ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ " ΓΡΑΜΜΑ ", ΕΙΣ ΒΑΡΕΩΣ ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΑ!!!

 Ο κ. Θεόδωρος Χατζηπατέρας, παντοπώλης από την Ξάνθη, μαρτυρεί:

«Κάποτε άρχισα να αισθάνωμαι κούρασι μεγάλη, οι δυνάμεις μου με εγκατέλειπαν και αδυνάτισα πολύ. Έκανα εξετάσεις και τρείς γιατροί απεφάσισαν να μου δώσουν θεραπεία, διότι κάποιο μικρόβιο ταλαιπωρούσε τον οργανισμό μου.

Ήμουν στο κρεββάτι, ανίκανος γιά εργασία... Τότε απεφάσισα να γράψω στον γέροντα Παΐσιο γιά την κατάστασί μου. Τόν παρακαλούσα να μου γράψη, εάν έπρεπε να φύγω από την Ξάνθη ή να εμπιστευθώ την Πρόνοια του Θεού και τους τοπικούς ιατρούς.

Την δεύτερη ημέρα της θεραπείας μ’ έπιασε δυνατός πόνος στο στομάχι.

“Πηγαίνεις γιά γαστρορραγία”, είπε o γιατρός, “να σταματήσης τα φάρμακα”, και έτσι μπήκα στην Κλινική. Τα μεσάνυχτα σηκώθηκα και έπεσα στο πάτωμα λιπόθυμος. Η όρεξί μου είχε κοπεί τελείως. Έλειωνα σαν το κερί... Οι ιατροί μ’ έβλεπαν και δεν έλεγαν τίποτε…  Ήταν Πέμπτη απόγευμα, όταν εισήλθα στην Κλινική και ως το Σάββατο το βράδυ η κατάστασί μου χειροτέρευε...

Την Κυριακή το πρωΐ ξύπνησα και αισθάνθηκα μιά απερίγραπτη δύναμι στο σώμα και στην ψυχή! Σηκώθηκα από το κρεββάτι και πήρα τηλέφωνο την γυναίκα μου να έλθη μ’ ένα γνωστό μας ιατρό, να με βγάλουν από την Κλινική, γιά να μη φύγω μόνος μου σαν κλέπτης!

Ο ιατρός μου είπε:

“Μα εχθές ήσουν χάλια… Αλλά όντως κάτι έχει αλλάξει. Δεν καταλαβαίνω τίποτε, δεν μπορώ να εξηγήσω τίποτε”.

 

Διαβάστε περισσότερα »

 Ο ΨΑΛΜΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ

 

Είθε η καταισχύνη να έλθη εναντίον των αλαζονικών τυράννων μας, ο εξευτελισμός και η εξουθένωσις εναντίον των υπερηφάνων, οι οποίοι μας κατατυραννούν.

ΨΑΛΜΟΣ 122 - Η ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΤΩΝ ΤΑΠΕΙΝΟΜΕΝΩΝ

ᾨδὴ τῶν ἀναβαθμῶν.

1 Πρὸς σὲ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ οὐρανῷ.

1 Προς σε και μόνον έχω υψωμένα τα μάτια μου, Κυριε, ο οποίος κατοικείς στον ουρανόν.

1 Ωδή των αναβαθμών. Σ’ εσένα σήκωσα τα μάτια μου, που κατοικείς στους ουρανούς.

2 ἰδοὺ ὡς ὀφθαλμοὶ δούλων εἰς χεῖρας τῶν κυρίων αὐτῶν, ὡς ὀφθαλμοὶ παιδίσκης εἰς χεῖρας τῆς κυρίας αὐτῆς, οὕτως οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, ἕως οὗ οἰκτειρῆσαι ἡμᾶς.

2 Ιδού, όπως τα μάτια των δούλων είναι προσηλωμένα εις τα χέρια των κυρίων των, και οι οφθαλμοί της δούλης εις τα χέρια της κυρίας της, περιμένοντες από εκείνους αγαθά, έτσι και τα μάτια μας στρέφονται προς Κυριον, τον Θεόν μας και τον παρακαλούν, μέχρις ότου πλούσιον εκδηλώση προς ημάς το έλεός του.

2 Έτσι καθώς των δούλων κοιτάζουνε τα μάτια στο χέρι του κυρίου τους, τα μάτια της δούλης στης κυρίας της το χέρι· έτσι στρέφουν τα μάτια μας στον Κύριο, το Θεό μας, ωσότου να μας σπλαχνιστεί.

3 ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ὅτι ἐπὶ πολὺ ἐπλήσθημεν ἐξουδενώσεως,

3 Ελέησέ μας, Κυριε, ελέησέ μας, διότι επί μακρόν χρόνον εγεμίσαμεν από καταφρόνησιν και εξουθένωσιν.

3 Ελέησέ μας, Κύριε, ελέησέ μας, γιατί απαυδήσαμε από τον εξευτελισμό.

4 ἐπὶ πλεῖον ἐπλήσθη ἡ ψυχὴ ἡμῶν. Τὸ ὄνειδος τοῖς εὐθηνοῦσι, καὶ ἡ ἐξουδένωσις τοῖς ὑπερηφάνοις.

4 Εγέμισε με το παραπάνω η ψυχή μας. Είθε η καταισχύνη να έλθη εναντίον των πλουσίων και αλαζονικών τυράννων μας, ο εξευτελισμός και η εξουθένωσις εναντίον των υπερηφάνων, οι οποίοι μας κατατυραννούν.

4 Απαύδησε η ψυχή μας, από το χλευασμό των αλαζόνων, από την καταφρόνια των υπεροπτικών.

ΘΗΒΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

ΠΗΓΗ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

 

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Μποροῦσε νὰ τὸν εἶχε ξεκάνει τὸν διάβολο ὁ Θεός, Θεὸς εἶναι! Ἐὰν θέλη, καὶ τώρα τὸν μαζεύει κουβάρι στὴν κόλαση, ἀλλὰ τὸν ἀφήνει πάλι γιὰ τὸ καλό μας. Θὰ τὸν ἄφηνε νὰ ταλαιπωρῆ καὶ νὰ βασανίζη τὸ πλάσμα Του; τὸν ἄφησε ὅμως μέχρις ἑνός σημείου καὶ ἕως καιροῦ, γιὰ νὰ μᾶς βοηθάη μὲ τὴν κακία του, νὰ μᾶς πειράζη, γιὰ νὰ τρέχουμε σ' Αὐτόν. Μόνον ἄν πρόκειται νὰ βγῆ καλό, ἐπιτρέπει στὸ ταγκαλάκι νὰ μᾶς πειράξη. Ἄν δὲν βγῆ καλό, δὲν ἐπιτρέπει. Ὅλα τὰ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς γιὰ τὸ καλό μας. Νὰ τὸ πιστέψουμε αὐτό. Ἀφήνει τὸν διάβολο ὁ Θεός, γιὰ νὰ παλαίψη ὁ ἄνθρωπος. Χωρίς πάλη δὲν γίνεται χωριό. Ἄν δὲν μᾶς πείραζε ὁ διάβολος, μπορεῖ νὰ νομίζαμε ὅτι εἴμαστε καὶ ἅγιοι. Ἐπιτρέπει λοιπόν ὁ Θεὸς στὸν διάβολο νὰ μᾶς χτυπάη μὲ κακία, γιατί μὲ τὸ χτύπημα ποὺ μᾶς κάνει, διώχνει ὅλες τὶς σκόνες μας καὶ ξεσκονίζεται ἡ σκονισμένη ψυχή μας. Ἤ τὸν ἀφήνη νὰ ὀρμάη νὰ μᾶς δαγκώση, γιὰ νὰ καταφεύγουμε σ' Αὐτόν. Ὁ Θεὸς μᾶς καλεῖ συνέχεια, ἀλλὰ ἐμεῖς συνήθως ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὸν Θεό καὶ, μόνον ἄν παρουσιασθῆ κανένας κίνδυνος, τρέχουμε κοντά Του. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἑνωθῆ μὲ τὸν Θεό, δὲν ὑπάρχει περιθώριο νὰ εἰσχωρήση ὁ πονηρός, ἀλλὰ οὔτε ὑπάρχει καὶ λόγος νὰ ἐπιτρέψη ὁ Θεὸς στὸν πονηρό νὰ τὸν πειράξη, γιὰ νὰ ἀναγκασθῆ ὁ ἄνθρωπος νὰ καταφύγη στὸν Θεό. Πάντως, ὅπως καὶ ἄν εἶναι, ὁ πονηρός μας κάνει καλό, μᾶς βοηθάει νὰ ἁγιάσουμε. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τὸν ἀνέχεται.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου.

 

 

 

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Πολλοί προσκυνητές πηγαίνουν στον τάφο του Αγίου Παϊσίου, για να τιμήσουν τη μνήμη του.

Ο Άγιος Παΐσιος στις 12 Ιουλίου 1994 εκοιμήθη εν Κυρίω και είχε ζητήσει να τοποθετηθεί στον τάφο του μία πλάκα με γραμμένα τα εξής:

Η πλάκα τοποθετήθηκε κατ΄επιθυμίαν του Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου στον τάφο του...

«Εδώ τελειώνει η ζωή, εδώ και η πνοή μου, εδώ το σώμα θα θαφτή, θα χαίρη κι η ψυχή μου. Ο Άγιός μου κατοικεί, αυτό είναι τιμή μου.

Πιστεύω Αυτός θα λυπηθή την άθλια ψυχή μου.

Θα εύχεται στον Λυτρωτή νάχω την Παναγιά μαζί μου. Μοναχός Παΐσιος Αγιορείτης».

Αυτό είναι το κείμενο του αγίου που αναγράφεται στη μαρμάρινη πλάκα.

Ο Όσιος πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομο και την Ευλαμπία Ενζεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924 μ.Χ., λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών από την πατρώα γη για την Ελλάδα.

Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (βλέπε 10 Νοεμβρίου), ο πλήρης ημερών και αγιότητος βίου κοσμούμενος ιερέας των Φαράσων, τον ονόμασε Αρσένιο, «για να τον αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είπε.