Αν
ένας άνθρωπος έχη αγαθή προαίρεση, άλλά δέν βοηθήθηκε άπό μικρός, δέν
είναι κολακεία νά του πής τά καλά πού βλέπεις σ’ αυτόν, γιατί κατ’
αυτόν τόν τρόπο βοηθιέται καί αλλοιώνεται, επειδή δικαιούται καί
τήν θεία βοήθεια. Είπα σέ κάποιον: Έσύ είσαι καλός. Δέν
ταιριάζουν σ’ εσένα αυτά πού κάνεις. Του τό είπα αυτό, γιατί είδα τό
καλό του χωράφι καί τόν κακό σπόρο πού είχε ρίξει. Είδα ότι
εσωτερικά ήταν καλός καί, ό,τι κακό έκανε, ήταν εξωτερικό. Δέν του
είπα: είσαι καλός, γιά νά τόν κολακέψω, άλλά γιά νά τον βοηθήσω, νά του
κινήσω τό φιλότιμο.Μερικοί έχουν τό εξής τυπικό: Έχει, δέν έχει ό άλλος κάποιο χάρισμα, του λένε: δέν έχεις χάρισμα, δήθεν γιά νά μήν ύπερηφανευθή καί βλαφθή. Ένα ίσοπέδωμα δηλαδή. Όταν όμως απελπίζεται ό άλλος γιά τό κακό πού κάνει, απελπίζεται καί γιά τό καλό πού έχει, τότε πώς θά ξεθαρρέψη, γιά νά άγωνισθή μέ προθυμία; Ένώ, άν του πής τά καλά πού έχει καί του καλλιεργήσης τό φιλότιμο καί τήν αρχοντιά, βοηθιέται, αναπτύσσεται καί προχωράει. Έγώ έχω τυπικό, όταν βλέπω ότι κάποιος έχει ένα χάρισμα ή ότι πάει καλά στόν αγώνα του, νά του τό λέω καί, όταν βλέπω κάτι στραβό, νά παίρνω βρεγμένη σανίδα… Δέν σκέφτομαι μήπως βλαφτή ή ψυχή μέ τόν πρώτο ή τόν δεύτερο τρόπο, επειδή καί οί δύο τρόποι έχουν αγάπη. Άν βλαφθή άπό τήν συμπεριφορά μου, αυτό σημαίνει ότι θά έχη βλάβη. Άν π.χ. ή εικόνα πού έκανε μιά αδελφή είναι καλή, θά της πώ ότι είναι καλή. Άν δώ ότι ύπερηφανεύθηκε καί αρχίζει νά άποκτάη αναίδεια, θά της δώσω μιά καί θά τήν κάνω πέρα. Φυσικά, άν ύπερηφανευθή, θά κάνη μετά καρικατούρες, οπότε θά φάη άλλο μάλωμα. Άν ταπεινωθή ξανά, θά κάνη πάλι καλή δουλειά. Έμενα αρρωστημένα πράγματα δέν μέ αναπαύουν. Στραμπουλιγμένα πράγματα δέν τά μπορώ. Θά τά κάνω έτσι άπό ‘δώ,
έτσι άπό ‘κεί, ώστε νά βρουν τήν θέση τους. Τί; θά οικονομάω αρρωστημένες καταστάσεις;
- Γέροντα, όταν ό αναιδής γίνεται πιο αναιδής άπό τό ενδιαφέρον πού τού δείχνεις, πώς θά τόν βοηθήσης;
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου