Ο Αντίχριστος

- Γέροντα, πέστε μας κάτι για τον Αντίχριστο.

- Ας πούμε μια φορά γιά τον Χριστό ... Όσο μπο­ρούμε νά είμαστε κοντά στον Χριστό. Αν είμα­στε με τον Χριστό, τον Αντίχριστο θά φοβηθούμε; Μήπως το αντίχριστο πνεύμα δεν υπάρχει τώρα; Το κακό ούτως ή άλλως το κάνει το αντίχριστο πνεύμα. Και αν γεννηθή και ένα αντίχριστο τέρας και κάνη μερικά μπανταλά, θά γελοιοποιηθή στο τέλος. Θά συμβούν όμως γε­γονότα πολλά. Ίσως προλάβετε νά ζήσετε και εσείς πολ­λά από τά σημεία πού γράφει ή Αποκάλυψη. Σιγά-σιγά αρκετά αρχίζουν νά βγαίνουν. Φωνάζω ό ταλαίπωρος πριν άπό πόσα χρόνια! Είναι φοβερή, εξωφρενική ή κα­τάσταση! Η παλαβομάρα έχει ξεπεράσει τά όρια. Ήρθε ή αποστασία και μένει τώρα νά ερθη «ό υιός της απώλει­ας» Θά γίνη τρελλοκομείο. Μέσα στην αναμπουμπούλα πού θά επικρατή, θά ξεσηκωθη κάθε κράτος νά κάνη ό,τι του λέει ό λογισμός. Ό Θεός νά βάλη το χέρι Του, τά συμφέροντα των μεγάλων να είναι τέτοια, πού να μας βοη­θήσουν. Κάθε λίγο θα ακούμε κάτι καινούργιο. Θα βλέ­πουμε νά γίνωνται τά πιο απίθανα, τα πιο παράλογα πράγ­ματα. Μόνον πού τά γεγονότα θα περνάνε τάκα-τάκα.

Οικουμενισμός, κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στά μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οί Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον γιά Μεσσία. Γι' αυτούς ό Μεσσίας είναι βασιλιάς, δηλαδή θά κυβέρνηση εδώ στην γη. Οί Ίεχωβάδες καί αυτοί αποβλέπουν σε έναν βασιλιά επί­γειο. Θά παρουσιάσουν οί Σιωνιστές έναν, καί οί Ίεχωβά­δες θά τον δεχθούν. Θά πουν «αυτός είναι». Θά γίνη μεγά­λη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θά ζητούν έναν Μεσσία, γιά νά τους σώση. Καί τότε θά παρουσιάσουν κά­ποιον πού θά πή: «Έγώ είμαι ό Ίμάμης, εγώ είμαι ό πέμπτος Βούδδας, έγώ είμαι ό Χριστός πού περιμένουν οί Χρι­στιανοί, έγώ είμαι αυτός πού περιμένουν οί Ίεχωβάδες, έγώ είμαι ό Μεσσίας τών Εβραίων». Πέντε «έγώ» θά έχη! ...

Ό Ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν λέη στην πρώτη επι­στολή «Παιδία, ...ότι ό αντίχριστος έρχεται, καί νυν αντί­χριστοι πολλοί γεγόνασιν ...», δεν εννοεί ότι καί ό ανα­μενόμενος Αντίχριστος θά είναι σάν τους διώκτες Μαξιμιανούς καί Διοκλητιανούς, αλλά ότι ό Αντίχριστος θά είναι ό αναμενόμενος κατά κάποιον τρόπο ενσαρκω­μένος διάβολος, πού θά παρουσιασθή στον ισραηλιτικό λαό ως Μεσσίας καί θά πλανήση τον κόσμο. Έρχονται δύσκολα χρόνια· θά έχουμε δοκιμασίες μεγάλες. Θά έχουν μεγάλο διωγμό οί Χριστιανοί. Καί βλέπεις, οί άνθρωποι ούτε  καν καταλαβαίνουν οτι ζούμε στά σημεία τών καιρών, ότι προχωρεί το σφράγισμα. Είναι σάν νά μή συμβαίνη τίποτε. Γι' αυτό λέει ή Γραφή οτι θά πλανηθούν καί οί εκλεκτοί. Όσοι δεν θά έχουν καλή διάθεση, δέν θά φωτισθούν καί θα πλανηθούν στα χρόνια της αποστασίας. Γιατί, όποιος δεν έχει την θεία Χάρη, δεν έχει πνευμα­τική διαύγεια, όπως καί ό διάβολος.

- Πιστεύουν, Γέροντα, οι Σιωνιστές τα περί Αντί­χριστου;

- Αυτοί θέλουν να κυβερνήσουν όλον τον κόσμο. Χρη­σιμοποιούν για νά πετύχουν τον σκοπό τους τήν μαγεία καί τον σατανισμό. Τήν σατανολατρία τήν βλέπουν σαν μια δύναμη, πού θα τους βοηθήση στα σχέδια τους. Πάνε δηλαδή νά κυβερνήσουν τον κόσμο με σατανική δύναμη. Τον Θεό δεν Τόν βάζουν στον λογαριασμό τους. Θα ευλο­γηθούν όμως έτσι από τόν Θεό; Μέσα από αυτό ό Θεός θά βγάλη πολλά καλά. Οι άλλες σατανικές θεωρίες κρά­τησαν τουλάχιστον εβδομήντα χρόνια^- αυτοί ούτε επτά χρόνια δεν θά κρατήσουν.

- Γέροντα, όταν ακούω γιά τόν Αντίχριστο, νιώθω έναν φόβο μέσα μου.

- Τί φοβάσαι; Πιο φοβερός θά είναι από τόν διάβολο; Αυτός είναι άνθρωπος. 'Εδώ ή Αγία Μαρίνα έδερνε τόν διάβολο καί ή Αγία Ίουστίνα τόσους δαίμονες διέλυσε. Στό κάτω-κάτω εμείς δέν ήρθαμε νά βολευτούμε σ' αυτόν τόν κόσμο.

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΛΟΓΟΙ Β' - ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ)

«Σήμερα όμως που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς, θα επέμβει ο Θεός...»

«Σήμερα όμως που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς, θα επέμβει ο Θεός των πατέρων μας για τα αίματα των Μαρτύρων μας και τα λείψανα των Αγίων μας. Το αίμα το Ελληνικό  που χύθηκε για την Ορθοδοξία, εάν ενωθεί σήμερα θα γίνει πλωτό ποτάμι, να πνίξει τους κανίβαλους που λέγονται «μεγάλοι».»

Γέροντας Παΐσιος

Όλο το κείμενο εδώ.

"Θα γίνουν έτσι τα πράγματα, πού δεν θα στενοχωριέται κανείς" - Γέροντας Παΐσιος

...

Περισσότερα

"Η Τουρκία είναι σαν την αλεπού" - Γέροντας Παΐσιος

Προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Ε.Ε., το Ισραήλ, το Ιράν, την Συρία, την Ρωσία και υπερτιμώντας τις δυνάμεις της η Τουρκία είναι αδύνατο να τα καταφέρει.

Σοφά τα λόγια του γέροντα Παΐσιου πολλά χρόνια πριν...

"Ένας αγιορείτης μοναχός μας μετέφερε τα εξής λόγια του Γέροντος Παϊσίου :

"Η Τουρκία είναι σαν την αλεπού. Όλο πονηριές κάνει. Όταν καταλάβει ότι έχουν στήσει δόκανα για να την πιάσουν, αρχίζει να πηδάει και με τα τέσσερα πόδια, και έτσι πιάνεται και με τα τέσσερα. Αυτό θα πάθει και η Τουρκία." "

"Μαρτυρίες προσκυνητών Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994",τόμος 1, Σελ 66.

Ο γέροντας Παΐσιος για την διάδοση του Ευαγγελίου σε όλο τον κόσμο

Αναφερόμενος στην διάδοση του Ευαγγελίου είπε :

"Θα 'ρθει εποχή που θα διψούν πολλοί να μάθουν για τον Χριστό και την Ορθοδοξία. Έτσι θα κυρηχθεί το Ευαγγέλιο σ' όλο τον κόσμο"

(Σελ. 662, Βιβλίο "ΒΙΟC ΓΕΡΟΝΤΟC ΠΑΪCΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ")

Ο Ιερομόναχος Μάξιμος Καρυώτης μιλά για το κομποσχοίνι

• Από  dimokratianews.gr

Ο ιερομόναχος Μάξιμος Καρυώτης, συνεχίζοντας τη διήγησή του, μας λέει:
Οι μοναχοί, κ. Μελινέ, έχουν αναγάγει την προσευχή σ’ επιστήμη, διότι ξέρουν ότι χωρίς προσευχή δεν έχει νόημα η ζωή τους ούτε γεμίζει ο χρόνος ούτ’ έρχεται στην καρδιά τους η ευλογία του Θεού, δηλαδή δεν αισθάνονται καμιά δύναμη και χαρά. Αλλά η προσευχή είναι απαραίτητη μόνο για τους μοναχούς;

Θα ήταν αυτή η αλήθεια, αν μπορούσε να μας βεβαιώσει κανείς ότι οι εν τω κόσμω πιστοί, για να ζήσουν και να σωθούν, δεν έχουν ανάγκη την ευλογία του Θεού, την πληρότητα και ανάπαυση που προσφέρει ο Θεός μόνο διά της προσευχής.
Δεν έχει σημασία πόσο τέλεια και καθαρή προσευχή μπορεί να κάνει κανείς αλλά η καλή του διάθεση και προσπάθεια. Αλλιώς, δεν θα συνιστούσε ο Κύριος στον καθένα να εισέλθει στο ιδιαίτερο δωμάτιό του και, αφού κλείσει την πόρτα του για να μη τον βλέπει κανείς, να προσευχηθεί μυστικά στον ουράνιο Πατέρα του. Ως προς το θέμα τι να προτιμά κανείς -την ανάγνωση των καθιερωμένων εκκλησιαστικών προσευχών ή την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»-, μπορούμε ν’ απαντήσουμε με τον λόγο του αποστόλου: «Δοκιμάσατε και τα δύο και κρατήσατε ό,τι σας αναπαύει». Πάντως, σύμφωνα με το παράδειγμα αγίων Πατέρων και εκ της ταπεινής πείρας μου, γνωρίζω ότι με την «ευχή» που προστίθεται στις σύντομες προσευχές της Εκκλησίας και με κάποια αυτοσχέδια λόγια μπορεί κανείς να αισθανθεί μέσα του περισσότερη ευλογία και ανάπαυση, παρά με την άμετρη πολυλογία, ιδίως αν δεν την κατανοεί.
Το κομποσκοίνι είναι ένα πρακτικό εργαλείο που εξυπηρετεί τον προσευχόμενο για να μην απασχολεί τον νου του στο μέτρημα των ευχών, αλλά να προσηλώνεται στο νόημα των λέξεων. Επειδή ο Θεός είναι ο «διδούς ευχήν τω ευχομένω», φρονούμε ταπεινά ότι δεν έχει πρακτικήν αξία καμία τεχνική για τη μεταφορά του νοός στην καρδιά. Οποιος θέλει να μάθει την προσευχή πρέπει ν’ αγωνίζεται για να κατακτήσει όλο και περισσότερο την αρετή και να προσεύχεται καθημερινά, ιδίως μετά τη σωματική του ανάπαυση, οπότε είναι ξεκούραστος και ο νους.
Η μακροχρόνια προσευχή θα διδάξει και τη σωστή προσευχήν. Οι πολλοί σταυροί, όσοι και οι κόμποι του κομποσκοινιού -ενώ τα λόγια λέγονται σε αργότερο ρυθμό-, βοηθούν στη συγκέντρωση του νου. Εκτός αυτών κι εκτός της προσευχής, με πολλές μικρές και μεγάλες «μετάνοιες» μπορεί να βοηθηθεί κανείς, αν ένα μέρος του «κανόνα» του το κάνει λέγοντας την ευχή νοερά, παρακολουθώντας και την αναπνοήν έτσι ώστε στην εισπνοή να λέει «Κύριε Ιησού Χριστέ» και στην εκπνοήν «ελέησόν με».
Πάντως, είναι απαραίτητο να συμβουλευθεί ο ενδιαφερόμενος τον Πνευματικό του, διότι, όταν δεν υπάρχει ταπείνωση και αρετή, αντί για τη χάρη του Θεού, έρχεται ο διάβολος, σε σημείο που πολλοί Πατέρες -λόγω του κινδύνου αυτού- αποτρέπουν τους πιστούς από τη συστηματική και βαθιά προσευχή με το κομποσκοίνι.
Κάποια φορά μου είπε ο Γέρων Παΐσιος:
«Ηταν ένας νέος στην Αθήνα ο οποίος ζούσε ζωή αμαρτωλή, αλλά έδωσε ο Θεός και μετενόησε. Πήγε να εξομολογηθεί σ’ έναν Πνευματικό και αυτός του όρισε κανόνα προσευχής και μετανοιών. Με προθυμία δέχθηκε ο νέος την πρόταση, αλλά έπειτα από λίγες γονυκλισίες πόνεσε η μέση του τόσο που του ερχόταν η ιδέα να σταματήσει την άσκηση αυτή. Ομως με ανδρεία επιβλήθηκε στον εαυτό του, κάνοντας τον εξής συλλογισμό: “Ταλαίπωρε, όσο επιδιδόσουν στις αμαρτίες δεν σκεπτόσουν τίποτε άλλο παρά μόνο το πώς θα ικανοποιήσεις την επιθυμία σου. Τώρα που έδωσε ο Θεός να δείξεις τη μετάνοιά σου με μερικές γονυκλισίες δεν μπορείς να κάνεις λίγην υπομονήν; Εμπρός, συνέχισε αυτήν τη μικρή άσκηση και μην ψάχνεις να βρεις δικαιολογίες”. Χάρη σ’ αυτή την απόφασή του, ο Θεός τον αξίωσε μεγάλης ευλογίας και θείου φωτισμού, τόσο που πήγε να το αναφέρει στον Πνευματικό. Εκείνος του είπε με ταπείνωση: “Παιδί μου, εγώ ξέρω λίγα πράγματα για την προσευχή και την άσκηση, αλλά δεν ξέρω από τέτοια χαρίσματα. Γι’ αυτό πήγαινε καλύτερα στο Αγιον Ορος και ζήτησε τη συμβουλή του Γέροντος Παϊσίου”».
– Μ.Μ.: Πάτερ Μάξιμε, καταγράφουμε με μεγάλη προσοχή όλα όσα μας λέτε. Τις θέσεις και τις εξίσου παιδαγωγικές αντιθέσεις... Σ’ αυτό το σημείο που βρίσκεται η συζήτηση -εδώ στον χώρο της ασκήσεως και του αγώνος σας- χρήσιμο, νομίζω, θα είναι να μας μιλήσετε για την πλάνην η οποία ελλοχεύει κάθε στιγμή, πάντα και παντού, για να μας αποτρέψει να γευθούμε τη θεία χάρη.
– Ιερομ. Μ.: Ο διάβολος, που πάντοτε μισεί το καλό και το κάλλος (γι’ αυτό λέγεται μισόκαλλος), δεν μένει αργός στην προσπάθειά μας για την αιώνια σωτηρία. Διακρίνεται σε τρεις φάσεις ο αγώνας του: Πρώτα φροντίζει να μην επιτρέψει να πιστέψει ο άνθρωπος στην Αλήθεια. Γι’ αυτό τον κρατά στην αθεΐα, στη σατανολατρία, στις άλλες θρησκείες ή και στις αιρέσεις. Διευκολύνει μάλιστα τους πλανεμένους σε μερικά προβλήματά τους, ακόμη και στην... αρετή! Σε δεύτερη φάση -αν χάσει στο προηγούμενο στάδιο κι έλθει κάποιος στην Ορθοδοξίαν- ο διάβολος τον σπρώχνει να πέσει στις αμαρτίες, σε πτώσεις προς τ’ «αριστερά». Γι’ αυτό υπάρχουν πιστοί οι οποίοι συνεχώς αγωνίζονται, αλλά δυσκολεύονται στον πνευματικό τους αγώνα. Ομως, εφόσον είναι μέλη της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας κι εφόσον αγωνίζονται ισοβίως, σώζονται διά της μετανοίας και των Μυστηρίων. Σε τρίτη φάση, αν κάποιος καταφέρει να νικήσει τα πάθη του, τότε ο διάβολος προσπαθεί να τον πείσει ότι έγινε τέλειος, ότι δεν έχει ανάγκη κανένα συνάνθρωπό του και τον σπρώχνει έτσι στην υπερηφάνεια. Μάλιστα του εμφανίζεται και σαν «άγγελος φωτός», σαν «Παναγία» και σαν «Χριστός»!
Αυτή είναι η εκ δεξιών πλάνη. Κι επειδή η πτώση αυτή έρχεται βαθμιαία, πρέπει -ο θέλων να σωθεί- πάση θυσία να κρατιέται από την ασφαλή άγκυρα της ολόψυχης ταπεινοφροσύνης και της άτεγκτης αυτομεμψίας, αλλά και χωρίς να φθάνει στην απόγνωση.
Αντιθέτως, όποιος με τη χάρη του Θεού καταφέρει να νικήσει τον αόρατον εχθρό και στις τρεις φάσεις του πολέμου του είναι όντως ταπεινόφρων και θεωρεί τον εαυτό του μεγάλον αμαρτωλό. Βεβαιώνει και ομολογεί πως ό,τι καλό έχει πάνω του είναι της χάριτος του Θεού. Ενώ έφθασε στην ύψιστη τελειότητα, όμως δεν πιστεύει ότι «έβαλε αρχή» και παρακαλεί τον Θεό να παρατείνει τη ζωή του για να προλάβει να μετανοήσει, όπως έπραξε ο αββάς Σισώης!
Επειτα από ασκητικόν αγώνα, πολλή αρετή και προσευχή και προπαντός με σταθερή ταπεινοφροσύνην, ο άνθρωπος του Θεού αξιώνεται θείων και μεγάλων χαρισμάτων, για να διευκολύνεται το έργο της σωτηρίας των πολλών. Τέτοια χαρίσματα είναι π.χ. της θαυματουργίας και θεραπείας ασθενών, της διοράσεως, προοράσεως κ.λπ. Ο άγιος αυτός «θεώνεται», γίνεται κατά χάριν θεός, του αποκαλύπτονται θεία μυστήρια και βλέπει το άκτιστο φως του Μεταμορφωθέντος Ιησού.
Ομως αυτές οι άκτιστες ενέργειες του Θεού δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο μόνο των τελείων. Ολοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί -ανάλογα με τον αγώνα και την πνευματική μας κατάσταση- μπορούμε ν’ απολαύσουμε τη θεία πρόνοια και τις ευλογίες του Θεού, όπως είναι η αγάπη, η ειρήνη, η χαρά, η πίστις, η ελπίδα. Τις λέμε δε «άκτιστες», διότι δεν είναι σαν τα κτιστά δημιουργήματα του Θεού -που είπε κι έγιναν- αλλά περιβάλλουν την ουσία του Θεού, χωρίς να πει π.χ. «θέλω να δημιουργηθεί η αγάπη». Να, όπως λ.χ. από τον ήλιο πηγάζουν η θέρμη και το φως... Σ’ αυτή την τελειότητα καλούνται προπαντός οι μοναχοί και όσοι αγαπούν το πρότυπο της μοναχικής ζωής, σηκώνοντας τον προσωπικό σταυρό τους. Με την καθοδήγηση των εμπείρων περί τα πνευματικά, χαρισματούχων, πορεύεται η Εκκλησία και όχι μόνο σώζει τα μέλη της από τις οποιεσδήποτε πλάνες αλλά και τ’ ασφαλίζει στη στερεά πέτρα, τον Χριστόν, ώστε να ζουν από τώρα -από αυτήν τη ζωή- τη μακαριότητα του παραδείσου.
Κείμενο - φωτογραφίες: Μανώλης Μελινός
Θεολόγος συγγραφέας,
διευθυντής Βιβλιοθήκης της Ι. Συνόδου

"Νά αφήσουμε κληρονομιά" - Γέροντας Παΐσιος

- Γέροντα, πολλοί στηρίζουν τις ελπίδες τους στά μοναστήρια. Νιώθω βαρειά αυτήν τήν ευθύνη.
- Ναί, το μόνο πού μένει τώρα - όπως λένε πολλοί - είναι νά βγουν μερικοί Άγιοι σάν τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, νά σκορπίσουν σε διάφορα μέρη καί νά κηρύξουν, νά διαφωτίσουν τον κόσμο. Τά μοναστήρια είναι τά πνευματικά κέντρα.
Άν δέν ήταν τά μοναστήρια να βοηθήσουν τότε με τήν Επανάσταση του '21, πώς μπορούσε νά γίνη ή Επανάσταση; Και στην Κατοχή πάλι τά μοναστήρια κράτησαν.
Γι' αυτό καί οι συμμορίτες τά κατέστρεψαν. Τά περισσότερα μοναστήρια δέν τά έκαψαν οι Γερμανοί· οι συμμορίτες τά κατέστρεψαν. Έλεγαν οι Γερμανοί: «Αν βρούμε πυρομαχικά σε μοναστήρι, θά τό κάψουμε».
Οι συμμορίτες, γιά νά φάνουν αυτοί καλοί καί νά δώσουν τήν εντύπωση ότι οι Γερμανοί τά έκαψαν, πήγαιναν καί άφηναν στά μοναστήρια μερικές παλιές δεσμίδες, κανένα σπασμένο ντουφέκι. Ειδοποιούσαν εν τώ μεταξύ κάτω οι ίδιοι ότι επάνω στο μοναστήρι μένουν συμμορίτες, καί πήγαιναν οί Γερμανοί στο μοναστήρι.
Έβρισκαν πράγματι πολεμοφόδια καί έβαζαν φωτιά στο μοναστήρι. Καί τελικά οί συμμορίτες πολλά μοναστήρια έτσι τά έκαψαν, γιατί φοβούνταν τά μοναστήρια. «Καί άθεο νά είναι τό καθεστώς, έλεγαν, αν υπάρχουν τά μοναστήρια, πάλι δέν θά κάνουμε τίποτε, οπότε ας τά κάψουμε». Καί τά έκαιγαν μέ αυτόν τον τρόπο.
Σήμερα μαγιά άπό τά μοναστήρια θά πάνε νά πάρουν. Αλλά, αν καί τά μοναστήρια είναι τραλαλά, τί θά πάρουν; Δέν θά βρουν προζύμι. Νά κοιτάξουμε νά κρατηθή λίγη μαγιά γιά τά δύσκολα χρόνια.
Τώρα έρχονται στά μοναστήρια γιά βοήθεια αυτοί πού πάνε στους μάγους κ.λπ. Αργότερα θά έχουμε ανθρώπους κουρασμένους από τήν αμαρτία. Καί νά τους στέλνης νά πιουν ή νά αμαρτήσουν, δέν θά πηγαίνουν.
Ό Θεός σ' αυτά τά δύσκολα χρόνια καλεί στον Μοναχισμό ανθρώπους μέ ατομικές προσκλήσεις. Αυτή η γενιά ξεκινάει γιά τον Μοναχισμό μέ τις καλύτερες προυποθέσεις, ξεκινάει μέ ιδανικά, καί ό διάβολος όλο αυτό τό υλικό τό αχρηστεύει.
Ή άλλη γενιά δέν θά είναι έτσι. Θά έρχωνται στά μοναστήρια καί πολλοί πού δέν θά είναι κατάλληλοι γιά τον Μοναχισμό. Θά είναι σέ τέτοια κατάσταση, πού θά αναγκάζωνται να γίνουν μοναχοί. Θά είναι κουρασμένοι και πληγωμένοι από τον κόσμο.
Ανδρόγυνα θά χωρίζουν, είτε με την ευλογία είτε χωρίς την ευλογία της Εκκλησίας, και θά πηγαίνουν στα μοναστήρια. Νέοι πού βαρέθηκαν την κοσμική ζωή θά πηγαίνουν στά μοναστήρια, άλλοι γιά νά σώσουν τήν ψυχή τους και άλλοι γιά νά βρουν λίγη ηρεμία.
Άλλοι πού θέλουν νά παντρευτούν, αλλά θά φοβούνται με τί άνθρωπο θά μπλέξουν, θά γίνωνται μοναχοί.
Δηλαδή στά επόμενα χρόνια μπορεί νά έρχωνται καί ψυχοπαθείς ή άλλοι πού θά διστάζουν νά δημιουργήσουν οικογένεια. «Τί θά βρω; τί θά κάνω; θά σκέφτωνται. Καλύτερα νά πάω νά γίνω μοναχός». Θά τον παίρνουν δηλαδή μερικοί σάν χουζούρι τον Μοναχισμό - τί προκοπή θά κάνουν, άλλο θέμα. Δεν θά έρχωνται μετανοιωμένοι άνθρωποι.
Θά είναι οι άνθρωποι σε τέτοια κατάσταση, πού θά αναγκάζωνται νά γίνουν μοναχοί. Δεν θά είναι αγνά τά ελατήρια τους. Αυτός είναι ό κίνδυνος. Όταν ένας ξεκινάη γιά τόν Μοναχισμό, είναι διαφορετικά. Αυτοί θά έχουν ανάγκη από πολλή βοήθεια, γιατί ό διάβολος, επειδή θά έχουν γευθή τις χαρές τοϋ κόσμου, θά τους πολεμήση σκληρά· ενώ εμάς δεν μας πολεμάει τόσο. Εμάς κοιτάζει νά μας εμπόδιση άπό τήν πνευματική εργασία καί νά μάς ρίξη στην ακηδία, ώστε νά μή βρουν πνευματική ζύμη οι επόμενοι.
Θέλω νά πώ με όλα αυτά ότι εμείς πρέπει νά κάνουμε τώρα προκοπή, γιά νά μπορέσουμε νά βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους.
Νά τους αφήσουμε κληρονομιά πατερική. Πνευματικές χαρές έχουμε· ουράνιες δεν έχουμε. Κάνουμε μιά χειροθεσία, μιά αγρυπνία, ψάλλουμε καί το «Δούλοι Κύριον...», κουνάμε καί τόν πολυέλαιο καί χαιρόμαστε.
Αλλά αυτές δέν είναι ουράνιες χαρές· είναι χαρές σαρκικές της καρδιάς, με τήν καλή έννοια. Ή ουράνια χαρά είναι κάτι το ανώτερο, πού δεν εκφράζεται. Όταν αρχίση κανείς νά γεύεται λιγάκι τά ουράνια, σκιρτάει ή καρδιά, παλαβώνει. Πρέπει νά ζήσουμε ουράνιες χαρές, γιά νά τις μεταδώσουμε στις επόμενες γενιές.
1. Λαυσαϊκό ή Λαυσαϊκή ιστορία: Βιογραφίες Αγίων ασκητών της Αιγύπτου καί της Παλαιστίνης. Το έργο συντάχθηκε πιθανόν κατά τά μέσα τοϋ 5ου αιώνα άπό τόν επίσκοπο Έλενοπόλεως της Βιθυνίας Παλλάδιο καί αφιερώθηκε άπό αυτόν στον Βυζαντινό Πατρίκιο Λαϋσο, άπό τόν όποιο πήρε καί το όνομα.

Απόσπασμα από τις σελίδες  336 -342 του βιβλίου:

            ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
                              ΛΟΓΟΙ  Β΄      
                ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
                  ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
       «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
                ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ