«ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΗΤΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ!!!» (Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)!!!
<<Χρειάζεται μητρική αγάπη!
Η μητέρα, αγαπά τα παιδιά της, περισσότερο από τον εαυτό της!
Αυτήν την αγάπη αν αποκτήση κανείς, αγαπάει όχι μόνο όσους τον αγαπούν, αλλά και εκείνους που τον βλάπτουν, γιατί όπως η μάνα όλα τα δικαιολογεί, έτσι και αυτός πάντα βρίσκει ελαφρυντικά γιά τους άλλους και ρίχνει το βάρος στον εαυτό του! Ακόμη και να τον κλέψουν, νοιώθει τύψεις, αν πιάσουν τον κλέφτη και τον βάλουν στη φυλακή.
«Εξ αιτίας μου φυλακίσθηκε…», θα λέη. «Αν εύρισκα τρόπο να του δώσω τα χρήματα που του χρειάζονταν, δεν θα έκλεβε και δεν θα ήταν τώρα στην φυλακή».
Έτσι γίνεται μιμητής του Χριστού, που μας ανέχεται όλους!
Ο ΚΑΛΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΙΔΕΙ ΧΑΡΑΝ, ΕΙΣ ΟΙΑΝΔΗΠΟΤΕ ΕΝΤΙΜΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΝ!!!
Ερώτησε κάποιος τον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, όταν κάποιος ζορίζεται σε μία εργασία, τί φταίει;».
Και απήντησε ο Άγιος Γέροντας:
«Μήπως δεν την αντιμετωπίζει με καλούς λογισμούς; Αν την αντιμετωπίζη όμορφα, τότε όποια εργασία και αν κάνη, θα είναι πανηγύρι»!
Και ξαναερώτησε τον Άγιο:
Η ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΗΤΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ, ΟΔΗΓΕΙ ΕΙΣ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΝ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΝ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ!!!
Βαριέται να έχη παιδιά…
Όταν μία μητέρα σκέπτεται έτσι, είναι ένα άχρηστο πράγμα, γιατί οι μανάδες κανονικά έχουν αγάπη.
Μπορεί μία κοπέλα, πριν να κάνη οικογένεια, να την ξυπνά η μητέρα της στις δέκα η ώρα το πρωΐ… Από την στιγμή όμως που θα γίνη μάνα και θα έχη να ταΐζη το παιδί της, να το πλένη, να το καθαρίζη, δεν κοιμάται ούτε την νύκτα, διότι παίρνη εμπρός η μηχανή!
Όταν ο άνθρωπος έχη θυσία, δεν γκρινιάζει, δεν βαριέται· χαίρεται!
Όλη η βάσι εκεί είναι. Να υπάρχη πνεύμα θυσίας!!
Αυτή η γυναίκα εάν έλεγε:
Η ΑΓΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ, ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΓΙΟΥ!!!
Καταλαβαίνω ή ξέρω τί έχει κάνει…
Όμως από σεβασμό δεν του λέω τίποτε, αν δεν μου το πή ο ίδιος. Το θεωρώ εκβιασμό, ατιμία, να του το πω, την στιγμή που εκείνος δεν θέλει μόνος του να το φανερώση.
Είναι λεπτό το θέμα, διότι θα τον ρεζιλέψης…
Πώς να βιάσης τον άλλον;
ΤΟ ΕΚ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ ΜΕΓΙΣΤΟΝ ΟΦΕΛΟΣ!!! (3/3)
«Πέστε μας Γέροντα, τότε που είχατε πρόβλημα με τα πόδια σας!».
Kαι απήντησε ο Άγιος Γέροντας:
«Εκείνο ήταν άλλο.
Δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος...
Όταν ερχόταν κόσμος, ζοριζόμουν.
Πέρασε εκείνο, μετά άρχισε η αιμορραγία... “Ελκώδη κολίτιδα”, μου είπαν. Άλλη ιστορία... Πάνε επτά χρόνια με αιμορραγίες, με πόνους... Αλλά μη στεναχωριέσθε· μόνο να εύχεσθε γιά την υγεία της ψυχής μου!!
Εγώ χαίρομαι που με τίμησε ο Θεός και μου έδωσε αυτό το δώρο και δεν θέλω να μου το στερήση. Δόξα τω Θεώ! Ο Θεός το επιτρέπει, γιά να βοηθηθώ κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι δίνουμε εξετάσεις στην υπομονή.
Τώρα αυτό, ύστερα το άλλο...
“Ὑπομονῆς γὰρ ἔχετε χρείαν” (Εβρ.Ι΄36΄)!!!
Γιατί, αν εμείς που έχουμε λίγο φόβο Θεού, δεν κάνουμε υπομονή, τί θα κάνουν οι κοσμικοί; Αν και βλέπω ότι πολλοί λαϊκοί μας ξεπερνούν στην αρετή! Μου έλεγαν οι γονείς μου ότι οι Φαρασιώτες, όταν αρρώσταιναν, δεν έτρεχαν αμέσως στον Χατζεφεντή να τους θεραπεύση. Υπέμεναν πρώτα τους πόνους, όσο μπορούσαν, ανάλογα με το φιλότιμο και την υπομονή τους, διότι θεωρούσαν ευλογία να υποφέρουν.
Έλεγαν μάλιστα:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου