Οι Ορθόδοξοι έχουν τόσο μεγάλη ελευθερία που δεν προσφέρει κανένα πολιτικό κόμμα και καμμιά θρησκευτική ή άλλου είδους ομάδα ή κοινότητα. Αυτή η ελευθερία είναι δώρο του Θεού, και στον κόσμο που ζούμε μπορούν να την απολαύσουν μερικά οι άνθρωποι. Αλλά είναι πολλοί που φαίνεται αγνοούν την αληθινή κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ίδιοι, διότι ακριβώς ζουν μακριά από την Ορθοδοξία, οπότε φοβούνται ανύπαρκτους εχθρούς αγνοοώντας τους πραγματικούς. Νομίζουν ότι θα καταλυθούν οι ελευθερίες τους όταν αυτοί υπάρχουν «δούλοι της φθοράς» των θεοποιημένων στοιχείων του κόσμου. Ψάχνουν μάταια την ελευθερία εκεί που υπάρχει μόνο τριβή και φθορά, η οποία δεν πρόκειται να παύσει παρά μόνο όταν «αυτή η κτίση θα ελευθερωθεί από την δουλεία της φθοράς στην ελευθερία της δόξας των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. Η-21). Διότι «γνωρίζομε, λέει ο απόστολος, ότι όλη η κτίση στενάζει και πονά μαζί μας μέχρι τώρα». Ακόμα και οι Χριστιανοί (οι την απαρχήν του Πνεύματος έχοντες), αναμένουν την λύτρωση του σώματός τους από τη δουλεία του κόσμου αυτού. (Βλ. Ρωμ. Η 21-23). Επειδή «όπου είναι το Πνεύμα Κυρίου, εκεί είναι ελευθερία» (Β΄ Κορ. Γ-17), όσο πιο κοντά είναι κανείς στον Θεό, δηλ. όσο ακριβέστερα τηρεί τις εντολές του, επειδή ο Θεός δεν προσωποληπτεί, τόσο μεγαλύτερη ελευθερία έχει. Πρώτα στην ψυχή, και μετά και στο σώμα του που την ακολουθεί στην εργασία των αρετών, γιατί με αυτές τρέφεται η ψυχή.

Αν και ο γέροντας Παΐσιος ήταν μεγάλος ησυχαστής, χρησιμοποιούσε την ελευθερία που κέρδισε με τη χάρη του Θεού, σαν Μοναχός, για να βοηθήσει τους άλλους που είχαν ανάγκη: «Έχω βέβαια την δυνατότητα να πάω κάπου να ησυχάσω.
Ξέρετε πόσοι μου έχουν πει να μου κάνουν τα έξοδα, για να πάω στην Καλιφόρνια, ...στον Καναδά; "Έχουμε Ησυχαστήριο, λένε, να 'ρθείς". Αν βρεθώ σε άγνωστο τόπο, θα είναι σαν να βρίσκομαι στον Παράδεισο. Δεν θα με ξέρει κανείς, θα έχω το πρόγραμμα μου, θα ζήσω καλογερικά, όπως θέλω. Βλέπεις όμως, όταν τελειώνει ο πόλεμος, τότε απολύεται κανείς.
Τώρα έχουμε πόλεμο, πνευματικό πόλεμο. Πρέπει να είμαι στην πρώτη γραμμή. Τι μαρξιστές υπάρχουν, τι μασόνοι, τι σατανιστές και τόσοι άλλοι! Πόσοι δαιμονισμένοι, πόσοι αναρχικοί, πόσοι πλανεμένοι έρχονται, για να τους επισφραγίσω την πλάνη τους! Και πόσους μου τους στέλνουν, χωρίς να τους προβληματίσουν, άλλοι για να τους ξεφορτωθούν, άλλοι για "να μη βγάλουν αυτοί το φίδι από την τρύπα..." Να ξέρατε πόσο στριμώχνομαι και από πόσες μεριές! Πίκρα το στόμα μου από τον πόνο των ανθρώπων. Μέσα μου όμως νιώθω παρηγοριά. Αν φύγω, το θεωρώ σαν να φεύγω από την πρώτη γραμμή, σαν να οπισθοχωρώ. Το θεωρώ προδοσία. Έτσι το νιώθω
Λεοντίου Μοναχού Διονυσιάτου