ἔτσι ὁδηγοῦνταν ὁ ἄνθρωπος σὲ μία φυλακὴ τῆς ψυχῆς, και εὔκολα θὰ ἔκανε τὸ κακό, καὶ ἀρκετοὶ μάλιστα θὰ ὁδηγοῦνταν καὶ στὶς φυλακὲς ποῦ θέσπισε ἡ πολιτεία. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος δὲν εὐλογοῦσε τὴ φτώχεια ὡς ἐξαθλίωση, ἀλλὰ θεωροῦσε ὅτι ἡ ἀπουσία τῆς στερήσεως καὶ ἡ ὑπερβολικὴ ἄνεση δημιουργοῦν σοβαρὰ πνευματικὰ καὶ κοινωνικὰ προβλήματα. Ἡ σκέψη του βασιζόταν στὴν ἰδέα ὅτι ὁ κορεσμὸς ὁδηγεῖ στὴν πνευματικὴ ἀποχαύνωση. Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Ἡ πολλὴ ἄνεση κάνει τὸν ἄνθρωπο ἄχρηστο». Πίστευε ὅτι οἱ δυσκολίες (ὅπως ἡ χειρωνακτικὴ ἐργασία στὴ γῆ) «γυμνάζουν» τὴν ψυχή, ὅπως οἱ ὠφέλιμοι μικροοργανισμοὶ τοῦ χώματος γυμνάζουν τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα νὰ ἀνταπεξέλθει σὲ ἀσθένειες (ἐκεῖ ὀφείλεται και ἡ σκληραγωγία τοῦ ἀγρότη καὶ κτηνοτρόφου μας). Χωρὶς αὐτές, ὁ ἄνθρωπος χάνει τὴν ὑπομονή του καὶ καταρρέει ψυχολογικὰ μὲ τὸ παραμικρὸ πρόβλημα. Προειδοποιοῦσε ὅτι ἡ ὑπόσχεση γιὰ μιὰ ζωὴ «χωρὶς φτώχεια καὶ κόπο» εἶναι ἡ παγίδα τοῦ σύγχρονου συστήματος γιὰ νὰ ἐλέγξει τὶς συνειδήσεις. Πίστευε ὅτι μέσῳ τῶν ἀνέσεων καὶ τῶν δανείων, οἱ ἄνθρωποι παραδίδουν τὴν ἐλευθερία τους (καὶ τὴ γῆ τους) σὲ ἐκείνους ποὺ τοὺς ὑπόσχονται τὴν εὐμάρεια, ὅμως αὐτὸ ὁδηγεῖ στὴν παγίδα, στὴν σκλαβιὰ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Ἅγιος συνέδεε τὴν ἔλλειψη νεροῦ μὲ τὴν ἀχαριστία καὶ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Ἂν δὲν μετανοήσουμε, θὰ ποῦμε τὸ νερὸ νεράκι». Θεωροῦσε ὅτι ἡ φύση ἀντιδρᾶ στὴν πνευματικὴ κατάσταση τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅτι ἡ σπατάλη εἶναι μορφὴ ἁμαρτίας. Ὅπως καὶ μὲ τὴν αὐτονομία τῆς γῆς, ὁ Ἅγιος συμβούλευε ὅσους εἶχαν κτήματα νὰ φροντίζουν νὰ ἔχουν δική τους πηγὴ νεροῦ (πηγάδι ἢ στέρνα). Πίστευε ὅτι ἡ ἐξάρτηση ἀπὸ τὰ κεντρικὰ δίκτυα ὕδρευσης θὰ γινόταν ἐπικίνδυνη σὲ περιόδους κρίσης ἢ ἐλέγχου. Εἶναι ἐντυπωσιακὸ ὅτι ἐνῷ ὁ Ἅγιος ἀνησυχοῦσε γιὰ τὴν Ἑλλάδα ποὺ «ἔχανε» τὸ νερὸ της λόγῳ ἀδιαφορίας, στὴ Ρουάντα σήμερα (2024-2026), ἡ ἀγροτικὴ πολιτικὴ καὶ ἡ ἱεραποστολὴ δίνουν τεράστια μάχη γιὰ τὴ διαχείριση τῶν ὑδάτων. Στὴ Ρουάντα, τὸ νερὸ θεωρεῖται ἱερὸ δῶρο καὶ ἡ κυβέρνηση ἐπενδύει δισεκατομμύρια σὲ συστήματα ἄρδευσης γιὰ νὰ μὴν χάνεται οὔτε σταγόνα, ἐφαρμόζοντας στὴν πράξη αὐτὸ ποὺ ὁ Ἅγιος ζητοῦσε ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες: Σεβασμὸ καὶ οἰκονομία. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔβλεπε τὸ νερὸ ὡς «θεία εὐλογία» καὶ ἡ ἀνησυχία του γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἦταν ὅτι, χάνοντας τὴν πνευματική της ταυτότητα, θὰ ἔχανε καὶ τὴν προστασία ποὺ διατηρεῖ τοὺς φυσικούς της θησαυρούς. Ὁ Ἅγιος θεωροῦσε τὴν πώληση τῆς πατρώας γῆς καὶ τῶν πηγῶν νεροῦ σὲ ξένους ὡς μιὰ μορφὴ «πνευματικῆς καὶ ἐθνικῆς αὐτοκτονίας». Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε συχνά: «Μὴν πουλᾶτε τὰ κτήματά σας, γιατί θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ θὰ θέλετε νὰ ἀγοράσετε μιὰ σπιθαμὴ γῆς καὶ δὲν θὰ μπορεῖτε». Προειδοποιοῦσε ὅτι οἱ ξένοι θὰ ἔρθουν μὲ «πολλὰ λεφτὰ» γιὰ νὰ ἀγοράσουν τὴ γῆ καὶ τὸ νερὸ τῆς Ἑλλάδας, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ἀνάγκη ἢ τὴν ἀπληστία τῶν ἀνθρώπων.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔτρεφε βαθιὰ ἐκτίμηση γιὰ τοὺς Ἀφρικανούς, τοὺς ὁποίους ἀποκαλοῦσε «εὐλογημένους» λόγῳ τῆς ἁπλότητας καὶ τῆς ταπεινότητάς τους. Συχνὰ ἔλεγε στοὺς προσκυνητὲς στὸ Ἅγιον Ὅρος νὰ στηρίζουν τὴν ἱεραποστολή, τονίζοντας ὅτι «στὴν Ἀφρικὴ ὁ Χριστὸς ἀναπαύεται περισσότερο» γιατί οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ διψοῦν γιὰ τὴν ἀλήθεια χωρὶς τὸν ἐγωισμὸ τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ Ρουάντα εἶναι μιὰ χώρα ποὺ βίωσε τὴ φρίκη τῆς γενοκτονίας τὸ 1994.
Ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Παϊσίου γιὰ τὴ συγχώρεση καὶ τὴν ἀγάπη βρῆκε γόνιμο ἔδαφος σὲ ἕναν λαὸ ποὺ ἀναζητοῦσε ἐλπίδα καὶ ἐπούλωση πληγῶν. Πολλοὶ Ρουαντέζοι ποὺ ἀσπάστηκαν τὴν Ὀρθοδοξία συγκινήθηκαν ἀπὸ τὸν βίο του, θεωρῶντας τὸν ἕναν «δικό τους» ἅγιο ποὺ τοὺς προστατεύει ἀπὸ τὰ δεινά.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος, εἶχε ἐκφράσει ξεκάθαρες ἀπόψεις ποὺ ὑποστήριζαν τὴν αὐτάρκεια καὶ τὴ σύνδεση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς γῆς, εἰδικὰ ὡς μέσο προστασίας ἀπὸ μελλοντικὲς δυσκολίες. Ὁ Ἅγιος συμβούλευε συχνὰ τοὺς πιστοὺς νὰ μὴν ἐγκαταλείπουν τὰ χωριά τους καί, ἂν εἶναι δυνατόν, νὰ ἀποκτοῦν ἕνα κομμάτι γῆς στὴν ἐπαρχία. Θεωροῦσε ὅτι ἡ ζωὴ στὶς μεγαλουπόλεις καθιστᾶ τὸν ἄνθρωπο αἰχμάλωτο τῶν ἀναγκῶν καὶ τῶν παθῶν του, ἐνῷ ἡ γῆ προσφέρει μιὰ αἴσθηση ἐλευθερίας. Ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὅτι «ἂν ἔχεις ἕνα κτῆμα καὶ μερικὲς κότες, δὲν θὰ πεινάσεις», ὑπογραμμίζοντας ὅτι ἡ παραγωγὴ τῶν δικῶν μας τροφίμων μειώνει τὴν ἐξάρτηση ἀπὸ τὸ παγκόσμιο οἰκονομικὸ σύστημα. Στὸ πλαίσιο τῆς Ρουάντας, ὅπου ἡ πολιτικὴ γῆς (2024-2026) στοχεύει στὴν κατοχύρωση τῶν κτημάτων στοὺς φτωχούς, ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου βρίσκει ἀπόλυτη ἐφαρμογή. Οἱ ἱεραπόστολοι στὴν περιοχὴ μεταφέρουν τὸ μήνυμά του ὅτι ἡ γῆ δὲν εἶναι ἁπλῶς περιουσία, ἀλλὰ δῶρο Θεοῦ γιὰ τὴν ἐπιβίωση καὶ τὴν πνευματικὴ ἠρεμία τῆς οἰκογένειας. Συμπερασματικά, γιὰ τὸν Ἅγιο Παΐσιο, ἡ «αὐτονομία γῆς» σήμαινε πνευματικὴ καὶ βιολογικὴ ἐλευθερία μέσῳ τῆς ἐργασίας καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. –
Λ.Α.
https://balsamopsyxhs.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου