Η ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΗΤΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ, ΟΔΗΓΕΙ ΕΙΣ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΝ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΝ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ!!!
<<«Ζαλούρα είναι τα παιδιά», μου είπε μία γυναίκα που τα είχε όλα.
Βαριέται να έχη παιδιά…
Όταν μία μητέρα σκέπτεται έτσι, είναι ένα άχρηστο πράγμα, γιατί οι μανάδες κανονικά έχουν αγάπη.
Μπορεί μία κοπέλα, πριν να κάνη οικογένεια, να την ξυπνά η μητέρα της στις δέκα η ώρα το πρωΐ… Από την στιγμή όμως που θα γίνη μάνα και θα έχη να ταΐζη το παιδί της, να το πλένη, να το καθαρίζη, δεν κοιμάται ούτε την νύκτα, διότι παίρνη εμπρός η μηχανή!
Όταν ο άνθρωπος έχη θυσία, δεν γκρινιάζει, δεν βαριέται· χαίρεται!
Όλη η βάσι εκεί είναι. Να υπάρχη πνεύμα θυσίας!!
Αυτή η γυναίκα εάν έλεγε:
Η ΑΓΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ, ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΓΙΟΥ!!!
«Πολλές φορές βλέπω στον αγώνα του άλλου κάτι…
Καταλαβαίνω ή ξέρω τί έχει κάνει…
Όμως από σεβασμό δεν του λέω τίποτε, αν δεν μου το πή ο ίδιος. Το θεωρώ εκβιασμό, ατιμία, να του το πω, την στιγμή που εκείνος δεν θέλει μόνος του να το φανερώση.
Είναι λεπτό το θέμα, διότι θα τον ρεζιλέψης…
Πώς να βιάσης τον άλλον;


