Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅμως ποὺ πεθαίνει γίνεται κατὰ κάποιον τρόπο ἡ Δευτέρα Παρουσία, γιατὶ κρίνεται ἀνάλογα μὲ τὴν κατάσταση στὴν ὁποία τὸν βρίσκει ὁ θάνατος.

– Γέροντα, πῶς εἶναι τώρα οἱ κολασμένοι;
– Εἶναι ὑπόδικοι, φυλακισμένοι, ποὺ βασανίζονται ἀνάλογα μὲ τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔκαναν καὶ περιμένουν νὰ γίνη ἡ τελικὴ δίκη, ἡ μέλλουσα Κρίση. Ὑπάρχουν βαρυποινίτες, ὑπάρχουν καὶ ὑπόδικοι μὲ ἐλαφρότερες ποινές.
– Καὶ οἱ Ἅγιοι καὶ ὁ ληστής;
– Οἱ Ἅγιοι καὶ ὁ ληστὴς εἶναι στὸν Παράδεισο, ἀλλὰ δὲν ἔχουν λάβει τὴν τέλεια δόξα, ὅπως καὶ οἱ ὑπόδικοι εἶναι στὴν κόλαση, ἀλλὰ δὲν ἔχουν λάβει τὴν τέλεια καταδίκη. Ὁ Θεός, ἐνῶ ἔχει πεῖ ἐδῶ καὶ τόσους αἰῶνες τὸ «μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ
βασιλεία τῶν οὐρανῶν», παρατείνει‐παρατείνει τὸν χρόνο, ἐπειδὴ περιμένει ἐμᾶς νὰ διορθωθοῦμε. Ἀλλὰ ἐμεῖς παραμένοντας στὶς κακομοιριές μας ἀδικοῦμε τοὺς Ἁγίους, γιατὶ δὲν μποροῦν νὰ λάβουν τὴν τέλεια δόξα, τὴν ὁποία θὰ λάβουν μετὰ τὴν μέλλουσα Κρίση.