ΕΛΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ...
<<Την χαρά της θυσίας δεν την γεύονται σήμερα οι άνθρωποι και γι’ αυτό είναι βασανισμένοι...
Δεν έχουν ιδανικά μέσα τους και βαριούνται που ζουν...
Η λεβεντιά, η αυταπάρνησι, είναι η κινητήρια δύναμι στον άνθρωπο!
Εάν δεν υπάρχη αυτή η δύναμι, ο άνθρωπος είναι βασανισμένος. Παλαιά στα χωριά πήγαιναν την νύκτα ν’ ανοίξουν αθόρυβα κανέναν δρόμο, χωρίς να τους δη κανείς, γιά να τους συγχωράνε, όταν πεθάνουν!
Τώρα σπάνια συναντάς αυτό το πνεύμα της θυσίας...
Έβλεπα και εκεί εις το Άγιον Όρος, σε μία λιτανεία, τους Μοναχούς, περνούσαν κοντά από μία βάτο και σκάλωναν τα επανωκαλύμμαυχά τους σ’ ένα κλωνάρι... Κανείς δεν το έσπασε, γιά να διευκολύνη και τους άλλους· όλοι έσκυβαν, γιά να μην σκαλώσουν... Μετάνοια στην βάτο έβαζαν...;;; Να ήταν τουλάχιστον η Αγία Βάτος, θα ταίριαζε...
Άλλα καθένας λέει:
Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΘΑΡΟΤΗΣ, ΤΟ ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΕΡΓΟΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ!!!
«Οι κοσμικοί άνθρωποι, κοιτάζουν η αυλή τους να είναι καθαρή.
Το σπίτι μέσα, δεν τους ενδιαφέρει αν έχη σκουπίδια... Σκουπίζουν την αυλή και πετούν τα σκουπίδια μέσα στο σπίτι…
Σου λέει: “Οι άλλοι την αυλή βλέπουν, δεν βλέπουν μέσα το σπίτι…”.
Μέσα μου, δηλαδή, ας έχω σκουπίδια, όχι όμως έξω…
Τους ενδιαφέρει, να τους καμαρώνουν οι άλλοι…
Αντίθετα, οι πνευματικοί άνθρωποι, κοιτάζουν το σπίτι μέσα να είναι καθαρό! Δεν τους ενδιαφέρει τί θα πή ο κόσμος, διότι ο Χριστός κατοικεί στο σπίτι, στην καρδιά, δεν κατοικεί στην αυλή...»!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου