<<ΒΟΗΘΑΕΙ ΨΥΧΗ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥ.
Διηγήθηκε ο Γέροντας Παΐσιος:
«Μόλις είχα πάει στην Σκήτη των Ιβήρων, το έμαθε ο μπαρμπά-Θανάσης ο κουρτζής (δασοφύλακας) από το Μοναστήρι του Φιλοθέου και ήλθε να με δή. Ήταν γνωστός μου και μου έφερε κάτι ευλογίες, διότι τότε στις αρχές δεν είχα τίποτε. Τον ευχαρίστησα και του είπα να γράψη τα ονόματα των κεκοιμημένων συγγενών του, γιά να τα μνημονεύω. Εκείνος επηρεασμένος από κάποιον μάρτυρα του Ιεχωβά, έλεγε: “Άμα πεθάνη ο άνθρωπος, δεν υπάρχει τίποτε· μετά θάνατον όλα χάνονται…”
Δεν πέρασε καιρός και εκοιμήθη και ο ίδιος.
«Κανείς δεν έχει κάνει συμφωνία με τον Θεόν πότε θα πεθάνη.
Ο Θεός, τον κάθε άνθρωπο τον παίρνει στην καλλίτερη στιγμή της ζωής του, μ’ έναν ειδικό τρόπο, γιά να σώση την ψυχή του! Εάν δη, ότι κάποιος θα γίνη καλλίτερος, τον αφήνει να ζήση. Εάν δη όμως, ότι θα γίνη χειρότερος, τον παίρνει, γιά να τον σώση!
Μερικούς πάλι, που δεν έχουν αρκετά σωστή ζωή, αλλά έχουν την διάθεσι να κάνουν καλό, τους παίρνει κοντά Του, πριν προλάβουν να το κάνουν, επειδή ξέρει, ότι θα έκαναν το καλό, μόλις τους δινόταν η ευκαιρία. Είναι δηλαδή σαν να τους λέει: “Μην κουράζεσθε· αρκεί η καλή διάθεσι που έχετε”!
«Είχα ακούσει, ότι ένα κοριτσάκι σε κάποιο χωριό πήγε να βοσκήση την κατσίκα τους. Την έδεσε στο λιβάδι και πήγε πιο πέρα να παίξη. Ξεχάσθηκε όμως στο παιχνίδι και η κατσίκα λύθηκε και έφυγε. Έψαξε, αλλά δεν την βρήκε και γύρισε στο σπίτι, χωρίς την κατσίκα…
Ο πατέρας του θύμωσε πολύ, το έδειρε και το έδιωξε από το σπίτι…
«Να πας να βρης την κατσίκα.», του είπε. «Εάν δεν την βρης, να πας να κρεμασθής».
Ξεκίνησε το ταλαίπωρο να πάη να ψάξη...
Ζητούν επίμονα από τον Θεόν να τιμωρηθούν σ’ αυτήν την ζωή γιά το σφάλμα τους, γιά να εξοφλήσουν! Αφού λοιπόν επιμένουν, ο Καλός Θεός εκπληρώνει αυτό το φιλότιμο αίτημά τους, τους κρατάει όμως τοκισμένη την πληρωμή στο Ουράνιο Ταμιευτήριό Του, στον Παράδεισο!
Αυτοί είναι τα αρχοντόπουλα του Θεού, είναι τα πιο φιλότιμα παιδιά του Θεού!!!
Στο Λειμωνάριο λ.χ. αναφέρεται το εξής γιά τον αββά Ποιμένα τον βοσκό:
