«Bλέπω μερικὰ νέα παιδιά, Ἑλληνόπουλα, χωρὶς νὰ ἔχουν διαβάσει οὔτε μιὰ γραμμὴ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, πᾶνε καὶ διαβάζουνε Βραχμανισμό, Βουδισμό, τὸ Κοράνι κ.λ.π., πᾶνε καὶ στοὺς Ἰνδούς. Ὕστερα δὲν ἀναπαύονται καὶ ἐπιστρέφουν στὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ ἔχουν μαζέψει ἕνα σωρὸ μικρόβια. Παθαίνουν ζημιὰ καὶ εἶναι δύσκολο νὰ βροῦν μετὰ τὴν ἀλήθεια. Πρέπει πρῶτα κανεὶς νὰ γνωρίσει τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ ὕστερα, ἅμα δὲν τοῦ ἀρέσει, φεύγει. Ἂς τὴν γνωρίσει σωστά, καὶ μετὰ ἂς κάνει σύγκριση μὲ τὶς διάφορες θεωρίες ποὺ ἀκούει. Γιατί, ἂν γνωρίσει τὴν Ὀρθοδοξία, μπορεῖ νὰ ξεχωρίσει τὸ μπακίρι ἀπὸ τὸν χρυσὸ ἢ νὰ καταλάβει τὸν χρυσὸ πόσων καρατίων εἶναι. Δὲν ξεγελιέται εὔκολα, γιὰ νὰ περάσει ὅσα γυαλίζουν γιὰ χρυσάφι. Πάντως ἔχω προσέξει ὅτι μόνον ἐγωιστὴς ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅταν τὴν γνωρίσει· ἕνας ταπεινὸς δὲν φεύγει».
Ἡ συμφιλίωσις μὲ τὸν θάνατο: μάθημα πίστεως ἀπὸ τὸν Ἅγιο Παΐσιο
— Γέροντα, ἔγινε ἡ τελικὴ διάγνωσις. Ὁ ὄγκος ποὺ ἔχετε εἶναι καρκίνος, καὶ μάλιστα ἄγριος.
— Φέρε ἕνα μαντήλι νὰ χορέψω τὸ «Ἔχε γειὰ, καημένε κόσμε»! Ἐγὼ ποτὲ δὲν χόρεψα στὴν ζωή μου, ἀλλὰ τώρα, ἀπὸ τὴ χαρά μου ποὺ πλησιάζει ὁ θάνατος, θὰ χορέψω.
— Γέροντα, ὁ γιατρὸς εἶπε ὅτι πρέπει νὰ γίνουν πρῶτα ἀκτινοβολίες, γιὰ νὰ συρρικνωθεῖ ὁ ὄγκος, καὶ μετὰ νὰ γίνῃ ἐπέμβασις.
— Κατάλαβα! Πρῶτα θὰ βομβαρδίσῃ ἡ ἀεροπορία καὶ μετὰ θὰ γίνῃ ἡ ἐπίθεσις! Λοιπόν, θὰ πάω ἐπάνω καὶ θὰ σᾶς φέρω νέα!...
Μερικοί, ἀκόμη καὶ γέροι, ἂν τοὺς πῇ ὁ γιατρὸς «θὰ πεθάνῃς» ἢ «πενήντα τοῖς ἑκατὸ ὑπάρχει ἐλπὶς νὰ ζήσῃς», στεναχωριοῦνται. Θέλουν νὰ ζήσουν. Τί θὰ βγάλουν; Ἀπορῶ! Ἂν εἶναι κανείς νέος, ἐ, κάπως δικαιολογεῖται· ἀλλὰ ἕνας γέρος νὰ κάνῃ προσπάθεια νὰ ζήσῃ, αὐτὸ δὲν τὸ καταλαβαίνω. Ἄλλο εἶναι νὰ κάνῃ μία θεραπεία, γιὰ νὰ μπορῇ νὰ ἀντέξῃ κάπως τὸν πόνο. Δὲν θέλει, δηλαδή, νὰ παρατείνῃ τὴ ζωή του, ἀλλὰ θέλει μόνο νὰ εἶναι λίγο πιὸ ὑποφερτοὶ οἱ πόνοι καὶ νὰ αὐτοεξυπηρετεῖται, μέχρι νὰ πεθάνῃ· αὐτὸ ἔχει νόημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου