Γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη να ταξιδέψει σε ένα έρημο νησί;
Μια μέρα, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής του 1958, καθισμένος πάνω σε έναν βράχο κοντά στο λιμανάκι της Μονής Ιβήρων, ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης προσευχόταν και πάλι με δάκρυα:
«Χριστέ μου, οδήγησε τα βήματά μου σε κάποιο έρημο μέρος! Να βρεθώ έστω σε κάποιο ακατοίκητο, έρημο νησί — μόνος, χωρίς να με αποσπούν οι μέριμνες και οι φροντίδες».
Μόλις το άκουσε αυτό ο π. Παΐσιος, τόσο ενθουσιάστηκε, ώστε άρχισε να τον παρακαλεί θερμά:
«Πήγαινέ με εκεί, σε παρακαλώ! Δεν έχω χρήματα να σου πληρώσω. Θα ήθελες να πάρεις ως πληρωμή τα ξυλουργικά μου εργαλεία;»
Συμφώνησαν ο βαρκάρης να τον περιμένει στο ίδιο σημείο, σε συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, μετά το Πάσχα.
Όταν ήρθε εκείνη η ημέρα, ο π. Παΐσιος κατέβηκε στο λιμανάκι, αλλά κανείς δεν ήρθε να τον παραλάβει. Περίμενε μάταια μέχρι το βράδυ. Δυστυχώς, επέστρεψε στο μοναστήρι.
Αργότερα, ο Γέροντας είπε:
«Ήταν Πρόνοια του Θεού που δεν μπόρεσα να ταξιδέψω στο ακατοίκητο νησί. Ήμουν ακόμη άπειρος και εκεί θα πάθαινα μεγάλη ζημιά. Οι δαίμονες σε εκείνο το νησί θα με έκαναν σκόνη».
Από τον «Βίο του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου