Τὸ «φταίξιμο» καὶ τὸ «δίκαιο» τῶν συζύγων
Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου «Οἰκογενειακὴ ζωὴ» Λόγοι Δ΄, ἐκδόσεις Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Μοναζουσῶν
«Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος»
Ἔχω παρατηρήσει ὅτι μερικοὶ Πνευματικοὶ λένε στοὺς ἄνδρες ποὺ ἔχουν
προβλήματα μὲ τὶς γυναῖκες τους: «Κάνε ὑπομονή, αὐτὸς εἶναι ὁ σταυρός
σου. Τί νὰ κάνουμε; Θὰ ἔχης μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό». Πᾶνε μετὰ οἱ γυναῖκες
καὶ λένε καὶ σ᾿ αὐτές:
«Κάνε ὑπομονή, γιὰ νὰ ἔχης μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό». Δηλαδὴ μπορεῖ νὰ φταῖνε
καὶ οἱ δύο καὶ νὰ λέη καὶ στοὺς δύο ὁ Πνευματικός: «Κάνε ὑπομονή». Ἢ
μπορεῖ νὰ φταίη ὁ ἕνας καὶ νὰ τοῦ λέη ὁ Πνευματικός: «Κάνε ὑπομονή».
Ὁπότε αὐτὸς ποὺ φταίει ἀναπαύει τὸν λογισμό του ὅτι ἀνέχεται τὸν ἄλλον,
ἐνῶ κάθε μέρα τὸν σκάζει.
Μιὰ φορὰ ἦρθε στὸ Καλύβι κάποιος καὶ μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε προβλήματα μὲ τὴν
γυναίκα του. Πήγαιναν γιὰ χωρισμό. Δὲν ἤθελε νὰ δῆ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.
Ἦταν καὶ οἱ δύο δάσκαλοι, εἶχαν καὶ δύο παιδάκια. Δὲν ἔτρωγαν ποτὲ στὸ
σπίτι. Σὲ ἄλλο ἑστιατόριο ἔτρωγε ὁ ἕνας μετὰ τὸ σχολεῖο, σὲ ἄλλο ὁ
ἄλλος, καὶ ἀγόραζαν καὶ κάτι σάντουϊτς, γιὰ νὰ φᾶνε τὰ παιδιά. Τὰ
καημένα, ὅταν οἱ γονεῖς γύριζαν στὸ σπίτι, πήγαιναν καὶ ἔψαχναν στὶς
τσέπες καὶ στὶς τσάντες τους, γιὰ νὰ δοῦν τί τοὺς ἔφεραν ἀπ᾿ ἔξω νὰ
φᾶνε. Περνοῦσαν μεγάλο δράμα! Αὐτὸς ἔκανε καὶ τὸν ψάλτη.
Σὲ ἄλλη ἐκκλησία πήγαινε ἡ γυναίκα του, σὲ ἄλλη ἔψαλλε αὐτός. Τόσο πολύ!
«Τί νὰ κάνω, Πάτερ, μοῦ λέει, σηκώνω μεγάλο σταυρό, πολὺ μεγάλο. Κάθε
μέρα ἔχουμε φασαρίες...
Ἅγιος Παΐσιος: Οἱ Ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα εἶναι τὸ ἀπαθέστερο ἀνδρόγυνo!
Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, "Λόγοι Δ΄ - Οἰκογενειακὴ Ζωή".
Ἔκδ.: Ι. Ἡσ. Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης
Ἔκδ.: Ι. Ἡσ. Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης
- Γέροντα, πέστε μας γιὰ τὴν Ἁγία Ἄννα καὶ τὸν Ἅγιο Ἰωακείμ, τοὺς Θεοπάτορες. Κάποτε κάτι ἀρχίσατε νὰ μᾶς λέτε.
- Ἀπὸ μικρὸς εἶχα σὲ μεγάλη εὐλάβεια
τοὺς Ἁγίους Θεοπάτορες. Μάλιστα εἶχα πεῖ σὲ κάποιον ὅτι, ὅταν μὲ κάνουν
καλόγερο, θὰ ἤθελα νὰ μοῦ δώσουν τὸ ὄνομα Ἰωακείμ. Ὀφείλουμε σ’ αὐτούς!
Οἱ Ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα εἶναι τὸ ἀπαθέστερο ἀνδρόγυνο ποὺ ὑπῆρξε ποτέ.
Δὲν εἶχαν καθόλου σαρκικὸ φρόνημα.
Ὁ Θεὸς ἔτσι ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο καὶ ἔτσι
ἤθελε νὰ γεννιοῦνται οἱ ἄνθρωποι, ἀπαθῶς. Ἀλλά μετὰ τὴν πτώση μπῆκε τὸ
πάθος στὴν σχέση ἀνάμεσα στὸν ἄνδρα καὶ στὴν γυναίκα. Μόλις βρέθηκε ἕνα
ἀπαθὲς ἀνδρόγυνο, ὅπως ἔπλασε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ὅπως ἤθελε νὰ
γεννιοῦνται οἱ ἄνθρωποι, γεννήθηκε ἡ Παναγία, αὐτὸ τὸ ἁγνὸ πλάσμα, καὶ
στὴν συνέχεια σαρκώθηκε ὁ Χριστός. Μοῦ λέει ὁ λογισμὸς ὅτι θὰ κατέβαινε
καὶ νωρίτερα ὁ Χριστὸς στὴν γῆ, ἂν ὑπῆρχε ἕνα ἁγνὸ ζευγάρι, ὅπως ἦταν οἱ
Ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα.
Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ φθάνουν στὴν πλάνη καὶ....
Ἅγιος Παΐσιος: «Μέ τό νά τά ἀναγνωρίζουν ὡς Ἡσυχαστήρια, ἡσυχάζουν ἀπό μερικούς Δεσποτάδες»
Σχόλιο Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ: Ἐν
μέσω θέρους καί σέ ἄσχετο νομοσχέδιο ἡ Κυβέρνηση τροποποίησε τόν Καταστατικό
Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καταλύοντας τήν αὐτοτέλεια καί αὐτοδιοίκηση τῶν
Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων! Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἕως τώρα δέν ἔχει ἀντιδράσει
γεγονός πού περιπλέκει τήν κατάσταση ἔτι περαιτέρω! Εἰσερχόμαστε σέ δύσκολες ἐποχές καί γι' αὐτό
κάποιοι ἐπιδιώκουν ὅλο καί περισσότερο τήν ἐπιβολή μίας ἐπισκοποκεντρικῆς δομῆς
ὥστε νά ἐξαλειφθοῦν φωνές Μοναστικῶν Ἀδελφοτήτων πού ὀρθώνουν φωνές ἀντίστασης
στήν λαίλαπα τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί ὄχι μόνο. Δέν εἶναι ἄλλωστε τυχαῖο ὅτι οἱ Ἅγιοι
Πορφύριος καί Παΐσιος ἵδρυσαν Ἡσυχαστήρια γιά νά ἀποφύγουν πολλά προβλήματα…
Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Ἐπιστολές,
Ιερόν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστής Ἰωάννης Θεολόγος, σελ. 41
Τά Ἡσυχαστήρια στόν κόσμο στήν οὐσία
εἶναι Κοινόβια Μοναστήρια, ἀλλά μερικοί εὐλαβεῖς Ἀρχιερεῖς τά ἀναγνωρίζουν ὡς Ἡσυχαστήρια
καί μέ αὐτόν τόν τρόπο τά ἐξασφαλίζουν ἀπό τούς κατά καιρούς Δεσποτάδες, οἱ ὁποῖοι
εἰσχωροῦν σάν τίς «καλές πεθερές» καί δημιουργοῦν θέματα, ἐνῶ ἔχουν οἱ εὐλογημένοι
τόσα καί τόσα....
Ὁ Ὅσιος Παΐσιος πονοῦσε γιὰ τὶς διάφορες οἰκουμενιστικὲς κινήσεις, γιὰ τὶς ὁποῖες ἔλεγε ὅτι εἶναι «κουρελοῦδες τοῦ διαβόλου»
Εἰκόνα τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο:
«Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης», ἔκδοση Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς
Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης 2015
Ὁ Πατὴρ Παΐσιος λυπόταν ποὺ ἡ Ἑλλάδα δὲν
εἶχε ἡγέτες «Μακκαβαίους»* μὲ ἰδανικά, ἀνιδιοτέλεια, παλληκαριὰ καὶ
θυσία. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ κύριος λόγους ποὺ τὴν 1η Αὐγούστου τοῦ 1984
(π.ἡ.), μνήμη τῶν Ἁγίων Ἑπτὰ Παίδων, τῶν Μακκαβαίων, ἔγραψε ἕνα κείμενο
γιὰ τὸν ἥρωα στρατηγὸ Μακρυγιάννη, τὸν ὁποῖο, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἔκδοση τοῦ
βιβλίου του «Ὁράματα καὶ θάματα», ἄλλοι τὸν ἔλεγαν ἅγιο, ἄλλοι
θρησκόληπτο καὶ ἄλλοι πλανεμένο. Μὲ τὸ κείμενο αὐτὸ ὁ Πατὴρ Παΐσιος
ἐξέφραζε τὴν μεγάλη του λύπη, διότι σὲ αὐτὴν τὴν τόσο δύσκολη ἐποχὴ
ὁρισμένοι πετοῦσαν «λεκέδες στὸν λευκὸ χιτώνα τοῦ Μακρυγιάννη», ἀντὶ νὰ
προσπαθοῦν νὰ...
Τὸ ἀγαπημένο «Ἄξιον ἐστὶν» τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου
Χορὸς πατέρων τοῦ Ἱεροῦ Κελλίου Ἁγίου
Νικολάου Μπουραζέρη Ἁγίου Ὅρους, ψάλει τὸ «Ἄξιον ἐστὶν» τοῦ Χαραλάμπους
Παπανικολάου σὲ ἦχο πλ. δ', στὸ ὁποῖο εὐαρεστοῦνταν ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ
Ἁγιορείτης.
Ἅγιος Παΐσιος: «Ἃν δὲν πονέσω, ἡ προσευχή μου δὲν θὰ βγεῖ πάνω ἀπὸ τὰ κεραμίδια»
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν
ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου μὲ θέμα : «Οἱ σύγχρονοι ἅγιοι
Πορφύριος, Παΐσιος καὶ Ἰάκωβος ὡς πατέρες τῶν πιστῶν», πού
πραγματοποίηθηκε τὴν Τρίτη 22α Μαΐου 2018, στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίων
Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης Ἰδαλίου στὸ πλαίσιο τῶν ἐκδηλώσεων τοῦ ὁμώνυμου
ναοῦ ἐπί τῆ ἀφίξη τῶν ἱερῶν λειψάνων τῆς Ἁγίας Ἑλένης καὶ τοῦ Ἁγίου
Γερασίμου τοῦ Μεγαλοχωρίτου.
Ἅγιος Παΐσιος: Ἡ ἁμαρτία φέρνει τὶς συμφορὲς
Ἀπὸ τὸ βιβλίο Λόγοι Α΄: Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη,
Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου,
Κεφἀλαιο 6 : Ἡ ἁμαρτία φέρνει τὶς συμφορὲς
– Ἔρριξες φάρμακο γιὰ τὶς κάμπιες;
– Ἔρριξα, Γέροντα.
– Τόσες καλόγριες οὔτε μία κάμπια
δὲν μπορεῖτε νὰ σκοτώσετε! Στὴν Κατοχή, ὅταν εἶχε πέσει ἀκρίδα, εἶχαν
βγάλει ἐδῶ στὴν Χαλκιδική τὴν Ἁγία Ζώνη ἀπὸ τὴν Μονή Βατοπεδίου καὶ ἡ
ἀκρίδα ἔπεφτε σύννεφα-σύννεφα στὴν θάλασσα. Στὴν Ἤπειρο, θυμᾶμαι, ἦταν
σάν τὸ χιόνι. Κάναμε ὅλοι προσωπική ἐργασία, μὲ τὰ σεντόνια
τὴν μαζεύαμε καὶ μετά τὴν πετούσαμε. Ἦταν καὶ ἡ πείνα..., μήν τὰ ρωτᾶς!
Τί σιτάρια εἶχαν ξαναδώσει, ἀλλὰ εἶχαν σακατευθῆ.
Οἱ ἀκρίδες, οἱ πόλεμοι, ἡ ἀνομβρία,
οἱ ἀρρώστιες εἶναι μάστιγα. Ὄχι ὅτι ὁ Θεὸς θέλει νὰ παιδαγωγήση ἔτσι τὸν
ἄνθρωπο, ἀλλὰ εἶναι συνέπεια τῆς ἀπομακρύνσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν
Θεό. Ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν, γιατί ξεφεύγει ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ...
Ποιός Σατανᾶς, ἀφοῦ δέν ὑπάρχει Σατανᾶς...
Θαυμαστή αλλοίωση
Σέ ἡλικία 23 ἐτῶν, εἶχα ἔντονες
ἀνησυχίες γιά τήν ὕπαρξη ἤ ὄχι τοῦ Θεοῦ καί γιά τό ποιός εἶναι ὁ
ἀληθινός Θεός. Μέσῳ ἑνός φίλου, τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1991, βρέθηκα σέ μιά
μικρή ὀργάνωση στήν Ἀθήνα πού πιστεύει ὅτι σημερινή ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ
εἶναι ὁ γκουρού Sathya Sai Baba. Στήν ὀργάνωση αὐτή πήγαινα δύο-τρεῖς
φορές τήν ἑβδομάδα, ὅπου κάναμε ἀσκήσεις χαλάρωσης. Δέν προχώρησα σέ
ἀσκήσεις διαλογισμοῦ, γιατί δέν εἶχα μυηθεῖ ἀκόμη, δέν εἶχα πάρει τό
μάντραμ, τήν λέξη πού θά ἐπαναλάμβανα διαρκῶς ἐν εἴδει προσευχῆς.Ἡ βασική θεωρία τῆς ὀργάνωσης εἶναι ὅτι ὁ Θεός εἶναι μέσα μας. Μέ ποιά ἔννοια ὅμως: Μέ τήν ἔννοια ὅτι κάθε ἄνθρωπος ὅπως καί κάθε ζῶο εἶναι κατ’οὐσίαν Θεός, ὁ ὁποῖος ἔχει μπεῖ στήν περιπέτεια τῆς ὕλης. Γι’αὐτό εἶναι ἀπαραίτητες οἱ μετενσαρκώσεις, προκειμένου τό ὄν (ἄνθρωπος-ζῶο) νά ὑποστῆ διάφορες παιδαγωγίες, ἔτσι ὥστε νά βελτιωθῆ καί νά ἐπανέλθη στήν κατάσταση τῆς «θεώσεως», δηλαδή νά....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου