– Γέροντα, ἐνῶ φέρνω ταπεινοὺς λογισμούς, στὸ βάθος, μέσα μου, ὑπάρχει μιὰ αὐτοεκτίμηση. Πῶς συμβιβάζονται αὐτά;

– Ἐσὺ ἁπλῶς φέρνεις στὸν νοῦ σου ταπεινοὺς λογισμούς, ἀλλὰ αὐτοὶ οἱ λογισμοὶ δὲν ἀγγίζουν τὴν καρδιά σου. Ἂν ἄγγιζαν τὴν καρδιά σου, θὰ σὲ ἀλλοίωναν ἐσωτερικά, μὲ τὴν καλὴ ἔννοια, καὶ θὰ ἤσουν ἄγγελος. Τὸ πᾶν εἶναι ἡ καρδιακὴ ταπείνωση. Τί λέει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ; «Ὁ ἀληθινὰ ταπεινὸς δὲν ψάχνει μὲ τὸν νοῦ του νὰ βρῆ τρόπους νὰ ταπεινωθῆ, ἀλλὰ εἶναι πραγματικὰ ταπεινὸς κατὰ τὴν καρδίαν»."

Από το βιβλίο:

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι, Ε΄ "Πάθη και Αρετές", Ιερόν Ησυχαστήριον "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκη

 

Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος εἶναι ὅλος ἕνας πόνος. Λειώνει ἀπὸ τὸν πόνο γιὰ τοὺς ἄλλους, εὔχεται, παρηγορεῖ. Καὶ ἐνῶ παίρνει τὸν πόνο τῶν ἄλλων, εἶναι πάντα χαρούμενος, γιατὶ ὁ Χριστὸς τοῦ παίρνει τὸν πόνο καὶ τὸν παρηγορεῖ πνευματικά.