– Πόση δύναμη χρειάζονται, Γέροντα, οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν αἰφνίδιο θάνατο!

 
– Ἅμα ἔχουν συλλάβει τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, βρίσκουν τὴν δύναμη νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν θάνατο, γιατὶ τὸν ἀντιμετωπίζουν πνευματικά. Μὲ τὰ μηχανάκια πόσα παιδιὰ καταστρέφονται! Πόσα παλληκάρια σκοτώνονται μὲ τὶς μοτοσυκλέτες!

Σηκώνουν τὴν μοτοσυκλέτα πίσω στὴν μία ρόδα, ὁπότε εὔκολα τουμπάρουν καὶ σπάζουν τὸ κεφάλι τους. Τὸ θεωροῦν κατόρθωμα ποιός θὰ σηκώση τὴν μοτοσυκλέτα περισσότερο! «Κρατοῦσα, λέει, σούζα τὴν μοτοσυκλέτα στὴν πίσω ρόδα καὶ
τουμπάρισα». Ὁ διάβολος, βλέπεις, τί τοὺς βάζει νὰ κάνουν, γιὰ νὰ χτυπήσουν στὸ κεφάλι; Γιατὶ ἀλλιῶς, ἀκόμη κι ἂν εἶχαν κάποιο ἀτύχημα, μπορεῖ νὰ χτυποῦσαν ἀλλοῦ καὶ νὰ μὴ σακατεύονταν. Γιὰ νὰ ἐπιτρέψη ὅμως ὁ Θεὸς τὴν κακία τοῦ διαβόλου
ἢ τὴν ἀπροσεξία τοῦ ἄλλου, σημαίνει ὅτι θὰ βγῆ κάτι καλό.
– Τότε, Γέροντα, γιατί ἡ Ἐκκλησία μας εὔχεται «ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι» ἀπὸ αἰφνίδιο θάνατο;
– Ἐκεῖνο εἶναι ἄλλο. Ζητᾶ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μὴ μᾶς βρῆ ὁ θάνατος ἀνέτοιμους.