Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026

 

  Η θεία παρηγοριά στην προσευχή

- Γέροντα, πότε οικονομάει ο Θεός να αισθανθεί κάποιος θεία ευωδία;- Ο Θεός δίνει ευωδία άλλοτε την ώρα της προσευχής και άλλοτε σε ώρα που δεν προσεύχεσαι, για να παρηγορήση, να ενδυναμώση, να πληροφορήση, πάντοτε για κάποιον σκοπό.- Ορισμένες φορές, Γέροντα, εκεί που λέω την ευχή και ζητώ το έλεος του Θεού, αισθάνομαι κάποια αλλοίωση μέσα μου, μια κατάνυξη.- Όταν ο άνθρωπος ζητά ταπεινά το έλεος του Θεού και αναγνωρίζει την αμαρτωλότητα του, τότε ο Θεός του στέλνει την Χάρη Του και αλλοιώνεται πνευματικά. Πονάει που λύπησε τον Θεό με τις αμαρτίες του, μετανιώνει, νιώθει συντριβή, και ο Θεός τον ανταμείβει… 
 
- Γιατί, Γέροντα, άλλες φορές νιώθουμε έντονα την θεία Χάρη στην προσευχή και άλλες φορές δεν αισθανόμαστε τίποτε; - Ο Καλός Θεός, για να μας βοηθήσει να αγωνιζόμαστε, μας δίνει πότε πότε τέτοιες ευλογίες. Όπως δίνουμε σε ένα μικρό παιδί ένα σοκολατάκι και του λέμε: "αν είσαι φρόνιμο, θα σου δώσω και άλλα", έτσι και ο Θεός δίνει «σοκολάτες», για να καταλάβουμε πόσο γλυκύς είναι και να αγωνιστούμε να Τον ευαρεστήσουμε, για να πάμε κοντά Του.- Γέροντα, η γλυκύτητα που αισθάνεται στην προσευχή ο άνθρωπος που δεν έχει καθαρισθεί ακόμη από τα πάθη, μπορεί να είναι μόνο συναίσθημα;- Στην αρχή μπορεί…
 
 
-Γέροντα, να μας εξηγήσετε αυτό που γράφει ο Αββάς Ισαάκ για τα δάκρυα: « Άλλα δάκρυα καίουσι και ξηραίνουσι το σώμα και άλλα δάκρυα ευφραίνουσι καιτρέφουσιν αυτό και όσα μεν δάκρυα γεννώνται εκ της κατανύξεως της ταπεινής καρδίας δια τας αμαρτίας, καίουσι και ξηραίνουσι το σώμα. Τα της δευτέρας τάξεως δάκρυα προέρχονται εκ της γνώσεως και συνέσεως τα οποία καλλωπίζουσι το πρόσωπον και τρέφουσι το σώμα».-Τα πρώτα δάκρυα είναι δάκρυα μετανοίας. Πονάς βαθιά και ειλικρινά για το σφάλμα σου και κλαις με ταπείνωση. Τα δάκρυα αυτά καταβάλλουν τον άνθρωπο, αλλά έχουν και θεία παρηγοριά. Όταν όμως η ψυχή συμφιλιωθεί με…

 

 πνίγοντας τον Προφητικό Λόγο πετυχαίνεις την Επιβεβαίωση του. Τι συμβαίνει σήμερα...

 

"φωτοσυνθεση από αρθρογραφία μας το 2013"
Ποιοί πρόδωσαν στους Τούρκους τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό;
Ποιοί θέλησαν να φιμώσουν τον Αποστολικό  και Προφητικό Λόγο του;
Ποιοί πυροδοτούν ανθρωποκτόνους πολέμους;
Και ενώ ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ έλεγε και έδινε εξηγήσεις πάνω στα προφητευόμενα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού βλ. Εξαμίλια και άλλα, κάποιοι δεν είχαν αυτιά να ακούσουν ή μάτια για να δουν και έτσι έμειναν με το παράπονο, ότι επειδή σε αυτούς δεν είπε τίποτε ο Άγιος για αυτό και δεν ανέφερε τίποτε πάνω στα Εθνικά μας θέματα. 
Πιθανώς ο Άγιος να μην τους ανέφερε τίποτε, γιατί γνώριζε ότι δεν ήταν ευήκοοι σε τέτοια θέματα και δεν  ήθελε να τους σκανδαλίσει ( κάνουμε καλό λογισμό)
Άραγε όταν πέσει το "ράπισμα" στην Κύπρο θα πιστέψουν ;
Δεν ήταν μόνο τα Εθνικά θέματα που μίλησε με πόνο ο Άγιος, αλλά μίλησε και για το μείζον θέμα της Θεόσδοτης Ελευθερίας μας που τότε μας συνιστούσε να έχουμε την καλή ανησυχία και αν δούμε ότι  αρχίζουν να  μοιράζουν τα πλινθία, εμείς να κρατήσουμε καθαρό το Μύρωμα μας και να ξεσηκωθούμε από την βολή μας .
Και το χειρόγραφο κείμενο του  τα "Σημεία των Καιρών" ήταν προφητικό και καίριο για τον σημερινό σκανδαλισμό που υφιστάμεθα από πνευματικούς που μας φασκιώνουν με τα "γλυκά τους " λόγια , ότι δεν είναι τίποτε αυτό και δεν αφορά την εκκλησία .
Πολλοί θα ήθελαν να μην υπήρχε ποτέ ο Άγιος Παισιος ή να τον περιορίσουν σε όσα λεγόμενα του δεν τους πειράζουν, αλλά ο Άγιος Τριαδικός Θεός έχει άλλο ΣΧΕΔΙΟ γιατί απεργάζεται την Ανάσταση της Ελλάδος και μετά της Κύπρου.
ο Άγιος Παϊσιος στρατιώτης 
Το έλεγε ο Άγιος σε πολλούς, το ακούσαμε και εμείς και το επαναλαμβάναμε σε όλη την αρθρογραφία μας.
" Πίστη και Ελπίδα και θα χαρούν πολλοί"
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΑ γιατί αδελφοί η Ελευθερία εν Χριστώ είναι και η πραγματική Ευτυχία.
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

 


– Γέροντα, συχνά κοσμικοί άνθρωποι λένε ότι αισθάνονται ένα κενό, ενώ έχουν
όλα τα καλά.
– Η πραγματική, η γνήσια χαρά βρίσκεται κοντά στον Χριστό. Αν συνδεθής μαζί Του με την προσευχή, θα δής πληρωμένη την ψυχή σου. Οι κοσμικοί την χαρά την ζητούν στις απολαύσεις. Μερικοί πάλι πνευματικοί άνθρωποι την ζητούν σε θεολογικές συζητήσεις, ομιλίες κ.λπ. Και όταν τελειώσουν αυτά, μένουν με ένα κενό και αναρωτιούνται τί θα κάνουν στην συνέχεια. Είτε αμαρτωλά είτε αδιάφορα είναι αυτά με τα οποία ασχολούνται, το ίδιο είναι. Δεν πηγαίνουν τουλάχιστον να κοιμηθούν, να είναι ξεζαλισμένοι το πρωί στην δουλειά τους;
Εκπληρώνοντας τις κοσμικές επιθυμίες της καρδιάς, δεν έρχεται η πνευματική χαρά, άγχος έρχεται. Η κοσμική χαρά φέρνει και το άγχος στους πνευματικούς ανθρώπους.
Η κοσμική χαρά δεν είναι μόνιμη, αληθινή χαρά, είναι μία χαρά πρόσκαιρη, εκείνης της στιγμής.
Αυτή είναι υλική χαρά, δεν είναι πνευματική, από υλικές χαρές όμως δεν «γεμίζει» η ψυχή του ανθρώπου. Ίσα‐ίσα γεμίζει σαβούρα μέσα. Όταν νιώσουμε την πνευματική χαρά, δεν θα θέλουμε την υλική χαρά. «Χορτασθήσομαι εν τω οφθήναι μοί την δόξαν σου!»33.
Η κοσμική χαρά δεν ξεκουράζει τον πνευματικό άνθρωπο, τον κουράζει. Βάλε έναν πνευματικό άνθρωπο σʹ ένα κοσμικό σπίτι. Δεν ξεκουράζεται. Και ο κοσμικός άνθρωπος νομίζει ότι ξεκουράζεται, αλλά βασανίζεται. Το αίρεται εξωτερικά, αλλά μέσα του δεν ευχαριστιέται, βασανισμένος είναι.
 
Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Με Πόνο και Αγάπη» ‐ 40 ‐
33. Ψαλμ. 16, 15