Η
ψυχή που συγκινείται από τις ομορφιές του υλικού κόσμου φανερώνει ότι
ζη μέσα της ο μάταιος κόσμος, γι’ αυτό έλκεται από την πλάση και όχι από
τον Πλάστη, από τον πηλό και όχι από τον Θεό.Δεν έχει σημασία αν ο πηλός αυτός είναι καθαρός και δεν έχη λάσπη αμαρτίας. Η καρδιά, όταν έλκεται από κοσμικές ομορφιές, οι οποίες δεν είναι αμαρτωλές, αλλά δεν παύουν να είναι μάταιες, νιώθει κοσμική χαρά της ώρας, η οποία δεν έχει θεϊκή παρηγοριά, φτερούγισμα εσωτερικό με αγαλλίαση πνευματική. Όταν όμως ο άνθρωπος αγαπάη την πνευματική ωραιότητα, τότε γεμίζει και ομορφαίνει η ψυχή του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου