– Μήπως, Γέροντα, μερικοὶ εἶναι ἀδιάφοροι, ἐπειδὴ ἔχουν ἄγνοια;
– Τί ἄγνοια; Νὰ σοῦ πῶ μιὰ ἄγνοια; Φιλόλογος ἀπὸ τὴν Χαλκιδικὴ δὲν ἤξερε τί  εἶναι τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἕνας Γερμανὸς δάσκαλος τοῦ μίλησε γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἦρθαν μαζί. Ὁ Γερμανὸς ἤξερε ἀκόμη καὶ πόσα μοναστήρια ὑπάρχουν στὸ Ἅγιον Ὄρος.

 Λόγοι του Αγίου γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτη

– Όσο περισσότερο κοπιάζεις, τόσο περισσότερη χαρά και περισσότερη χάρι θα πάρεις από τον Θεό.

– Όταν ο Θεός δώση την αγάπη του σε μία ψυχή, αυτή δεν αντέχει, πέφτει κάτω. Τότε δεν ζητά τίποτε άλλο. Θέλει να αφήση τα πάντα και να κλεισθή σε μία σπηλιά.

 Λόγοι του Γέροντος Παϊσιου περί της Οικογενειακής ζωής

  

 

 

 

 

 

 

Σχετικά με το θάνατο και τη μέλλουσα ζωή ο Γέροντας ορίζει ότι ο είναι πολύ βαρύ, μετά από όσα έκανε ο Θεός για μας τους ανθρώπους, να πάμε στην Κόλαση και να Τον λυπήσουμε. Ο Θεός να φυλάξει, όχι μόνο άνθρωπος, αλλά ούτε πουλί να μην πάει στην Κόλαση. Όταν αναφέρεται στη συμφιλίωση με το θάνατο, διδάσκει ότι αν ζει μέσα στον άνθρωπο ο Χριστός, τότε είναι χαρά ο θάνατος. Όποιος καλοπερνάει, φοβάται το θάνατο, γιατί ευχαριστιέται με την κοσμική ζωή και δε θέλει να πεθάνει. Ο Θεός όμως οικονομεί να πεθάνει ο καθένας, όταν ωριμάσει. Για κάποιον νεκρό κοσμικά και αναστημένο πνευματικά δεν υπάρχει ποτέ καθόλου αγωνία, φόβος και άγχος, γιατί περιμένει το θάνατο με χαρά, επειδή θα πάει κοντά στο Χριστό και θα αγάλλεται. Αλλά χαίρεται και γιατί ζει, επειδή ζει κοντά στο Χριστό και νιώθει ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου επί της γης και διερωτάται αν υπάρχει ανώτερη χαρά στον Παράδεισο από αυτήν που νιώθει στη γη. Τέτοιοι άνθρωποι αγωνίζονται με φιλότιμο και αυταπάρνηση και επειδή βάζουν μπροστά τους το θάνατο και το σκέφτονται καθημερινά πιο πνευματικά, αγωνίζονται τολμηρότερα και νικούν τη ματαιότητα. Και ο Θεός επιτρέπει, έστω την τελευταία στιγμή της ζωής των ανθρώπων να συγχωρούνται, επειδή ο άνθρωπος, την ώρα που πεθαίνει, μετανιώνει και αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη.

 Πηγή υλικού
Οικογενειακή ζωή, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Δ΄, Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», 2002 Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Επιλογή υλικού
Αικατερίνη Διαμαντοπούλου
Υπεύθυνη Υλικού των Ιστοχώρων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

 

– Γέροντα, πῶς μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε ἕναν ἄνθρωπο ἀδιάφορο;
– Νὰ τοῦ βάλουμε τὴν καλὴ ἀνησυχία, νὰ τὸν προβληματίσουμε, γιὰ νὰ θελήση ὁ ἴδιος νὰ βοηθηθῆ. Μὲ τὸ ζόρι δὲν γίνεται. Πρέπει νὰ διψάη ὁ ἄλλος, γιὰ νὰ τοῦ δώσης νὰ πιῆ νερό. Δῶσε σὲ ἕναν ποὺ δὲν ἔχει ὄρεξη, νὰ φάη μὲ τὸ ζόρι· θὰ τὸ
κάνη ἐμετό. Ὅταν ὁ ἄλλος δὲν θέλη, δὲν μπορῶ νὰ τοῦ στερήσω τὴν ἐλευθερία, τὸ αὐτεξούσιο.

  Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» 

 ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ, ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ!!!

 «Ήταν βράδυ, παραμονή του Αγίου Αρτεμίου (19 Οκτωβρίου 1978), ο Γέροντας Παΐσιος προσευχόταν γονατιστός στο κελλί Του “Τίμιος Σταυρός”!

Πάνω στο προσκέφαλό Του είχε μία χάρτινη Εικόνα μέσα σε νάϋλον, αντίγραφο τής Εικόνας του Χριστού, όπως του είχε εμφανισθή παλαιότερα!

 Σε μιά στιγμή είδε ένα Φώς πάνω στο προσκέφαλό Του, να πηγαινοέρχεται από την μιά άκρη στην άλλη, σαν κινούμενος φακός και διεπίστωσε ότι εκπεμπόταν από την Εικόνα! Γεμάτος ουράνια αγαλλίασι γιά αρκετή ώρα την ασπαζόταν και την ψηλαφούσε με ευλάβεια, και πάλι φωτοβολούσε!

 

Διαβάστε περισσότερα »