Ταπείνωση έχει αυτός που ό,τι καλό κάνει, το ξεχνά αμέσως, και το παραμικρό καλό που του κάνουν, το θεωρεί πολύ μεγάλο και νιώθει ευγνωμοσύνη.
Αυτοί που αυτοκτονούν έχουν εγωισμό. Τους σκοτίζει το νου ο διάβολος, τους φέρνει σε απόγνωση και τους οδηγεί στην αυτοκτονία. Όταν όμως υπάρχη ταπείνωση και να γίνη αίτιος κάποιου σκανδάλου, δεν αυτοκτονεί ο άνθρωπος. Αν κανείς πάσχη στο μυαλό και αυτοκτονήση, επιτρέπεται να τον θάψουν μέσα στο κοιμητήρι, έχει ελαφρυντικά.
Αυτοί που αυτοκτονούν έχουν εγωισμό. Τους σκοτίζει το νου ο διάβολος, τους φέρνει σε απόγνωση και τους οδηγεί στην αυτοκτονία. Όταν όμως υπάρχη ταπείνωση και να γίνη αίτιος κάποιου σκανδάλου, δεν αυτοκτονεί ο άνθρωπος. Αν κανείς πάσχη στο μυαλό και αυτοκτονήση, επιτρέπεται να τον θάψουν μέσα στο κοιμητήρι, έχει ελαφρυντικά.
Υπακοή στον Γέροντα είναι, ας υποθέσουμε, σαν ένα βότανο που χρειάζεται, όταν είσαι κρυωμένος. Ρωτάς τον Γέροντα, σου το δείχνει και το παίρνεις. Τελειώνει η υπόθεση. Ενώ όταν είσαι μόνος σου, δοκιμάζεις όλα τα βότανα, μέχρι να βρης το κατάλληλο· και ίσως μέχρι να το βρης θα ‘χεις πάθει μεγαλύτερη ζημιά από την ωφέλεια που σου προσφέρει.
Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, εκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Μεταμόρφωση Χαλκιδικής