– Γέροντα, μὲ ποιόν συγγενεύει ὁ ὑπερήφανος;
 

– Μὲ τὸν ἔξω ἀπὸ ᾿δῶ, μὲ τὸν διάβολο... Ἂν καὶ 

εὐκολώτερα κάμπτεται ὁ διάβολος παρὰ ὁ ὑπερήφανος. Γιατὶ τὸν δαίμονα τὸν κάμπτεις, ἂν ταπεινωθῆς, ἐνῶ τὸν ὑπερήφανο, ἀκόμη καὶ νὰ ταπεινωθῆς καὶ νὰ τοῦ ζητήσης συγγνώμη, δὲν τὸν
κάμπτεις· θὰ σοῦ πῆ: «ὑποκρίνεσαι!».
Ὅποιος ἔχει περισσότερη ταπείνωση, ἔχει περισσότερο πνευματικὸ περιεχόμενο. Ὁ ὑπερήφανος δὲν ἔχει ἐσωτερικὸ περιεχόμενο. Εἶναι σὰν τὸ ἀψώμωτο στάχυ ποὺ στέκεται ὄρθιο, ἐνῶ τὸ ψωμωμένο στάχυ γέρνει τὸ κεφαλάκι του. Καὶ ἐκτὸς ποὺ εἶναι σκοτισμένος, εἶναι καὶ ἐσωτερικὰ ἀνήσυχος καὶ ἐξωτερικὰ ταραγμένος καὶ
θορυβώδης. Γιατί, ὅταν ὑπάρχη ὑπερηφάνεια, ὅ,τι κάνει ὁ ἄνθρωπος, εἶναι μιὰ φούσκα ποὺ τὴν φουσκώνει ὁ διάβολος καὶ μετὰ τὴν τρυπάει μὲ μιὰ καρφίτσα, κάνει κρότο καὶ σπάει.
Εἶναι ἄτιμη ἡ ὑπερηφάνεια, εἶναι φοβερὸ πράγμα, ἀφοῦ τοὺς Ἀγγέλους τοὺς ἔκανε δαίμονες! Αὐτὴ μᾶς ἔφερε ἀπὸ τὸν Παράδεισο στὴν γῆ καὶ τώρα ἀπὸ τὴν γῆ προσπαθεῖ νὰ μᾶς στείλη στὴν κόλαση.

 – Γέροντα, ἔχω ζήλεια, μνησικακία, κατακρίνω, θυμώνω...

 

– Ἡ ζήλεια, ἡ κατάκριση, ὁ θυμός, ἡ μνησικακία κ.λπ., ὅλα ἀπὸ τὴν
ὑπερηφάνεια ξεκινοῦν. Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι τὸ Γενικὸ Ἐπιτελεῖο ὅλων τῶν παθῶν.
Ἂν λοιπὸν χτυπήσης τὴν ὑπερηφάνεια, χτυπᾶς ὅλα τὰ πάθη καὶ ἔρχεται μέσα σου ἡ ταπείνωση καὶ ἡ ἀγάπη. Γι᾿ αὐτό, νομίζω, ἀρκετὸ εἶναι νὰ ἀσχοληθῆς ἢ μᾶλλον νὰ ἀνοίξης μέτωπο μάχης μὲ τὴν ὑπερηφάνεια· νὰ στρέψης ὅλα τὰ πυρὰ πρὸς τὸ κάστρο τῆς ὑπερηφανείας, τὸ ὁποῖο μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Θεό. Βλέπεις, ὅταν ὁ ἐχθρὸς πολεμάη ἕνα κράτος, τὶς περισσότερες δυνάμεις θὰ τὶς στείλη νὰ χτυπήσουν τὴν πρωτεύουσα. Μία βόμβα ἂν ρίξη στὴν πρωτεύουσα καὶ τὴν καταστρέψη, πάει μετά,
κατέστρεψε ὅλο τὸ κράτος.

 Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ε’ «Πάθη καὶ Ἀρετὲς»

 

 Στὴν ἐποχή μας οἱ πιὸ πολλοὶ κοιτάζουν πῶς νὰ πάρουν τὴν θέση τοῦ ἄλλου καὶ ὄχι πῶς νὰ ἔρθουν στὴν θέση τοῦ ἄλλου, γιὰ νὰ τὸν καταλάβουν. Παρατηρῶ καμμιὰ φορὰ πὼς μερικοί, ἀκόμη καὶ ὅταν πᾶνε νὰ κοινωνήσουν, δὲν περιμένουν
στὴν σειρά τους. Καθένας λέει: «ἐγὼ ἔχω δουλειὰ καὶ βιάζομαι» καὶ δὲν σκέφτεται:
«ἄραγε εἶμαι ἄξιος νὰ κοινωνήσω;» ἢ «μήπως ὁ ἄλλος εἶναι πιὸ βιαστικὸς ἀπὸ μένα;».
Τίποτε! κοινωνοῦν καὶ φεύγουν. Ἐδῶ, ἀκόμη καὶ νὰ στερηθῆς τὴν Θεία Κοινωνία γιὰ χάρη τοῦ ἄλλου, πρέπει νὰ χαίρεσαι. Κι ἂν ὁ ἱερεὺς ἔχη μία μόνο μερίδα, μόνον ἕναν μαργαρίτη, καὶ βρεθῆ κάποιος ἄρρωστος ποὺ εἶναι ἑτοιμοθάνατος καὶ χρειάζεται νὰ κοινωνήση, τότε πρέπει νὰ χαρῆς ποὺ δὲν θὰ κοινωνήσης ἐσύ, γιὰ νὰ κοινωνήση ὁ
ἄρρωστος. Αὐτὸ θέλει ὁ Χριστός. Ἔτσι ἔρχεται ὁ Χριστὸς μέσα στὴν καρδιὰ καὶ πλημμυρίζει κανεὶς ἀπὸ χαρά.

 Ἀπὸ τὴν φιλαυτία γεννιοῦνται ὅλα τὰ πάθη

 
– Γέροντα, τί εἶναι φιλαυτία;
– Τὸ νὰ κάνης τὰ χατίρια τοῦ παλαιοῦ σου ἀνθρώπου, νὰ ἀγαπᾶς δηλαδὴ τὸν παλαιό σου ἄνθρωπο. Καὶ ἡ γαστριμαργία καὶ ὁ ἐγωισμὸς καὶ τὸ πεῖσμα καὶ ἡ ζήλεια πρακτορεῖο τους ἔχουν τὴν φιλαυτία. Καὶ βλέπεις, ἄλλος ἀπὸ φιλαυτία ζητάει τὸ βόλεμά του, τὴν ἀνάπαυσή του, καὶ δὲν λογαριάζει κανέναν. Ἄλλος φροντίζει σχολαστικὰ γιὰ τὸ φαγητό του, γιὰ τὸν ὕπνο του, μὴν τυχὸν καὶ πάθη τίποτε ἡ ὑγεία του. Ἄλλος ζητᾶ νὰ τὸν ὑπολογίζουν, νὰ τὸν ἐκτιμοῦν· λίγο νὰ μὴν τοῦ δώσουν σημασία, νὰ μὴν κάνουν τὸ θέλημά του, ἀντιδράει. Σοῦ λέει: «Γιατί δὲν μὲ ὑπολόγισαν; Θὰ τοὺς δείξω ἐγώ». Πὰ‐πά, φοβερὸ πράγμα ἡ φιλαυτία!

  Μαρτυρία και διδαχή

Αγίου Παϊσίου

Το να αποκτήσουμε αγιότητα δεν εξαρτάται από τα χρόνια, αλλά από το φιλότιμο και τον ταπεινό αγώνα μας. Το φιλότιμο έχει ταπείνωση, αρχοντιά, θυσία.

Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, εκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Μεταμόρφωση Χαλκιδικής  

 "πολλά νομοσχέδια θα μείνουν στα χαρτιά για να σκουπίζουμε τα δάκρυα της χαράς μας "

 

"όταν δεν έχεις φόβο Θεού, δεν γνωρίζεις την Συγκλονιστική Οργή του Ουρανού "

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

Και η Οργή πέφτει επί δικαίους και άδικους , όπως και η βροχή ποτίζει το ίδιο τα χωράφια όλων αυτών δίχως διάκριση .