Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ, ΕΙΣ ΤΑ ΙΕΡΑ ΨΑΛΜΑΤΑ!!!
Όταν ακούω ένα τροπάριο κατανυκτικό, συγκλονίζομαι, η καρδιά μου γίνεται συντρίμμια!
Ακούω ένα δοξαστικό πασχαλινό, αγάλλομαι!
Και όταν ψέλνω, ο νους μου είναι εις τον Θεόν και φτερουγίζει η καρδιά μου!
ΔΥΣΕΠΙΛΥΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΓΕΝΕΩΝ...
«Θέλω να γίνω μοναχός!».
«Να πας να υπηρετήσης την θητεία σου», του λέω.
«Στον στρατό δεν είναι όπως στο σπίτι μου», μου λέει.
«Καλά που μου το είπες, παλληκάρι, δεν το ήξερα, γιά να το λέω και στους άλλους», του είπα.
Εν τω μεταξύ να τον ψάχνουν οι δικοί του...
ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ!!!
«Γέροντα, ποιό είναι ακριβώς το νόημα αυτής της ζωής;».
Και απήντησε ο Άγιος Γέροντας:
«Ποιό είναι;
Να ετοιμασθούμε γιά την Πατρίδα μας!
Τον Ουρανό!
Τον Παράδεισο!
Η ΟΡΘΗ ΚΑΙ Η ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΙΣ!!!
Δεν το βοηθάει, όταν εύκολα παίρνει το μέρος του, δήθεν γιά να μην στενοχωριέται.
Στα Άδανα μία χήρα γυναίκα είχε ένα μονάκριβο παιδί, Γιάννη το έλεγαν. Όταν μεγάλωσε λίγο, το πήγε σ’ έναν μάστορα, να μάθη τσαγκάρης. Κάθησε μία εβδομάδα ο μικρός στην δουλειά και μετά είπε στην μητέρα του:
«Μάνα, δεν χρειάζεται να πάω άλλο στην δουλειά· έμαθα την τέχνη!».
«Πότε την έμαθες κιόλας;», τον ερωτάει εκείνη.
«Αν θέλεις, να σου δείξω κι εσένα πώς φτιάχνουν παπούτσια», της λέει.
«Να, έτσι κόβουν την σέλα, έτσι βάζουν το δέρμα, το τακούνι, έτσι το καρφώνουν...».
Το αφεντικό του ήταν πολύ καλό και ήθελε να μάθη στον Γιάννη την τέχνη, γιατί ήταν ορφανός. Όταν είδε πως πέρασε μία εβδομάδα και ο Γιάννης δεν φάνηκε, ανησύχησε μήπως αρρώστησε βαρειά και επήγε στην μάνα του να ρωτήση τί κάνει το παιδί.
«Τί έπαθε ο Γιάννης και δεν ξαναήλθε στην δουλειά; Άρρωστος είναι;», ρωτάει την μάνα του.
